Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Allou Fun Park kidom και πάλι!!!

Την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, ξαναπήγαμε με το γιόκα μου στο Allou Fun Park Kidom με αφορμή τα γενέθλιά του την περασμένη ημέρα. Αντί για πάρτυ σκεφτήκαμε ότι το να ξεσαλώσει εκεί με ένα καλό του φίλο θα ήταν καλύτερο και δεν κάναμε λάθος.

Σε σχέση με πέρισυ που είχαμε πάει και τα είχαμε αναλύσει πάλι, έχω να επισημάνω τα εξής:

Έχουν κατεβάσει το εισιτήριο από 21 σε 19 ευρώ και έχουν και μία προσφορά στα 15 ευρώ για τις ώρες 17:00 με 19:00 μόνο τις καθημερινές.
Η Παρασκευή απόγευμα, κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερη μέρα από το Σαββατοκύριακο, διότι έχει λιγότερο κόσμο και λιγότερη ζέστη από το πρωί.
Κατά τα άλλα ισχύουν τα ίδια, με το προσωπικό να είναι ευγενέστατο και εξυπηρετικό, τα παιχνίδια διασκεδαστικά και έναν παιδότοπο υπαίθριο, που δεν είχα αναφέρει την προηγούμενη φορά, (γιατί είχαμε πάει πρωί και μάλλον δεν λειτουργούσε μέσα στο λιοπύρι), που έχει εκτός από τα γνωστά φουσκωτά, ένα τεράστιο πειρατικό καράβι για ατέλειωτα παιχνίδια, φαντασία να έχεις (που τα παιδιά ευτυχώς έχουν απεριόριστη!)

Μια πολλή καλή επιλογή για μια σπέσιαλ μέρα!!!

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Πρόταση για ένα παιδικό βιβλίο από μιά μαμά!!!

Μόλις έλαβα ένα e-mail από την κουμπάρα και καλή μου φίλη τη Σοφία που με χαροποίησε πολύ! Η Σοφία είναι νέα, ωραία και μαμά της Τατιάνας 5 χρονών και του Χρυσόστομου 3 χρονών, δυό γλυκύτατων παιδιών που πολύ συχνά παίζουν με τον Άγγελο το γιό μου. Η καλή μου Σοφία λοιπόν, που είναι μια μαμά με ανησυχίες και που με έχει πολύ στηρίξει στο όλο εγχείρημα των Φτερουγισμάτων, μου προτείνει ένα παιδικό βιβλίο που διάβασε με την κόρη της και τους άρεσε πολύ! Αν και υποτίθεται πώς πρώτα δοκιμάζω με τον Άγγελο και μετά προτείνω, επειδή έχω πολύ ενθουσιαστεί με την πρωτοβουλία της αυτή και επιπλέον την έχω και γραπτή, λέω να σας την μεταφέρω αυτούσια!

Ιδού λοιπόν:

«Καλημέρα Φλωρίτσα μου!

Θέλω να σου πω για ένα βιβλίο, που διαβάσαμε με την Τατιάνα και μας άρεσε πάρα πολύ.
Μπορείς να το προτείνεις και σε άλλες μαμάδες στο blog σου.
Λέγεται «Η Μαραζούπολη που έγινε Ανθούπολη» της Κατερίνας Αναγνώστου από τις εκδόσεις Μίνωας, για παιδιά από 6 χρονών

Υπόθεση:
Ήταν κάποτε μία πόλη, ονόματι Μαραζούπολη, όπου όλοι οι κάτοικοι ήταν γέροι και μαράζωναν. Μέχρι και τα παιδιά έδειχναν γερασμένα και αδιάφορα για τη ζωή. Ώσπου μία μέρα γεννήθηκε ένα μικρό κοριτσάκι, η Ανθούλα, και έδωσε ελπίδα στους Μαραζοπολίτες. Το κοριτσάκι έπεισε τους κατοίκους να φυτέψουν λουλούδια στους κήπους, στα παρτέρια, στις βεράντες, στις ταράτσες και έτσι η πόλη άλλαξε όψη και τα ζώα, οι πεταλούδες, τα πουλιά εμφανίστηκαν πάλι. Όλοι ξανάνιωσαν από την ευωδιά των λουλουδιών και αποφάσισαν να αλλάξουν το όνομα της πόλης τους σε Ανθούπολη!
Δίπλα στην Ανθούπολη υπήρχε η πολιτεία Πλαστικούπολη, που κατασκεύαζε μόνο πλαστικά λουλούδια. Βλέποντας ο Αρχιπλαστικός την ευημερία της Ανθούπολης και τα δικά του κέρδη να μειώνονται, έβαλε στο μάτι την Ανθούπολη και έστειλε τους σπιούνους του να καταστρέψουν όλα τα λουλούδια και να τα αντικαταστήσουν με πλαστικά.
Μόλις οι Ανθουπολίτες είδαν τα λουλούδια τους να χάνονται, μαράζωσαν πάλι. Ο Αρχιπλαστικός άδραξε την ευκαιρία και επισκέφτηκε την Μαραζούπολη και πρότεινε στους κατοίκους να αγοράσουν περισσότερα πλαστικά λουλούδια για να ομορφύνει πάλι η πόλη τους. Επειδή όμως δεν είχαν λεφτά, πρότεινε να τους δανείσει χρήματα με αντάλλαγμα σιτάρι, γάλα και κομμάτι γης. Οι Μαραζοπολίτες δέχτηκαν, οι εποχές περνούσαν, ξέμειναν από φαγητό, από γη, τα λουλούδια όμως ήταν πάντα εκεί χωρίς να τους προσφέρουν τίποτα.
Ώσπου μία μέρα οι Μαραζοπολίτες ξεσηκώθηκαν, ξερίζωσαν τα πλαστικά λουλούδια, έδιωξαν τον δυνάστη τους και αποφάσισαν να καλλιεργήσουν τη γη τους και να περιμένουν να ανθίσει πάλι. Την άνοιξη φύτρωσαν νέα λουλούδια και έτσι η Μαραζούπολη άρχισε πάλι να ανθίζει.

Δεν είναι πολύ ωραίο; Πιστεύω ότι περνάει πολύ επίκαιρα μηνύματα στα παιδιά με απλό τρόπο.

Φιλάκια»

Όταν το διαβάσουμε κι εμείς με τον Άγγελο θα σας πούμε την γνώμη μας!

Καλή ανάγνωση!!!

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Γκιούλιβερ!!!

Θυμάστε το παραμύθι «τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» με τον Γκιούλιβερ να φτάνει ναυαγός στη Λιλιπούτη και να πιάνεται αιχμάλωτος από τους Λιλιπούτειους τα μικρά ανθρωπάκια στο μέγεθος δάχτυλου?

Ε, λοιπόν εμείς παίζουμε ένα παιχνίδι που το ονομάσαμε Γκιούλιβερ!
Ξεκίνησε τυχαία ένα Σάββατο πρωί που ο μικρός ήρθε στο κρεββάτι μας κουβαλώντας τα αυτοκινητάκια του. Άρχισε λοιπόν να παίζει ανάμεσά μας και ξαφνικά τα τσούλησε πάνω στα πόδια μου που δήθεν ήταν οι δρόμοι, (ούτε λόγος για τα πόδια του πατέρα του καθότι τριχωτός, οπότε καταλαβαίνετε...)
Έτσι λοιπόν καθιερώθηκε το παιχνίδι «Γκιούλιβερ», όπου εγώ είμαι ο Γκιούλιβερ που ξαπλώνω στο χαλί και ο Άγγελος αυτός που μετακινεί τα αυτοκινητάκια του πάνω μου και μου δίνει εντολές: «μαμααά βάλε έτσι τα πόδια σου ή τα χέρια σου για να γίνει γέφυρα!!!»
Τώρα που το σκέφτομαι το παιχνίδι είναι κυρίως για αγοράκια (εκτός αν το κοριτσάκι σας παίζει με αυτοκινητάκια), χειμερινό (δε λέει να ξαπλώνεις στα πλακάκια, εκτός αν έχει καύσωνα!), ξεκούραστο για τους γονείς (για προφανείς λόγους!) και για λίγη ώρα γιατί πιάνεσαι!!!
Εμείς σχεδόν πάντα καταλήγουμε να κυλιόμαστε στο χαλί κάνοντας αγκαλιές και γαργαλίσματα!!!

Καλές...διαδρομές και ...αγκαλιές!!!

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Το καλύτερο και το χειρότερο της ημέρας!

Η Ερατώ Χατζημιχαλάκη, στη συνάντηση που είχαμε στο bliss, σε ερωτήσεις που έγιναν, ανάμεσα σε άλλες, σχετικά με τη διαδικασία του ύπνου και τις δυσκολίες της, πρότεινε το εξής: πριν ή μετά το καθιερωμένο παραμύθι, να μοιραζόμαστε με το μπουμπούκι μας αυτό που μας άρεσε περισσότερο και αυτό που μας άρεσε λιγότερο ή καθόλου κατά τη διάρκεια της ημέρας μας και να ζητάμε και από αυτό να μας πει τα αντίστοιχα της δικής του ημέρας.

Είπα να το δοκιμάσω και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό! Καταρχήν σε αφήνουν άναυδο οι απαντήσεις! «Σήμερα μου άρεσε περισσότερο ο ήλιος!» ή «δεν μου άρεσε που δεν ήρθε κανείς στο σπίτι μας!»(έχω κοινωνικό παιδί τι να κάνουμε!)
Επίσης σε βάζει και σένα σε διαδικασία να ψάξεις την ημέρα σου και να βρείς αυτό που σου άρεσε περισσότερο ή λιγότερο, να αξιολογήσεις διαφορετικά τα καλά και τα κακά της ζωής και να διακρίνεις τα σημαντικά και τα ασήμαντα τελικά!
Τέλος νομίζω ότι το να μοιράζεσαι στιγμές, έστω και επιγραμματικά, με το παιδί σου, μόνο καλό στη σχέση κάνει!
Το συστήνω ανεπιφύλακτα, έχει γίνει αγαπημένη αναμενόμενη στιγμή της ημέρας και είναι άριστο αγχολυτικό!