Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Προς Αη-Βασίλη...

Και φέτος ο πρίγκηπάς μου (πιο ψύχραιμος από ποτέ) έγραψε (με ομολογουμένως αρκετή καθυστέρηση) το γράμμα του στο Αη-Βασίλη.

Ο φάκελλος με τη διεύθυνση
Του έχουμε πει να γράφει 3 επιλογές στον Άη-Βασίλη για να μην τον φέρνει σε «δύσκολη» θέση σε περίπτωση που δεν έχει το δώρο που θέλει...
Αφού έγραψε την πρώτη επιλογή, δυσκολεύτηκε να βρει τις επόμενες δύο, γράφοντας και σβήνοντας αρκετή ώρα.
Εντύπωση όμως μου έκανε η τελευταία του παράκληση ...

Το γράμμα στον Αη-Βασίλη


 «ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗ ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΗΜΟΥΝΑ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΙΣ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΖΗΤΑΩ. ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΖΗΤΑΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ: ΜΠΑΛΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ Η ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΧΙΟΝΟΜΠΑΛΑ Η ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΚΙ ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΕΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΙΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΧΑΙΔΕΨΕΙΣ ΕΝΑΝ ΤΑΡΑΝΔΟ. ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΑΓΓΕΛΟΣ!»

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους μια καινούργια χρονιά γεμάτη αγάπη, υγεία, ευτυχία, γαλήνη, ηρεμία, δύναμη, χαρά, δύναμη και πολλά χαμόγελα!
Ας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε ο καθένας και νομίζω πως θα γίνουν θαύματα!


Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Μαμαδοκυριακές και ποιός μας πιάνει!!!

Και μαζευτήκαμε την Κυριακή το πρωί στο pure bliss έντεκα μαμάδες… κάποιες γνωστές μεταξύ τους, άλλες πρώτη φορά γνωρίζονταν… Οι περισσότερες μαζί με τα παιδιά τους, μερικές χωρίς ή με το ένα από τα δύο…
Τα παιδιά ανέβηκαν στον πρώτο όροφο όπου τα περίμεναν δύο νέες κοπέλες με όρεξη και χαμόγελα για να παίξουν… μερικούς μικρούς μπόμπιρες όμως δεν τους «έριξαν» τα χαμόγελα και ευτυχώς που είχε έρθει και ο μπαμπάς για να ασχοληθεί όπως μπορούσε μαζί τους και ν’αφήσει (λέμε τώρα) την μαμά απερίσπαστη ν’απολαύσει την συνάντηση…

Μία από τις ζωγραφιές μας!

Και η γλυκιά Κατερίνα μας έδωσε παιχνίδια να διαλέξουμε (όχι, όχι δεν μπορούσαμε να τα πάρουμε δικά μας, σνιφ) κι αρχίσαμε ξαφνικά ν’ αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια…και μετά μπήκαμε στην χρονομηχανή μας και τσούουουπ μαγικά βρεθήκαμε σε μια ή πολλές στιγμές της παιδικής μας ηλικίας… με χρώματα, αρώματα, εικόνες, μυρωδιές, ζεστασιά… και μετά ξανα-μπήκαμε στην χρονομηχανή και γυρίσαμε και ζωγραφίσαμε με κέφι και φαντασία και χρώματα σαν να ήμασταν παιδιά ή μάλλον επειδή είμαστε ακόμη παιδιά μέσα μέσα βαθιά και όλο αυτό μας βοηθάει να κατανοήσουμε λιγουλάκι περισσότερο τα δικά μας αστεράκια…
Αυτή ήταν μια βιωματική «μυρωδιά» από το θεραπευτικό παιχνίδι... 

Άλλη μία από τις ζωγραφιές μας! 

Την περασμένη Κυριακή λοιπόν η Κατερίνα, η Εβίτα, η Άννα, η Λίλη, η Madelyn, η Εύα, η Σοφία, η Άντζυ, η Ασπασία, η Μαριάννα και η αφεντιά μου, όλες μαμάδες εκτός από την μικρούλα Αλεξάνδρα 7 μηνών, που ήταν μαζί μας γιατί δεν είχε που να την αφήσει η μαμά της, αλλά ήταν ήσυχη και όλο χαμόγελα, μιλήσαμε, γελάσαμε, νοσταλγήσαμε με λίγα λόγια ήρθαμε σ’επαφή μεταξύ μας και με το παιδί μέσα μας και περάσαμε καλά...

Κορίτσια, σας ευχαριστώ από καρδιάς που ανταποκριθήκατε θερμά σ’ αυτό μου το  εγχείρημα και αφού περάσαμε μαμάδες και παιδιά καλά, θα οργανώσουμε κι άλλες τέτοιες τρυφερές μαζώξεις και ποιός μας πιάνει...  

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Ο Χαρταετός....

Με αφορμή τη γιορτή του Άγγελού μου σήμερα, του αφιερώνω το παρακάτω κείμενο που πρωτοδιάβασα στην ιστοσελίδα www.allazo.gr, περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Καινούργιοι γονείς για καινούργια παιδιά» και όποτε το διαβάζω πάντα μα πάντα με συγκινεί...


Πηγή φωτογραφίας: http://diafanh.pblogs.gr/2009/03/amola-kaloympaaaa-ela-ehoyme-kai-spesial-taramosalataa-.html

«Βλέπω τα παιδιά σαν χαρταετούς. Αφιερώνεις μια ζωή για να τα κάνεις να ξεκολλήσουν από το έδαφος. Τρέχεις μαζί τους ώσπου να μην έχεις άλλη ανάσα. Tσακίζονται κι συ τους προσθέτεις κι άλλη ουρά. Κουράζεσαι, αλλά πάντα έχεις λίγη ακόμη προσπάθεια κάπου φυλαγμένη. Μπαλώνεις... και παρηγορείς...και προσαρμόζεις...και διδάσκεις. Παρατηρείς ν'ανασηκώνονται από τον αέρα και διαβεβαιώνεις πως είναι κοντά η στιγμή που θα πετάξουν. Τελικά, πετούν. Αλλά, χρειάζονται περισσότερο σπάγκο. Και συ τον αφήνεις. Και τον αφήνεις .... όλο και τον αφήνεις. Με κάθε ξετύλιγμα του κουβαριού, η λύπη πάει μαζί με τη χαρά σου γιατί ο χαρταετός σου απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Κάπου στο βάθος, ξέρεις ότι δεν θα είναι για πολύ. Αυτή η όμορφη ύπαρξη θα κόψει την κλωστή που σας ενώνει και θα πετάξει μόνη της, όπως άλλωστε ήταν γραφτό να γίνει... Ελεύθερη και μόνη. Μόνο τότε στ’ αλήθεια ξέρεις πως έκανες αυτό που έπρεπε να κάνεις....»

Χρόνια σου πολλά αστεράκι μου...

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

«Καινούργιοι γονείς για καινούργια παιδιά»

Για την ΕρατώΧατζημιχαλάκη σας έχω ξαναμιλήσει. Μου είχε κάνει την τιμή να μου γράψει κι ένα κείμενο εδώ στα «Φτερουγίσματα» όταν την ρώτησα: «αν τελικά χρειάζονται οι γονείς ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών τους ή αρκεί το ένστικτό τους;»
Έκτοτε συνεργαστήκαμε, αλληλοεκτιμηθήκαμε, σιγά-σιγά η σχέση μας εξελίχθηκε και τολμώ πια να πω πως μας συνδέει μια ουσιαστική φιλία.

Πρόσφατα η Ερατώ έγραψε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «καινούργιοι γονείς για καινούργια παιδιά»
Ως θαυμάστριά της και γονιός, άρα άμεσα ενδιαφερόμενη, έσπευσα να το διαβάσω με εξαιρετικό ενδιαφέρον.

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&Titlesid=180973
Η προσέγγιση της διαπαιδαγώγησης από τη σκοπιά της ατομικής ψυχολογίας που εισήγαγε ο Alfred Adler και συνέχισε ο Rudolf Dreikurs που αναπτύσσεται στο βιβλίο, μου ήταν γνώριμη από βιβλία που μου είχε συστήσει η ίδια η Ερατώ να διαβάσω, αλλά και από άρθρα της.

Η σύνδεση όμως της ψυχολογίας με την πνευματικότητα είναι κάτι που πρώτη φορά διάβαζα και ομολογώ πως με συνεπήρε, με δυσκόλεψε, με άγγιξε, με προβλημάτισε, με απελευθέρωσε!

Με απλές εφαρμόσιμες συμβουλές προς τους γονείς, έρχεται να προσθέσει στον σπουδαιότερο ρόλο που καλούμαστε να παίξουμε, το ρόλο του γονιού, κάτι σπουδαιότερο από το να είμαστε ένας απλός γεννήτορας σώματος. Να μας κάνει ν’ αντιληφθούμε πως είμαστε ο φορέας που επιλέγει η ψυχή του νεογέννητου ανθρώπου, για να πορευτεί στην εξέλιξη, στην αέναη διαδρομή του πνευματικού του εαυτού.

Άλλοτε εύκολο, άλλοτε περιεκτικό και πυκνό σε έννοιες και ιδέες, προσεγγίζει το γονεϊκό ρόλο δίνοντας επιλογές, που αν εφαρμοσθούν με σταθερότητα κι αγάπη, οδηγούν στο χτίσιμο της αυτοεκτίμησης των παιδιών μας.

Με απλά παραδείγματα «αγκαλιάζει» την καθημερινότητα του απλού ανθρώπου που στοχεύει στην ορθή ανατροφή του παιδιού του.
Βοηθά τον σημερινό γονιό, πολύ περισσότερο τον πνευματικά ανήσυχο γονιό σε όλη την έκταση των αναγκών του «θυμίζοντας» ξεχασμένες αλήθειες.
«Ανακουφίζει» επιβεβαιώνοντας την ορθή στάση σε κείνον το γονιό που επιλέγει να βιώνει τη ζωή του ως πνευματικό ον.

Όμως θα ήθελα να διευκρινήσω: αν είστε από εκείνους που πιστεύουν πως γεννιόμαστε και πεθαίνουμε από απλή σύμπτωση καλύτερα να μην κάνετε τον κόπο. Παρόλο που υπάρχουν πολλά σημεία του βιβλίου που θα μπορούσαν να σας φανούν χρήσιμα, μπορείτε να τα βρείτε κι αλλού χωρίς να μπείτε σε μονοπάτια που δεν σας εκφράζουν.

Όσοι από σας πιστεύετε ότι πριν και μετά το ταξίδι μιας ζωής, επιτελείται κάποιο πολύ μεγαλύτερο ταξίδι, το ταξίδι της ψυχής, θα το λατρέψετε.
Όσοι πάλι θέλετε να το διαβάσετε παρά την αμφιβολία, προσεγγίστε το με ερευνητική διάθεση και ματιά παρατηρητή. Είναι γραμμένο με πολύ αγάπη. Αγάπη χωρίς όρους.
Γιατί όπως γράφει σε κάποιο σημείο του:

«Δεν σε αγαπώ γι’αυτό που έκανες.
Δεν σε αγαπώ γι’αυτό που δεν έκανες.
Σε αγαπώ γι’αυτό που είσαι, ό,τι κι αν είσαι» 

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Α Δημοτικού (ανεπίσημα)

Φωτογραφία Α Δημοτικού όταν ήμουν κι εγώ ένα φοβισμένο πρωτάκι! 
Εχθές πήρα το γιόκα μου και επισκεφτήκαμε το Δημοτικό σχολείο όπου θα ξεκινήσει την Α Δημοτικού. Η αφορμή ήταν να προσκομίσουμε τις δύο βεβαιώσεις γιατρών που «χρωστούσαμε» από την εγγραφή του τον Ιούνιο. Η αιτία όμως, ήταν να έχει μια πρώτη επαφή με το σχολείο που θα στεγάσει έξη χρόνια από τη ζωή του και από το οποίο αποφοίτησα κι εγώ.
Αφού αφήσαμε τα χαρτιά στο γραφείο των δασκάλων, κάναμε μια μεγάλη βόλτα σε όλο το σχολείο. Επισκεφτήκαμε κάθε αίθουσα ξεχωριστά, τις τουαλέτες, το κυλικείο, του μίλησα για τις αλλαγές που έβλεπα να έχουν γίνει από τότε που τελείωσα εγώ και τον άφησα να ρωτήσει ό,τι άλλο ήθελε.
Αργότερα μέσα στην ημέρα, τον ρώτησα πώς του φάνηκε και αν κάποιο σχολείο από τα δύο (Νηπιαγωγείο ή Δημοτικό) του αρέσει περισσότερο εμφανισιακά.
«Το νηπιαγωγείο μου!» ήταν η αυθόρμητη απάντηση και αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να συζητήσουμε λίγο για το άγχος που παραδέχτηκε πως έχει.
Προτείνω ανεπιφύλακτα μια τέτοια «βόλτα» για όλα τα υποψήφια πρωτάκια. Νομίζω πως βοηθάει να μετριαστεί κάπως το άγχος της πρώτης μέρας και να ξεκινήσει μια σχετική συζήτηση με τον γονιό που ίσως αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ (τουλάχιστον το δικό μου παιδί όταν είναι αγχωμένο, δεν θα το παραδεχτεί και δεν θα το συζητήσει σε απευθείας ερώτηση/συζήτηση)
Σας παραθέτω κι ένα μικρό απολαυστικό απόσπασμα από την συζήτησή μας:
Εγώ: «Είσαι κάπως αγχωμένος με το καινούργιο σχολείο έτσι; Όσο πατάει ο ελέφαντας;»
Άγγελος: «Μα ο ελέφαντας πατάει πολύ!»
Εγώ: «Ακριβώς γι αυτό το λέω! Είσαι αγχωμένος όσο πατάει ο ελέφαντας, ή όσο πατάει η γάτα;»
Άγγελος: (αφού σκέφτεται λίγο) «Όσο πατάει η καμηλοπάρδαλη!»    

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Μουσείο Αυτοκινήτου

Αύγουστος στην πόλη συνέχεια και οικογενειακή επίσκεψη στο Μουσείο Αυτοκινήτου.
Πρώτη επίσκεψη για μένα, δεύτερη για τον μικρό μας και τον μπαμπά.
Φθάνοντας στο μοντέρνο κτίριο που το στεγάζει, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανηφορική διαδρομή τής «σπείρας» (αντί για σκάλα) στις βιτρίνες τής οποίας παρουσιάζονται διάφοροι τροχοί αυτοκινήτων στο πέρασμα του χρόνου, από την αρχή- αρχή δηλαδή τον πρώτο τροχό τα προχριστιανικά χρόνια, έως τα σημερινά χρόνια, με αρκετές πληροφορίες για τον καθένα.

  
Τρείς όροφοι γεμάτοι μοντέλα αυτοκινήτων φημισμένων οίκων (κάποια πολύ παλιά) με όλες τις λεπτομέρειες για τα τεχνικά χαρακτηριστικά και την «ιστορία» τού κάθε αυτοκινήτου, καθώς και πώς αποκτήθηκε από το μουσείο. Με ιδιόμορφη περιήγηση, αφού ανεβαίνεις και τους τρεις ορόφους και τους ξανακατεβαίνεις από την άλλη μεριά για να δεις τα εκθέματα με χρονολογική σειρά και κάθε φορά έχεις πανοραμική άποψη των εκθεμάτων, ομολογουμένως εντυπωσιακή.


Στους τοίχους υπάρχουν παλιές φωτογραφίες από διάσημους άντρες και γυναίκες κάθε χώρου που φωτογραφήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου μέσα ή «πάνω» σε θρυλικά μοντέλα δημοφιλών κατασκευαστών αυτοκινήτου του χθές και του σήμερα. Σε 2-3 γωνιές του μουσείου υπάρχουν σιδερένοι μοντέρνοι «πάγκοι» όπου μπορείς να ξεκουραστείς και να παρακολουθήσεις βίντεο από αγώνες ιστορικών αυτοκινήτων.


Ο μικρός μου, επειδή είχε ξαναπάει με τον πατέρα του, «κόλλησε» περισσότερο παρακολουθώντας αυτά τα βίντεο, αφού την προηγούμενη φορά δεν υπήρχαν και αφού επίσης του αρέσει ιδιαίτερα να παρακολουθεί Formula 1 (βίτσια κληρονομικά είναι αυτά...)


Όρεξη και ενδιαφέρον να έχει κανείς και μπορεί να περάσει ατελείωτες ώρες εκεί μέσα. Στον όροφο όπου βρίσκεται η είσοδος αλλά και η έξοδος του μουσείου, λειτουργεί  κατάστημα όπου πωλούνται αναμνηστικά και υπάρχει αίθουσα με προσομοιωτή Formula 1 που όμως απαιτεί επιπλέον εισιτήριο 10 ευρώ.


Από ό,τι είδα στις μπροσούρες αλλά και στην ιστοσελίδα του μουσείου, υπάρχει αμφιθέατρο και γενικά οι αίθουσές του διατίθονται για εκδηλώσεις και επίσης δέχονται ομαδικές επισκέψεις και σχολεία κατόπιν συννενόησης.
Τέλος, υπάρχει πάρκινγκ στο υπόγειο του κτιρίου όπου μπορεί κάποιος να παρκάρει το αυτοκίνητό του με έκπτωση, επιδεικνύοντας το εισητήριο.

Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου
Διεύθυνση : Γ' Σεπτεμβρίου, Ιουλιανού 33 - 35 & Πατησίων,
104 33, Αθήνα 
Τηλ: 2108816187

Τιμές εισιτηρίων:
Ενήλικες: 8 ευρώ
Παιδιά κάτω των 12 ετών, φοιτητικά, άνω των 65 ετών, ομαδικά άνω των 4 ατόμων: 5 ευρώ
Προσομοιωτής F1: 10 ευρώ

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Μουσείο Ακρόπολης

Αύγουστος στην πόλη και επιτέλους καταφέραμε να επισκεφτούμε το Μουσείο Ακρόπολης για πρώτη φορά (ξέρω-ξέρω ντροπή μου!)
Από πέρισι είχα δει στην ιστοσελίδα του μουσείου (www.theacropolismuseum.gr) πως υπήρχε η δυνατότητα να επισκεφτείς το μουσείο οικογενειακώς, συμμετέχοντας σ’ένα παιχνίδι με τα παιδιά σου που ονομάζεται «Αναζητώντας τη θεά Αθηνά» το οποίο και τελικά κάναμε. Στο γραφείο πληροφοριών σε εφοδιάζουν με τα απαραίτητα υλικά:
-μία κάτοψη του χώρου με οδηγίες και ένα φύλλο με αυτοκόλλητα
-ένα δανειστικό σακίδιο (το οποίο παραλαμβάνεις αφού αφήσεις την ταυτότητά σου) που περιέχει 3 διαφορετικά παιχνίδια



Καλούμαστε να αναζητήσουμε μαζί με τα παιδιά μας τις 12 διαφορετικές μορφές της θεάς Αθηνάς ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου και να κολλήσουμε το αυτοκόλλητο με τη φωτογραφία της Αθηνάς στο χάρτη με την κάτοψη του μουσείου στο σωστό σημείο.



Το Μουσείο εγκατέστησε ειδικές παιδικές λεζάντες για την αναζήτηση των 12 εκθεμάτων που περιλαμβάνει το παιχνίδι.



Το παιχνίδι συνδυάζεται με την ψηφιακή εφαρμογή με τίτλο «Αθηνά, η θεά της Ακρόπολης» , μία εικονική περιήγηση με στόχο τη γνωριμία του επισκέπτη με τις διαφορετικές υποστάσεις της θεάς, αλλά και με το Μουσείο Ακρόπολης.
Εμείς τα κάναμε λίγο ανάποδα, παίξαμε το παιχνίδι πέρισυ που τα ανακάλυψα και επισκεφτήκαμε το μουσείο φέτος.

Φέτος υπάρχει άλλο ένα οικογενειακό παιχνίδι με τίτλο «Αρχαϊκά Χρώματα» που σκοπό έχει οι οικογένειες να ανακαλύψουν τα αρχαϊκά χρώματα μέσα από τρία παιχνίδια:
· το παιχνίδι αναζήτησης λεπτομερειών στα αρχαϊκά γλυπτά, εκεί όπου σώζεται το χρώμα τους.
· την κασετίνα ζωγραφικής που περιέχει πραγματικά ορυκτά χρώματα και αντίστοιχα μολύβια για να χρωματίζουν τα παιδιά το σχέδιο της Πεπλοφόρου.
· το DOMINO με συνδυασμούς σε ελεύθερη χρωματική απόδοση από τα σχέδια που διακοσμούσαν ρούχα και σκουλαρίκια των Κορών της αρχαϊκής εποχής.
Και αυτό το παιχνίδι μπορεί να συνεχιστεί στο σπίτι με το ψηφιακό παιχνίδι «Χρωμάτισε την πεπλοφόρο» όπου τα παιδιά μπορούν να διαλέξουν το πινέλο και τα χρώματα που επιθυμούν, χρωματίζοντας το άγαλμα της Πεπλοφόρου και αποθηκεύοντας ή τυπώνοντας το έργο τους όσες φορές επιθυμούν και με πολλές παραλλαγές.

Στο γραφείο πληροφοριών όταν ρωτήσαμε, αφού άκουσαν την ηλικία μας (6 χρονών) μας έδωσαν το πρώτο παιχνίδι.

Ο μικρός μου πρίγκηπας ενθουσιάστηκε και με την ανυπομονησία που τον διακρίνει, δεν περίμενε να διαβάσουμε τις πληροφορίες του εκθέματος μόλις ανακαλύπταμε μία μορφή και κολλούσαμε το αυτοκόλλητο, αλλά έφευγε για να ανακαλύψει την επόμενη!
Όπως καταλαβαίνετε «ξεπετάξαμε» το παιχνίδι, είδαμε και την πολύ ενδιαφέρουσα προβολή για τον Παρθενώνα, πήγαμε για φαϊ στο εστιατόριο όπου παίξαμε τα παιχνίδια του σακιδίου και τα είχαμε τελειώσει όλα σε μιάμιση ώρα!

Έτσι, παρόλο που ήταν πολύ όμορφα, εγώ λέω να ξαναπάω (χωρίς παιδί) για να μπορέσω να απολαύσω το μουσείο με την ησυχία μου!

Μουσείο Ακρόπολης
Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15
Αθήνα 11742
τηλ.:+30 210 9000900
Email: info@theacropolismuseum.gr
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη με Κυριακή: 8.00 π.μ. έως 8.00 μ.μ.
Ώρα τελευταίας εισόδου: 7.30 μ.μ.
Αποχώρηση επισκεπτών από τους εκθεσιακούς χώρους: 7.45 μ.μ.
Κάθε Παρασκευή το Μουσείο είναι ανοιχτό έως τις 10 το βράδυ.
Δευτέρα: Κλειστά.
Κλειστά: 1 Ιανουαρίου, Κυριακή του Πάσχα, 1 Μαΐου, 25 και 26 Δεκεμβρίου.
Εισιτήριο:
Γενική είσοδος: 5 ευρώ
Μειωμένη είσοδος: 3 ευρώ (παιδιά 6-12 ετών, άτομα άνω των 65 τεών κλπ)



Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

«Κτήμα Μπέλλου»!


Θέλω να καταθέσω την εμπειρία μου από την πρόσφατη οικογενειακή επίσκεψή μας στο «ΚτήμαΜπέλλου», ένα ξενοδοχείο σε αγρόκτημα, στη γη του Ολύμπου.
Βρίσκεται στα 900 μέτρα υψόμετρο, στο δρόμο Κατερίνης-Ελασσόνας, 3 χιλιόμετρα μετά το χωριό του Αγίου Δημητρίου, στην Πιερία.


Βρεθήκαμε εκεί, αφού παραλάβαμε τον «ταλαίπωρο» μπαμπά μας από το Λιτόχωρο, μετά από μιά διήμερη ανάβαση στον Όλυμπο. Εκείνος είχε κανονίσει την ολιγοήμερη διαμονή μας εκεί κι εγώ είχα συμφωνήσει με λίγο βαριά καρδιά είναι η αλήθεια, αφού οι τιμές ήταν λίγο «τσιμπημένες» για την τσέπη μας και γιατί «καλοκαιριάτικα βουνό βρε παιδί μου»;
Όλοι όμως οι δισταγμοί μου, έμελλαν να καταρρεύσουν κυριολεκτικά, μπροστά σ’αυτό που με περίμενε: πανέμορφο τοπίο, όμορφα δωμάτια προσεγμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια, εξαιρετικό φαγητό με βιολογικά προϊόντα από τον κήπο τους και φάρμες της περιοχής και το κυριότερο φιλοξενία με όλη την «ξεχασμένη» σημασία της λέξης, από αρχοντικούς, ευγενικούς, αγνούς και ωραίους ανθρώπους (στην όψη, στο μυαλό και στην ψυχή): την οικογένεια Μπέλλου!
Είναι από τις λίγες φορές στη ζωή μου που νιώθω πως οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψω αυτό που αισθάνθηκα να με πλημμυρίζει μένοντας σ’αυτόν τον ξενώνα και συναναστρεφόμενη το Λάζαρο, τη Θεοδώρα και τη Στέλλα Μπέλλου.


Ακόμη και το παιδί μου, παρόλο που δεν βρήκε άλλα παιδιά στον ξενώνα την περίοδο εκείνη για να παίξει, πέρασε υπέροχα και δεν ήθελε να φύγουμε στο τέλος, όπως κι εμείς άλλωστε!
Οι μετακινήσεις μας δεν ήταν πολλές, (η ανάβαση στον Όλυμπο έβγαλε ολίγον νοκ-ουτ τον μπαμπά μας), αλλά δεν είχαμε και διάθεση να μετακινηθούμε ιδιαίτερα.
Η ηρεμία και η γαλήνη του τοπίου, σε συνδυασμό με την διακριτική παρουσία και ευγένεια των φίλων μας πια από την οικογένεια Μπέλλου, καθώς και οι κοτούλες, ο κόκορας, οι γατούλες του αγροκτήματος, αλλά και η πισίνα, η μικρούλα παιδική χαρά, το πινγκ-πονγκ και τα πολλά βιβλία της βιβλιοθήκης (παιδικά και μη) μας κρατούσαν απασχολημένους.


Ιδιαίτερα βέβαια βοήθησε σ’αυτό και η πεντανόστιμη κουζίνα του ξενώνα που μπορούσες να γευτείς όποια ώρα ήθελες. Μιλάω σοβαρά, δεν υπήρχε ωράριο στην τραπεζαρία και τελικά ούτε και μενού, αφού πάντα είχαν κάτι διαφορετικό και εξαιρετικά νόστιμο να προτείνουν!


 Η μοναδική μας μεγάλη εκδρομή ήταν στο Βελβεντό μιά πανέμορφη κωμόπολη, μέσα από μοναδικής ομορφιάς ορεινά τοπία. Κάποια από αυτά τα μέρη είναι καταφύγια θηραμάτων. Σταθήκαμε τυχεροί και προλάβαμε να δούμε ένα μικρό ελαφάκι πριν εξαφανιστεί στο δάσος!
Στο περιποιημένο Βελβεντό με την τεχνητή λίμνη του Πολυφήτου στα πόδια του, που δημιουργεί εξαιρετικό κλίμα για την καλλιέργεια αμπελιών, επισκεφτήκαμε οινοποιείο της περιοχής, όπου μας ξενάγησαν και προμηθευτήκαμε αφού δοκιμάσαμε πρώτα, εξαιρετικό κρασί παραγωγής τους.


 Την τελευταία μέρα της παραμονής μας απολαύσαμε και μία μπόρα το απόγευμα, με το ουράνιο τόξο να προβάλλει αμέσως μετά και γέμισε η ατμόσφαιρα αρώματα!
΄Οχι ότι χρειαζόμασταν τη βροχούλα για να δροσιστούμε, αφού η θερμοκρασία στην περιοχή δεν ξεπερνούσε την ημέρα τους 28 βαθμούς κελσίου!  


Η εμπειρία ήταν εξαιρετική, η περιοχή, ο ξενώνας και οι ολοκαίνουργιοι φίλοι μας, μάς «έκλεψαν» κυριολεκτικά την καρδιά κι εμείς ελπίζουμε να καταφέρουμε να τους ξαναεπισκεφτούμε διάφορες εποχές του χρόνου, όπως υποσχεθήκαμε.
Όταν γνωρίζεις τέτοιους ανθρώπους που πασχίζουν για κάτι τόσο όμορφο, όχι μόνο οφείλεις να  τους υποστηρίξεις, αλλά εγώ προσωπικά νοιώθω πως υπάρχει ακόμη ελπίδα για προκοπή στον τόπο μας!  
       

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Σχηματίζοντας λέξεις και φράσεις στην...πλάτη!

Όταν ήμασταν μικρές με την αδερφή μου παίζαμε το εξής παιχνίδι:
Σχηματίζαμε με το δάχτυλο, η μία στην πλάτη της άλλης, ένα-ένα τα γράμματα από μία λέξη και κατ’επέκταση μίας φράσης. Η καθεμιά μας λοιπόν έπρεπε να «αναγνωρίσει» τα γράμματα, τις λέξεις και τελικά τη φράση και φυσικά κέρδιζε αυτή που δεν θα «έχανε» κανένα γράμμα, καμία λέξη και καμία φράση! Περνούσαμε πολλές ώρες με αυτή την ασχολία και πολλές φορές ήταν ευκαιρία να «περάσουμε» διάφορα «μηνύματα» η μία στην άλλη!

Τώρα λοιπόν που ο μικρός μου έχει μάθει να διαβάζει και δείχνει μάλιστα ιδιαίτερο ζήλο στο να διαβάζει, αποφάσισα να του εξηγήσω το παιχνίδι για να διασκεδάζουμε παρέα!

Παρένθεση: διαβάζει τα πάντα -συλλαβιστά-από επιγραφές και συνθήματα στους τοίχους, μέχρι ετικέτες σε συσκευασίες και φυσικά μερικές φορές μας φέρνει σε κάπως δύσκολη θέση, όπως π.χ. όταν διάβαζε το εξής σύνθημα σ’έναν τοίχο: «τώρα που μας τα πήρατε όλα, μπορείτε να πάρετε και τα αρχ...α μας» Γκουχ, γκούχ!!!! Κλείνει η παρένθεση.

Αρχικά του σχημάτιζα εγώ μόνο γράμματα στην πλάτη δημιουργώντας λέξεις όπως π.χ. «ΣΑΓΑΠΩ» και αφού μπήκε στο νόημα, συνέχισα με φράσεις όπως «ΣΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ» και άλλα τέτοια γλυκανάλατα.

Μετά μου ζήτησε κι εκείνος να μου «γράψει» στην πλάτη και αφού έκανε μερικές απλές δοκιμές όπως «ΣΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ ΜΑΝΟΥΛΑ» και κατέληξε: «ΘΑ ΣΑΓΑΠΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΙΣ» !!!! Γκουχ, γκουχ!!!!

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Alzheimer....


Εδώ και 3 χρόνια η μητέρα μου έχει και επισήμως διαγνωστεί ότι πάσχει από μικτού τύπου άνοια, τόσο εκφυλιστική (Alzheimer), όσο και αγγειακή.
Τα πράγματα έχουν αρχίσει ελαφρώς και δυσκολεύουν τον τελευταίο καιρό κυρίως με την έντονη τάση να ξεχνάει, αλλά και με την τάση να θυμώνει έντονα.
Έτσι λοιπόν, πριν από ένα μήνα περίπου, είχαμε μια τέτοια κρίση θυμού ενώπιον όλης της οικογένειας.
H ώριμη αντίδραση του μικρού μου πρίγκηπα, με έκανε να συνειδητοποιήσω, πόσο καλά έκανα που λίγο καιρό πριν, αγόρασα και διάβασα στο παιδί μου το βιβλίο της Όλγας Λυμπεροπούλου με τίτλο «Γιατί η γιαγιά μου δεν θυμάται το όνομά μου;» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος και την Εταιρεία Νόσου Alzheimer και Συναφών Διαταραχών Αθηνών και σκοπό έχει να γνωρίσουν τα παιδιά τη νόσο και να μπορούν να χειριστούν εκείνους που την αντιμετωπίζουν.


Κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ο Ιάσονας, ένα 8χρονο παιδί που μαθαίνει ότι η αγαπημένη του γιαγιά πάσχει από νόσο Αλτσχάιμερ.Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, τα παιδιά μαθαίνουν βασικές πληροφορίες για τα συμπτώματα και την εξέλιξη της νόσου Αλτσχάιμερ και παίρνουν ειλικρινείς απαντήσεις στις απορίες τους. Μαθαίνουν ότι τα συναισθήματα λύπης, φόβου ή ακόμα και θυμού που μπορεί να βιώσουν εξαιτίας του προβλήματος είναι απολύτως φυσιολογικά. Διαπιστώνουν μέσα από τις εμπειρίες του Ιάσονα ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν για να περάσουν καλά με τον παππού ή τη γιαγιά που έχει Αλτσχάιμερ. Το μόνο που χρειάζεται είναι να θυμούνται τα μικρά μυστικά που κάνουν την επικοινωνία με τον ασθενή ευκολότερη.
Η πρωτοτυπία του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι η προσέγγιση του θέματος γίνεται μέσα από την αφήγηση μίας ιστορίας που συνδυάζεται με πλούσια εικονογράφηση και διασκεδαστικά παιχνίδια. Τα παιδιά μαθαίνουν τις νέες πληροφορίες μέσα από κρυπτόλεξα, λαβυρίνθους και κουίζ που κάνουν την ανάγνωση του βιβλίου δημιουργική και ευχάριστη.

Το βιβλίο αυτό έρχεται να καλύψει το κενό που υπάρχει στη χώρα μας στην παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού για παιδιά σχετικά με την Άνοια. Η αναγκαιότητα προκύπτει από το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχουν 150.000 ασθενείς με νόσο Αλτσχάιμερ. Στο μέλλον, ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί δραματικά. Το ίδιο και ο αριθμός των παιδιών που θα χρειάζονται ενημέρωση σχετικά με τη νόσο.

Μην διστάσετε λοιπόν, αν έχετε τέτοιο πρόβλημα στην οικογένειά σας, να μιλήσετε στα παιδιά σας, με βοηθό αυτό το βιβλίο. Τα παιδιά καταλαβαίνουν όταν κάτι δεν πάει καλά μέσα στην οικογένεια και έχουν την τάση να νομίζουν πως εκείνα φταίνε.
Ο γιόκας μου, που έτσι κι αλλιώς αγαπάει πολύ τη γιαγιά του, έγινε πολύ πιο τρυφερός μαζί της μετά την ανάγνωσή του.

     

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Αγώνες κολύμβησης

Φέτος το βλασταράκι μου συνέχισε τα μαθήματα κολύμβησης που είχε ξεκινήσει πέρισυ, στα πλαίσια των προγραμμάτων του δήμου, μαζί με άλλα 2 κορίτσια συν-κολυμβητές. Η μεγάλη διαφορά ήταν πως στα μέσα Δεκέμβρη αποφασίσαμε οι γονείς των 3 συν-κολυμβητών, (για διάφορους λόγους που δεν θα αναφέρω εδώ), να μεταφερθούν από τη μικρή πισίνα σου δήμου, σε κανονικό κολυμβητήριο που συνεργάζεται με το δήμο.


Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της αλλαγής, συμμετείχαν τα 3 δελφινάκια, στους κολυμβητικούς αγώνες που διοργάνωσε ο δήμος το περασμένο Σάββατο. 
Ήταν η πρώτη τους φορά και φυσικά το άγχος μεγάλο.
Τα αρχάρια παιδάκια έκαναν απλώς επίδειξη με σανίδα και πήραν όλα τιμητικό μετάλλιο και δίπλωμα για τη συμμετοχή. Όλα τα υπόλοιπα παιδιά συμμετείχαν κανονικά σε αγώνες και μετάλλιο πήραν οι τρείς πρώτοι.
Τα δελφινάκια μας λοιπόν, λίγο που ήταν η πρώτη τους συμμετοχή σε κάτι τέτοιο, λίγο που είδαν τα προηγούμενα παιδάκια να βραβεύονται όλα, περίμεναν το μετάλλιό τους! Και φυσικά όταν αυτό δεν έγινε, η απογοήτευση ήταν μεγάλη!


Δεν θα σταθώ στην «άσκοπη φιλοσοφία» με την οποία «μπολιάζουμε» τα παιδιά μας από μικρά να είναι πάντα πρώτα και καλύτερα, με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε άκρως ανταγωνιστικούς ενήλικες, με αμφίβολα αποτελέσματα τελικά, (αυτό τουλάχιστον καταλαβαίνω από τον «όμορφο κόσμο αγγελικά φτιαγμένο» που τους κληροδοτούμε). Αυτό είναι μιά συζήτηση πολύ ενδιαφέρουσα, που ξεφεύγει όμως, από το σκοπό της συγκεκριμένης ανάρτησης.
Θα σταθώ στην ευαισθητοποιημένη στάση του δασκάλου τους στην κολύμβηση, με τον οποίο έχει δημιουργηθεί μια πολύ τρυφερή σχέση, που αφού τελείωσε η γιορτή και οι βραβεύσεις, τα πήρε κοντά του και τους έδωσε από ένα τιμητικό μετάλλιο και δίπλωμα συμμετοχής και τους είπε ένα μεγάλο μπράβο για την προσπάθειά τους, με πολύ αγάπη.
Αν βλέπατε μόνο πώς φωτίστηκαν τα προσωπάκια τους, θα μπορούσατε να κατανοήσετε  και την δική μου συγκίνηση και ευγνωμοσύνη για τη στάση του.
Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ και ένα ακόμη μεγαλύτερο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον άξιο και ευαίσθητο αυτόν δάσκαλο!
 Υ.Γ. Για την ιστορία, ο γιόκας μου αγωνίστηκε στα 50μ ύπτιο και βγήκε τέταρτος...       

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Γιορτή της μητέρας!




 Εχθές ήταν; Μπα! Εγώ τα «δώρα», τις αγκαλιές και τα φιλιά (καλά αυτά τα τελευταία τα παίρνω- ευτυχώς- ακόμα συχνά) τα πήρα την Παρασκευή το βράδυ!


Και ήταν αυτές οι όμορφες ζωγραφιές που έφτιαξαν στο σχολείο! Και ήταν η πρώτη φορά που το αγοράκι μου έγραψε μόνο του «σ'αγαπώ πολύ Μανούλα» με την υπογραφή του φαρδιά πλατιά από κάτω!



Τώρα αν συγκινήθηκα, σας αφήνω να το μαντέψετε...

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Μουσείο Συναισθημάτων παιδικής ηλικίας

Την περίοδο του Πάσχα, που τα σχολεία ήταν κλειστά, επισκεφτήκαμε με το βλαστάρι μου, το Μουσείο Συνασθημάτων παιδικής ηλικίας, που βρίσκεται στην περιοχή του Φιλοπάππου.
Στεγάζεται σ’ένα όμορφο κτίριο από τα πολλά που έχει η περιοχή και αποτελείται από 3 αίθουσες, όπου παρουσιάζεται αυτόν τον καιρό η διαδραστική έκθεση «ποιός είμαι εγώ» που ενθαρρύνει την αυτογνωσία και την κατανόηση των συναισθημάτων.

Έτσι λοιπόν στη μεγάλη αίθουσα του πρώτου ορόφου έχει εκθέματα όπως «το δέντρο με τις ανάγκες μας» όπου το παιδί μαζί με τον γονιό προσθέτουν στο δέντρο που βρίσκεται εκεί μόνο ο κορμός του, τις ρίζες (που συμβολίζουν τις ανάγκες επιβίωσης και είναι γραμμένες μία-μία πάνω σε κάθε ρίζα) και τα κλαδιά με τα φύλλα (που συμβολίζουν τις συναισθηματικές μας ανάγκες για να ζούμε καλά, πάλι γραμμένες μία-μία πάνω σε κάθε κλαδί).
Στην ίδια αίθουσα υπάρχει και «ο κήπος με τα ταλέντα» με ανάλογη διαδραστική συλλογιστική, συνεχίζεται στην μικρή αίθουσα του πρώτου ορόφου με εκθέματα όπως «ο δυσκολομετρητής», «οι δικές μου ανάγκες», «ακούω το σώμα μου» και στην αίθουσα του κάτω ορόφου με «τα συναισθήματα», «τα όνειρα», «οι επιθυμίες» και «ο κόσμος των παραμυθιών».

Στην συγκεκριμένη αίθουσα πραγματοποιήθηκε και το πασχαλινό εργαστήρι μυθοπλασίας με θέμα: «παραμυθοκαμώματα με κοτσομπόλες κότες!»

Οι εντυπώσεις μου γενικά ήταν καλές, ο χώρος όμορφος και προσεγμένος, η φιλοσοφία τόσο της έκθεσης όσο και του εργαστηρίου πολύ σωστή και έξυπνη, το προσωπικό ευγενέστατο.
Περάσαμε πραγματικά όμορφα και δημιουργικά.

Εκείνο που ίσως με «ξένισε» λίγο, ήταν η τιμή, το γεγονός δηλαδή ότι πληρώσαμε και οι δύο (μαμά και γιός) από 8 ευρώ (στην τιμή των εργαστηρίων προσφέρεται και η είσοδος στην έκθεση που είναι κανονικά 4 ευρώ το άτομο). Μάλλον δικαιολογημένα αν σκεφτείς ότι στόχο έχουν την ευχάριστη και δημιουργική επικοινωνία ενηλίκων και παιδιών (εκπαιδεύουν και τους γονείς δηλαδή).

Αν είναι έτσι όμως, δεν θα έπρεπε ίσως η πολύ ευγενική κοπέλα να συμμετέχει στο όλο εγχείρημα και όχι να σου εξηγεί λίγο στην αρχή, να σου δίνει το φυλλάδιο και μετά απλώς να τακτοποιεί τα εκθέματα;

Ίσως να είμαι υπερβολική, αλλά νομίζω πως οι περισσότεροι από τους γονείς χρειαζόμαστε βοήθεια στην προσπάθειά μας να επικοινωνήσουμε και να απασχοληθούμε δημιουργικά με τα παιδιά μας, αν κρίνω από τη «συμπεριφορά» των γονιών και τη «συμμετοχή» τους τόσο κατά την περιήγησή τους στην έκθεση με τα παιδιά τους, όσο και κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, παρόλη την φιλότιμη προσπάθεια της εμψυχώτριας στο τελευταίο.

Περισσότερα για τις δράσεις του μουσείου στην ιστοσελίδα του: www.mce.gr

Θα το βρείτε:
Καρατζά 7, 117 41 Φιλοπάππου

Για ελεύθερους επισκέπτες
Σάββατο και Κυριακή: 10 π.μ. - 2 μ.μ
Αναλυτικά:
10π.μ.- 1μ.μ. είναι ανοιχτή η διαδραστική έκθεση του μουσείου
1μ.μ.– 2μ.μ. πραγματοποιούνται εργαστήρια για ενήλικες και παιδιά μαζί

Τις επίσημες αργίες και τον μήνα Αύγουστο το Μουσείο είναι κλειστό.

Πληροφορίες καθημερινά:
10π.μ. -2 μ.μ..
Tηλ.: 210 9218329
Φαξ: 210 9218323
email: info@mce.gr

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Μουσείο Πειραμάτων!

Επισκεφτήκαμε επιτέλους κι εμείς, (αφού είχαμε κάνει κράτηση μία εβδομάδα πριν), την Κυριακή στις 8/4, το Μουσείο Πειραμάτων!
Στα πλαίσια των κυριακάτικων προγραμμάτων για παιδιά 4-12 ετών, το βλαστάρι μου, μαζί με την φιλενάδα του τη Δώρα, παρακολούθησε το πρόγραμμα: «πασχαλινή αυγομανία» (ήμασταν και στο πνεύμα των ημερών!)
Επειδή όπως διευκρινίζουν και στην ιστοσελίδα τους www.juniorscience.gr, «για λόγους καλύτερης διεξαγωγής και οργάνωσης δεν είναι δυνατή η παραμονή γονέων στις αίθουσες που υλοποιούνται τα εκπαιδευτικά προγράμματα», οι μαμάδες χαλαρώσαμε πίνοντας καφέ σε μια καφετέρια ένα τετράγωνο πιο πέρα (άλλο που δεν θέλαμε!) και τα παιδιά μας απασχολήθηκαν για 1,5 ώρα, από το ομολογουμένως πολύ χαμογελαστό και γλυκύτατο προσωπικό του μουσείου, με ό,τι είχε σχέση με τα αυγά!
Απ'ό,τι με ενημέρωσε ο γιόκας μου μετά, γνώρισαν την πάπια το «Βασίλη», έφτιαξαν πάζλ όπου ταίριαξαν το αυγό που κάνει κάθε ζώο με το αντίστοιχο ζώο, είδαν αυγά μέσα από ωοσκόπιο, φτερά μέσα από στερεοσκόπιο και κάτι άλλο που δεν θυμόταν από το μικροσκόπιο. Τους εξήγησαν πώς σπάει το αυγό για να βγει το κοτοπουλάκι και έφτιαξαν μια αναμνηστική κατασκευή με θέμα το αυγό.
Τέλος, αν είναι όλα και δεν παρέλειψε κάτι το παλικάρι μου, (με το τσιγκέλι του τα 'βγαζα για να κάνω την αναμετάδοση!), κατέβηκαν στο χώρο της υποδοχής (όπου τους περιμέναμε οι γονείς αφού είχε περάσει η ώρα πια) και στο διπλανό δωμάτιο όπου είχαν μιά εκκολαπτική μηχανή, τους έδειξαν τα 2 κοτοπουλάκια που είχαν βγει πια από τα αυγά τους, αλλά έπρεπε να μήνουν 2 εβδομάδες ακόμη μέσα εκεί για να μπορέσουν να επιβιώσουν, καθώς και τ'αυγά που είχαν «σκάσει» και φαινόταν τα ράμφη τους! Εκστασιάστηκαν όλα!



Kόστος συμμετοχής ανά πρόγραμμα: Για συμμετοχή σε 1 πρόγραμμα (1,5 ώρα) 10€/παιδί και για δύο παιδιά και άνω (αδέλφια ή φίλους) 8€/παιδί.
Όλα τα υλικά και ο εξοπλισμός των προγραμμάτων παρέχονται από το Μουσείο Πειραμάτων και συμπεριλαμβάνονται στο κόστος συμμετοχής.
Τα πειράματα και τα παιχνίδια πραγματοποιούνται από όλα τα παιδιά σε ομάδες εργασίας των 5 περίπου ατόμων.

Θα το βρείτε:

Σιβρισσαρίου 6
Καισαριανή 16121
Τηλ: 210-7610038
210-7210105
info@juniorscience.gr

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Παιδική παράσταση:«Ο γάτος που έμαθε στον γλάρο να πετάει»

Η αδερφή μου Μαρίκα κάνει ανταπόκριση για τα «Φτερουγίσματα»:

«Εχθές πήγα με τον ανιψιό στο θέατρο «Κάτω απ’τη γέφυρα». Πρόκειται για έναν πολύ συμπαθητικό χώρο, ακριβώς κάτω από την γέφυρα στον ηλεκτρικό σταθμό του Ν.Φαλήρου, που ενώ περνούσα για χρόνια απ’ έξω δεν το είχα προσέξει, ίσως γιατί δεν ήταν ανοιχτό τις ώρες που περνούσα. Το θέατρο το ανακάλυψα πρόσφατα όταν με μια πρόσκληση που είχε κερδίσει η φίλη μου η Ιφιγένεια παρακολουθήσαμε την παράσταση (για μεγάλους) και μείναμε πολύ ικανοποιημένες τόσο από την παράσταση, όσο και με τον χώρο και με τους ανθρώπους του, που ήταν πολύ φιλικοί. Στο τέλος εκείνης της παράστασης βρεθήκαμε να συζητάμε ηθοποιοί και θεατές μια παρέα! Κατά τη διάρκεια εκείνης της συζήτησης, μας είχαν δείξει τα σκηνικά από την παιδική παράσταση, που μ'ενθουσίασαν και σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ωραία να πάω με τον ανιψιό μου… Και μετά από πολλές αναβολές, τα καταφέραμε επιτέλους εχθές!

Είδαμε λοιπόν την παράσταση «Ο γάτος που έμαθε στον γλάρο να πετάει». Από όσο διαβάζω τώρα στο ίντερνετ, πρόκειται για ένα παραμύθι του Χιλιανού συγγραφέα Luis Sepulveda, ο οποίος είναι ιδρυτικό μέλος της Greenpeace. Όπως καταλαβαίνετε το θέμα της ιστορίας είναι οικολογικό. Η ιστορία ξεκινάει όταν η Κενγκά, μια ετοιμόγεννη γλαρίνα μπαίνει ξαφνικά στο σπίτι που κατοικεί ο (μαύρος και χοντρός) γάτος Ζορμπάς. Λίγο πριν ξεψυχήσει, (επειδή όπως βούτηξε να πιάσει ένα μεζέ στη θάλασσα, βρέθηκε σε μια πετρελαιοκηλίδα), ζητάει από τον Ζορμπά να της υποσχεθεί ότι δεν θα φάει το αυγό, που όπου να ‘ναι θα γεννήσει, να το … κλωσήσει κι όταν έρθει η ώρα, να μάθει το γλαρόνι να … πετάει. Ο Ζορμπάς, πονόψυχος καθώς είναι, το υπόσχεται και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει το λόγο του…

Η παράσταση διαρκεί 1 ώρα και 20 λεπτά!!! Κάνουν κι ένα μικρό διάλλειμα, καλώς γίνεται νομίζω, χρειάζεται. Έχει κι αρκετά τραγούδια και μερικά βίντεο, που παρόλο που προσωπικά δεν μου αρέσουν, δεν ήταν κουραστικά, αντιθέτως βοηθούσαν. Ειδικά σε μια σκηνή όπου δυο ηθοποιοί τραγουδούν και χορεύουν ενώ ταυτόχρονα ένας τρίτος αλλάζει τα σκηνικά χορεύοντας, μου άρεσε πολύ (γούστα είναι αυτά!)
Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ και ο πρόλογος στην αρχή από τον σκηνοθέτη Νίκο Δαφνή, που είπε δυο λόγια και παρουσίασε τους ηθοποιούς χωρίς τις μάσκες τους. Γενικά ήταν όλοι πολύ φιλικοί, όπως και στην προηγούμενη εμπειρία μου στο συγκεκριμένο θέατρο και φυσικά ένα παραπάνω με τα παιδιά. Και μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό η εικόνα την ώρα του χειροκρότηματος, όπου οι ηθοποιοί χαιρετούσαν τα παιδιά και τα πλησίαζαν για να μπορέσουν εκείνα να τους αγγίξουν.

Αν θέλετε να το δείτε προλαβαίνετε την ερχόμενη Κυριακή που έχει τις δυο τελευταίες παραστάσεις, στις 11:30 το πρωί και στις 15:30 το μεσημέρι»

ΘΕΑΤΡΟ «ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ»
Πλατεία ηλεκτρικού σταθμού Ν.Φαλήρου
τηλέφωνο: 210 4816200
e-mail: info@katoapotigefyra.gr

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γενική είσοδος 15 ευρώ
Σχολικές παραστάσεις 7 ευρώ

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Περί ξαλαφρώματος ο λόγος...

Τελευταία ο φαφούτης πιά πρίγκιπάς μου, (ναι,ναι, «έπεσε» το πρώτο μας δοντάκι-όπου στο «έπεσε» βλέπε το έβγαλε η μάνα με πολλές φωνές κι αντάρες μόλις πλησίαζε το χέρι προς το στόμα και που παραλίγο να πάμε στην παιδοδοντίατρο, αφού είχε ήδη «σκάσει» το καινούργιο από πίσω-αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση), περνάει «φάση» κι είναι αρκετά γκρινιάρης που σημαίνει πως κλαίει με το παραμικρό: επειδή φεύγουμε από την παιδική χαρά κι ας είμαστε ήδη μιάμιση ώρα, επειδή έχασε στον γκρινιάρη κ.ο.κ
Συνήθως τον αφήνω να κλάψει και όταν ηρεμήσει τα συζητάμε, κάποιες φορές νευριάζω, αλλά αυτή τη φορά είπα ν'ακολουθήσω την συμβουλή της φίλης μαμαδομπλόγγερ newagemama που μου είχε πολύ αρέσει και του είπα αγκαλιάζοντάς τον:
«Κλάψε αγοράκι μου να ξαλαφρώσεις!»
Πράγματι αυτό τον απελευθέρωσε θα έλεγα και έκλαψε γοερά για αρκετή ώρα. Μόλις συνήλθε και ηρέμησε με ρωτάει:
«Μαμά, όταν κλαίμε ξαλαφρώνουμε;»
«Ναι, αγόρι μου»
«Όπως όταν κάνουμε κακά;»

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Παιδική παράσταση «Ψαρόσουπα»!

«Τρεις παμπόνηροι μάγειροι βάζουν σε εφαρμογή το καταχθόνιο σχέδιο τους για να μετατρέψουν ένα μικρό θαλάσσιο κόλπο της πανέμορφης Μήλου σε… τεράστια ψαρόσουπα… Για κακή τους τύχη τα νέα φτάνουν γρήγορα στο βυθό και ο Βρασίδας ο αχινός μαζί με την παρέα του αναλαμβάνουν την υπόθεση! Και η περιπέτεια ξεκινά… Θα καταφέρουν άραγε οι μικροί ήρωες, τα ψαράκια του βυθού να ρίξουν τη θερμοκρασία της θάλασσας και να νερώσουν τη σούπα; Ποιοι θα είναι σύμμαχοι τους; Θα καταφέρουν να σώσουν το βυθό από την υπερθέρμανση;»
Αυτή είναι η υπόθεση της παιδικής παράστασης «ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ» του Γιώργου Λεμπέση, που παρακολουθήσαμε με τον κανακάρη μου, την περασμένη Κυριακή, στη μουσική σκηνή ΡΥΘΜΟΣ STAGE στην Ηλιούπολη.
Παιζόταν ήδη δύο χρόνια σε θεατρικές αίθουσες της Αθήνας από την ομάδα Κουκλοθεάτρου «Κοκου–Μουκλό», δυστυχώς όμως δεν καταφέραμε να το δούμε και έτσι αφού μας δόθηκε η ευκαιρία, (ευχαριστούμε «θεία» Ιφιγένεια!), το είδαμε με ηθοποιούς που «ζωντανεύουν» τους ήρωες της ιστορίας του βιβλίου (το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και πωλείται και στην μουσική σκηνή Ρυθμός Stage τις ημέρες των παραστάσεων)
Μια όμορφη παράσταση, με ωραία οικολογικά μηνύματα, «ανεβαστική» μουσική και εξαιρετικούς ηθοποιούς, που παρακολουθείται ευχάριστα και από τους μεγάλους!
Ο μικρός μου μάλιστα, με ξάφνιασε ευχάριστα, αφού για πρώτη φορά τον είδα όχι μόνο να παρακολουθεί, αλλά να συμμετέχει κιόλας, συνομιλώντας με τον ηθοποιό που υποδύεται τον αχινό Βρασίδα!
Στο τέλος της παράστασης αφήνουν τα παιδιά ν'ανέβουν για λίγο στην μικρή σκηνή και να περιεργαστούν τα λιτά σκηνικά, προς μεγάλη τους ευχαρίστηση φυσικά!



Ρυθμός Stage
Μαρίνου Αντύπα 38, Ηλιούπολη
Τηλέφωνο: 210 9750060
Ηλεκτρονικές Κρατήσεις: www.MixGrill.gr
Είσοδος: 12€

Κάθε Κυριακή πρωί στις 11:00πμ.
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη παραστάσεις για σχολεία

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Bowling στο Super Bowl!

Το περασμένο Σάββατο πρωί αποφασίσαμε να πάμε οικογενειακώς μαζί με τη θεία Μαρίκα για bowling. Εδώ κι ένα χρόνο περίπου, (δεν θυμάμαι πιά από πού), έμαθα για το SUPER BOWL, ένα χώρο όπου μπορούν και παιδιά να παίξουν bowling και που διοργανώνει μέχρι και παιδικά πάρτυ!
Είναι ένας τεράστιος χώρος με 2 ορόφους αριστερά στο κτίριο, με διαδρόμους bowling και μπιλιάρδα, που απ’ ό,τι κατάλαβα προορίζεται για μεγάλους (και όπου φυσικά κάπνιζαν αρειμανίως όλοι) και άλλον ένα μικρότερο χώρο με 2 ορόφους δεξιά στο κτίριο, που προορίζεται για παιδιά. Στον κάτω όροφο υπήρχαν ποδοσφαιράκια, ηλεκτρονικά παιχνίδια κλπ και στον επάνω όροφο ήταν οι διάδρομοι του bowling. Διασχίζοντας το διάδρομο από τον ένα χώρο στο δεύτερο, υπάρχει και μία τεράστια αίθουσα με τραπέζια ping-pong. Ο κάθε χώρος έχει δικό του μπαρ με ξεχωριστό προσωπικό.
Το προσωπικό είναι ευγενέστατο με ιδιαίτερα επαγγελματική συμπεριφορά. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το εξής: επειδή καθυστερήσαμε 20 λεπτά να παίξουμε αφού ένας διάδρομος είχε βλάβη και οι υπόλοιποι δεν ήταν διαθέσιμοι, (για το οποίο μας είχαν ενημερώσει από την αρχή και επιλέξαμε να περιμένουμε), μας έδωσαν 2 κουπόνια το καθένα για ένα παιχνίδι bowling δωρεάν, με ανοιχτή ημερομηνία και διαγράφοντας την εξαίρεση Κυριακών και αργιών που αναγραφόταν στο κάθε κουπόνι!
Ο γιόκας μου ΞΕΤΡΕΛΑΘΗΚΕ! Φυσικά, παρόλο που ο πατέρας του επιμελώς εξέτασε τις μπάλες και του ξεχώρισε κάποιες ιδιαίτερα ελαφρές, δεν μπορούσε να τις πιάσει με τα τρία δάκτυλα και έτσι τις έπαιρνε αγκαλιά και τις έριχνε και με τα δύο χέρια. Αυτό σε συνδυασμό με τα καγκελάκια που ανέβαιναν όποτε ήταν η σειρά του και εμπόδιζαν την εκτροπή της μπάλας στα λούκια δεξιά και αριστερά του διαδρόμου, αποτέλεσμα είχε να μας ρίξει στα αυτιά!
(Απαπα, την επόμενη φορά θα ζητήσω κι εγώ κάγκελα!)





Στα διπλανά τραπέζια από την μία πλευρά διεξαγόταν παιδικό πάρτυ και όλοι οι παρευρισκόμενοι μικροί-μεγάλοι έδειχναν να περνούν ιδιαίτερα καλά.
Το κάθε παιχνίδι το Σαββατοκύριακο κοστίζει 5 ευρώ το άτομο (τις καθημερινές είναι σε προσφορά 3,5 ευρώ), οπότε αν «ξεφύγεις» από τον ενθουσιασμό (πράγμα που «πάθαμε» εμείς) και παίξεις και δεύτερο παιχνίδι και προσθέσεις καφεδοχυμούς κλπ, ξεφεύγεις λιγάκι οικονομικά.  

Θα το βρείτε:
Καναπιτσερή 10
Άγιος Ι. Ρέντης
Τηλ 2105615043
info@superbowl.gr
www.superbowl.gr

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Λέτε να πρωταγωνιστήσω σε ταινία μικρού μήκους;

Την περασμένη εβδομάδα όπως ακριβώς συνέβη με την Στέλλα και την Άσπα, επικοινώνησαν μαζί μου από την εταιρία Hill+Knowlton Strategies, για να με ρωτήσουν αν ενδιαφέρομαι να λαμβάνω ενημέρωση για προγράμματα της Procter&Gamble, καθώς και για τα προϊόντα του χαρτοφυλακίου της εταιρείας. Στην ερώτησή μου τι είδους προγράμματα είναι αυτά, μου απάντησαν ότι πρόκειται για νέα και έρευνες της εταιρείας, ενημέρωση για εκδηλώσεις και τα επικοινωνιακά προγράμματα. Μου φάνηκε ενδιαφέρον και δέχτηκα. Στη συνέχεια ζήτησαν την άδειά μου να μου στείλουν μερικά από τα προϊόντα της P&G, καθώς και μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έρευνα που πραγματοποίησε η εταιρεία για τις Ελληνίδες μαμάδες.

Και έφτασαν τα προϊόντα και έπαθα ΤΟ ΣΟΚ!


1) Τα προϊόντα (που ήταν αρκετά) ήταν σε κανονικό μέγεθος!
2) Κατέφτασε ένα καλάθι με όλα τα απαραίτητα υλικά (και μία σκάφη!) που χρησιμοποιούσαν οι μητέρες νοικοκυρές το 1930, μαζί με ένα βιβλιαράκι όπου εξηγούσαν πώς ήταν η καθημερινότητα στο σπίτι μιάς μητέρας την εποχή εκείνη!




3) Μέσα στο καλάθι υπήρχε και μία βιντεοκάμερα(!) με την προτροπή να ζήσουμε την ημέρα μιας τυπικής νοικοκυράς του 1930, χρησιμοποιώντας τα προιόντα και να αποθανατίσουμε την εμπειρία μας αυτή!


Μετά την αρχική έκπληξη και τα γέλια (!) η προτροπή του συζύγου μου ήταν να ανταποκριθώ στην πρόκληση, να φορέσω ποδίτσα και τσεμπέρι και να αποθανατιστώ!

Επειδή βρήκα εξαιρετικά έξυπνο όλο το concept νομίζω πως θα το κάνω!

Άσπα, Στέλλα, τι λέτε; Συνεργαζόμαστε κάνοντας μία «κανονική» ταινία μικρού μήκους;

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Πολιτιστικό Πάρκο «Χρυσαλλίδα»

Το περασμένο Σάββατο πήγαμε οικογενειακώς στο Πολιτιστικό Πάρκο «Χρυσαλλίδα» που βρίσκεται στο 16o χλμ. προέκτασης Αττικής Οδού προς Λαύριο.



Είχα μάθει για αυτό από τον Οκτώβρη, είχα μπει στο site τους από τότε, το είχα βρεί εξαιρετικά ενδιαφέρον και τελικά καταφέραμε να πάμε!

Μπαίνοντας η πρώτη εντύπωση ήταν λίγο απογοητευτική: ο χώρος μάς φάνηκε αρκετά παραμελημένος. Θέλω να πιστεύω όμως, πως επειδή οι περισσότερες εγκαταστάσεις είναι υπαίθριες και ο χειμώνας φέτος ήταν αρκετά «άγριος», αυτό θα αλλάξει άμεσα με τον ερχομό της άνοιξης, αφού ο καλός καιρός δίνει απεριόριστες δυνατότητες για «περιποίηση» του χώρου!

Κάθε Σαββατοκύριακο έχουν και διαφορετικές δραστηριότητες όπου μπορούν να συμμετέχουν μικροί και μεγάλοι. Η απασχόληση διαρκεί 1 ½ ώρα και η έναρξη των δραστηριοτήτων γίνεται με την άφιξη της οικογένειας, οποιαδήποτε στιγμή από τις 11.00 π.μ. έως και τις 14.00 μμ.

Μικρή ένσταση εδώ: η απασχόληση μπορεί να κρατάει 1μιση ώρα στο σύνολο (αν υπολογίσεις όλες τις δραστηριότητες μαζί), αλλά υπάρχουν διαλείμματα ενδιάμεσα και τελικά η συνολική διάρκεια παραμονής στο πάρκο, μπορεί να διαρκέσει χαλαρά 3 ώρες! Δεν λέω πως περνάει κανείς άσχημα (ιδίως τα παιδιά), απλά το διευκρινίζω, γιατί μερικές οικογένειες είχαν ένα θεματάκι με το χρόνο.

Μέσα από τις δραστηριότητες προσπαθούν να φέρουν σε επαφή τα παιδιά και τους γονείς με τη φύση και τη λαογραφία. Εμείς παραδείγματος χάριν φτιάξαμε φωλιές για τα πουλάκια, μαζέψαμε χόρτα, τα πλύναμε, τα κόψαμε, μάθαμε πώς γίνεται το αλεύρι, στο νερόμυλο (βλέποντας κανονικό νερόμυλο στο λαογραφικό τους μουσείο) και στην μυλόπετρα, πλάσαμε ζυμάρι φτιάχνοντας χορτοπιτάκια και τα ψήσαμε στο χωριάτικο φούρνο που υπάρχει στο χώρο!



Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω πόσο ευγενικές και γλυκές ήταν οι κοπέλες που «τρέχουν» τις δράσεις, αλλά και όλο το προσωπικό.

Τα παιδιά μπορούν να χαρούν μια βόλτα με το Tρενάκι τον «Τρεχάλα» («που λέει ο λόγος» «τρεχάλας», πάει πολύ αργά και προσεκτικά και δεν είναι σε ράγες αλλά σε κανονικές ρόδες), ή με το μικρό αλογάκι (πόνι) τον Παρασκευά (ο μικρός μου τον ερωτεύτηκε κυριολεκτικά με την πρώτη ματιά!)



Ένσταση νούμερο δύο: Για να συμμετέχουν όμως οι επισκέπτες σε όλες τις δραστηριότητες (δηλαδή όλες τις παραπάνω που ανέφερα και που είναι διαφορετικές κάθε φορά, αλλά να κάνουν και βόλτα με το τρενάκι και με το πόνι, να συμμετέχουν και στη δραστηριότητα έκπληξη, να περιηγηθούν και στο λαογραφικό μουσείο-το οποίο είναι διαμορφωμένο σαν ένα χωριό- και στην Παλιά Αγορά ξεχασμένων επαγγελμάτων) κοστίζει συνολικά 10 ευρώ το άτομο και όχι 5 ευρώ που αναφέρουν στην ιστοσελίδα τους!
Τα παραπάνω είναι βέβαια προαιρετικά. Αν απλά θέλεις να περιηγηθείς στο πάρκο η γενική είσοδος είναι 2 ευρώ. Νομίζω όμως πως καλό θα ήταν, να αναφέρουν αναλυτικά τις τιμές και το πώς αυτές διαμορφώνονται, για να κάνει, όποιος θέλει να το επισκεφτεί, τα «κουμάντα» του από πριν. Καλό είναι να έχουμε υπόψην μας και το κόστος της βενζίνης και της αττικής οδού (είναι μία άλφα απόσταση και διανύουμε δύσκολες οικονομικά εποχές!)

Τις καθημερινές διοργανώνουν εκπαιδευτικά προγράμματα ανάλογα με την εποχή στα οποία συμμετέχουν ομάδες μαθητών από σχολεία.

Έχουν και σελίδα στο facebook και στο twitter (κάνουν και 10% έκπτωση σε όσους τους «ακολουθούν» σε αυτά τα δίκτυα )

Για όσους θα ήθελαν να το επισκεφτούν, (νομίζω πως αξίζει τον κόπο), θα το βρείτε:

16ο χλμ προέκτασης Αττικής Οδού προς Λαύριο
Γραμμές Επικοινωνίας: 22990 - 47999/67999/67770
E-mail: wellcome@politistikoparko.gr

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

45!

Στις 21 Φεβρουαρίου είχα πάλι(!)γενέθλια.
Με ανάμεικτα συναισθήματα και με «περίεργη» διάθεση που μου την έφτιαξαν τα μηνύματα με τις ευχές και τα τηλέφωνα με τα χρόνια πολλά.
Η βαφτισιμιά μου τραγούδησε με την οικογένεια των κουμπάρων, (από το τηλέφωνο σε ανοιχτή ακρόαση), χορωδία με την οικογένειά μου, το γνωστό τραγουδάκι.
Έσβησα τα 45 κεράκια, (2 ήταν μην τρελλαίνεστε- το 4 και το 5 από τα προηγούμενα γενέθλια του γιόκα μου-«έπεσε» και το σχετικό «δούλεμα» μην τα μπερδέψω και τα βάλω ανάποδα και δείξουν 54!), μαζί με τον Άγγελό μου και μετά κλασσικά χειροκροτήματα, αγκαλιές, φιλιά...



Λίγες μέρες πριν σκεφτόμουν σε μία κρίση μελαγχολίας πως αυτά τα γενέθλια θα είναι «άσχημα» λόγω καταστάσεων, αδιεξόδων και έλλειψης φωτός στην άκρη του τούνελ.
Μετά θυμήθηκα τα γενέθλια των 23 μου χρόνων που ένιωθα ακριβώς το ίδιο-ένα μήνα πριν είχα χάσει τον πολυαγαπημένο μου πατέρα...- μελαγχολία...

Την ημέρα των γενεθλίων μου λοιπόν, είχα όπως προείπα ανάμεικτα συναισθήματα και «περίεργη» διάθεση. Η μέρα κύλησε ήρεμη και καθημερινή και συνηθισμένη ίσως.
Όμως είχε μια σημαντική διαφορά: άφησα τον εαυτό μου να εισπράξει συνειδητά την αγάπη, την εκτίμηση και την αποδοχή που απλόχερα μου έστελναν οι άνθρωποι γύρω μου και μακρυά μου, (αλλά τόσο κοντά μου!) και συνειδητοποίησα πως έχω ακριβώς αυτά που χρειάζομαι και δεν θέλω τίποτε άλλο... Μαγεία...

Υ.Γ. Και η ατάκα της ημέρας (ο γιός μου συνειδητοποιεί πως είμαι μεγαλύτερη στα χρόνια από τον πατέρα του):
-«Μαμά είσαι μεγαλύτερη από τον μπαμπά;»
-«Ναι, Αγγελάκο μου»
-«Επιτρέπεται;»

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Οι ΗχόΜΥΘΟΙ στο Τρίτο Πρόγραμμα 90,9 και 95,6

Για τους Ηχόμυθους σας έχω ξαναμιλήσει εδώ κι εδώ.

Η δεύτερη (από τις δύο) μουσική παράσταση των ΗχόΜΥΘΩΝ και της Μουσικής Σχολής Δάφνης που είχαμε παρακολουθήσει πέρισυ τις απόκριες με τον γιόκα μου, παρουσιάζεται ειδικά ηχογραφημένη από το Τρίτο Πρόγραμμα 90,9 και 95,6 της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
Tο Τρίτο Πρόγραμμα «πετάει» τον Χαρταετό του για τους μικρούς και αγαπημένους του φίλους, το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, στις 11 το πρωί και σε επανάληψη την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα.

ΠΕΤΑΕΙ ΠΕΤΑΕΙ…..Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ !!!!
Ένα αποκριάτικο παραμύθι από τους ΗΧόΜΥΘΟΥΣ για μικρούς αλλά και μεγάλους με εφηβική καρδιά!
Να, λοιπόν, πως ξεκινάει η περιπέτεια! Ένα χειμωνιάτικο πρωινό, ο παιγνιδιάρης χαρταετός καταστρώνει ένα πονηρούτσικο σχέδιο για να το σκάσει, να ξεφύγει από το σκοινί που τον κρατούσε δεμένο και να γίνει ελεύθερος. Τι θα συμβεί όμως, όταν ενώ πετάει ελεύθερος στα ουράνια, πιάνει μια δυνατή μπόρα; Κι ύστερα, τι μεσολαβεί και αμέτρητα χρώματα αρχίζουν να πέφτουν από τον ουρανό στη γη σαν πολύχρωμες κορδέλες που χορεύουν ασταμάτητα;

Η Παναγιώτα Βασιλοπούλου παίζει και συνθέτει τη μουσική που ενώνεται με την ιστορία της Βασιλικής Χατζημανωλάκη, ενώ η Αναστασία Κοσμίδου και η Μαρούσα Κομηνού με το σκηνικό και ηχητικό τους παίξιμο ολοκληρώνουν την Ηχοϊστορία.

Ηχητικά εργαλεία των ΗχόΜΥΘΩΝ που ακούγονται στην παράσταση είναι: Μπασαβιόλα, κιθάρα ακουστική, φλογέρα, μπόνκος, ξυλόφωνο, μεταλλόφωνο, maraca, springdrum, vibraslap,boomwhackers.

Κείμενο: Βασιλική Χατζημανωλάκη
Μουσική: Παναγιώτα Βασιλοπούλου
Παίζουν ακόμη: Αναστασία Κοσμίδου και Μαρούσα Κομηνού
Ηχογράφηση και μοντάζ: Στεφανία Τσακίρη
Παραγωγή: Λήδα Δημητρίου για το Τρίτο Πρόγραμμα.

Δεν πρόλαβα να σας ενημερώσω νωρίτερα κι έτσι χάσαμε το σημερινό, αλλά μην χάσετε για κανένα λόγο το αυριανό. Είναι μαγικό...

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Παιδικό μουσείο και πάλι!

Το Παιδικό Μουσείο το έχουμε επισκεφτεί και παλαιότερα. Παρόλο που είχαμε περάσει περίφημα, δεν είχαμε καταφέρει να ξαναπάμε. Έτσι λοιπόν ήταν ευκαιρία
μετά την «αποτυχημένη» μας επίσκεψη στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, να πάμε αφού είναι πολύ κοντά το ένα με το άλλο.
Φτάνοντας εντυπωσιαστήκαμε με τον κόσμο. Αν σκεφτείς πως την προηγούμενη φορά που πήγαμε ήταν καλοκαίρι με καύσωνα σχεδόν και τώρα χειμώνας, νομίζω πως έχει λογική. Επίσης, ακριβώς λόγω του χειμώνα, το έκθεμα «Αγορά» έχει μεταφερθεί από την αυλή σε αίθουσα μέσα στο μουσείο.
Ο Άγγελός μου «κόλλησε» πάλι στη θεματική ενότητα «χτίζω και δημιουργώ». Αυτή τη φορά φόρεσε και τα προστατευτικά οικοδομής που έχουν: κράνος, γιλέκο, γυαλιά και έχτιζε μετά μανίας! Με ήθελε και βοηθό του: «μαμά πιάσε μου το κατσαβίδι!» και δεν «ξεκολλούσε» με τίποτε!
Αφού καταφέραμε να βγούμε από εκεί, πέρασε στην απέναντι αίθουσα όπου έχει μεταφερθεί το έκθεμα «Αγορά» και «ξανακόλλησε» εκεί! Πήρε το καλάθι του, έκανε τις «αγορές» του από το σούπερ μάρκετ και περίμενε στο ταμείο. Μετά έκανε εκείνος τον ταμία. Για να μην μακρυγωρούμε κοντέψαμε να πάρουμε τα κλειδιά του μουσείου που έκλεινε στις 15:00!



Τα εκπαιδευτικά προγράμματα του μουσείου ξεκίνησαν το Φεβρουάριο και θα βρείτε λεπτομέρειες στο site (www.hcm.gr).
Χωρίζονται ηλικιακά:
1) για παιδιά προσχολικής (3-6 χρόνων)
Οι ώρες διεξαγωγής των εκπαιδευτικών προγραμμάτων είναι:
11:00 – 11:45, 12:00 – 12:45, 13:00 – 13:45, 14:00 – 14:45
H οικονομική συμμετοχή είναι 7 ευρώ για κάθε παιδί
και
2) για παιδιά δημοτικού (7-12 χρόνων)
Οι ώρες διεξαγωγής των εκπαιδευτικών προγραμμάτων είναι οι εξής 12:00 – 13:30.
H οικονομική συμμετοχή είναι 10 ευρώ για κάθε παιδί

Μπαίνοντας στο site του μουσείου μετά την επίσκεψή μας, διαπίστωσα πως έχει κι άλλο όροφο από τη άλλη είσοδο και αυτό είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να το επισκεφτούμε ξανά σύντομα αφού το ζήτησε και ο κανακάρης μου!

Θα το βρείτε:
Κυδαθηναίων 14-Πλάκα
Τηλ 2103312995
email: info@hcm.gr

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης

Τέχνη… οικογενειακώς
ΔΩΡΕΑΝ για γονείς με παιδιά 3 έως 11 ετών
Κυριακές 12.30-13.30 ή 13.30-14.30
Σε πείσμα των καιρών και επιθυμώντας να συνεισφέρει σε μια πρώτη γνωριμία με τον κόσμο και τα εργαλεία της παιδικής Τέχνης, το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης ανοίγει τις πόρτες του τις Κυριακές από 22/1-18/3/2012, όπου παιδιά και γονείς έρχονται σε επαφή με τις συλλογές και τις εκθέσεις του Μουσείου, με δωρεάν είσοδο και δωρεάν συμμετοχή στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Με την καθοδήγηση της υπεύθυνης εικαστικού ανακαλύπτουν τα έργα, παίζουν, συζητούν για την προστασία του περιβάλλοντος, ασχολούνται με ό,τι αγαπούν περισσότερο, ανακαλύπτουν τα «θέλω τους».
Γονείς και παιδιά βιώνουν την κοινή εμπειρία, η Τέχνη… οικογενειακώς.
29 Ιανουαρίου/ 5, 12, 19 και 26 Φεβρουαρίου και 4,11, και 18 Μαρτίου.
(επαναλαμβάνεται το ίδιο πρόγραμμα)
Παρακαλώ σημειώστε:
Δεν χρειάζεται κράτηση θέσης
Τηρείται σειρά προτεραιότητας
Αριθμός συμμετοχών: εως 20 άτομα


Διαβάζοντας το παραπάνω δελτίο τύπου ενθουσιάστηκα και σκέφτηκα ότι σε καιρό οικονομικής κρίσης είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο που μπορούμε να πάμε με τα παιδιά μας σε τέτοιες δραστηριότητες δωρεάν.
Έτσι λοιπόν μια Κυριακή πριν λίγο καιρό κανονίσαμε να πάμε στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης (που το είχα στα υπόψιν να το επισκεφτούμε) για να παρακολουθήσουμε το εν λόγω εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Δυστυχώς όμως, φτάνοντας στις 13:10 για να μπούμε στο πρόγραμμα που ξεκινούσε στις 13:30 μας πληροφόρησαν, (πολύ ευγενικά είναι η αλήθεια), πως είχαν γεμίσει οι θέσεις από τις 12:00 και για τα 2 προγράμματα της ημέρας. Όταν επιβεβαιώσαμε πως δεν κάνουν κρατήσεις θέσεων, μας συμβούλεψαν την επόμενη φορά να πάμε από τις 12:00 και αν δεν προλάβουμε το πρόγραμμα που ξεκινάει στις 12:30, να γραφτούμε κατευθείαν σ’αυτό των 13:30 και να κάνουμε μία βόλτα στην Πλάκα περιμένοντας!
Δεν το βρήκα είναι η αλήθεια και πολύ βολικό όλο αυτό, αλλά έτσι κι αλλιώς το βλαστάρι μου μ’έβγαλε από την δύσκολη θέση αφού ήθελε να φύγουμε!
Να σημειώσω όμως, (για να μην παρεξηγηθώ), πως προσωπικά πολύ μου άρεσε το εν λόγω μουσείο: είναι μικρό σαν χώρος, με όμορφες πολύχρωμες παιδικές ζωγραφιές στους τοίχους, ευγενικό προσωπικό και αν κρίνω από τα χαμόγελα των μικρών και μεγάλων που συμμετείχαν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, πρέπει να περνούσαν πραγματικά καλά!
Φεύγοντας μας έδωσαν φυλλάδιο για το:

Ανοιχτό εργαστήριο 
για όλα τα παιδιά και για όσους νιώθουν παιδιά!
Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012 / 17.30 - 20.30
«Αποκριάτικες διαδρομές… με τη δική σου μάσκα»
Το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης ανοίγει το εργαστήριό του και καλεί μικρούς και μεγάλους να σχεδιάσουν, να ζωγραφίσουν και να φτιάξουν τη δική τους μάσκα.
Για να φτάσεις όμως στο εργαστήριο θα πρέπει πρώτα
να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη διαδρομή,
να λύσεις γρίφους, να γίνεις συλλέκτης στοιχείων,
να πεις τη λέξη σύνθημα και τέλος να δημιουργήσεις τη δική σου μοναδική μάσκα!
Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι!
Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι κέφι, καλή διάθεση, όρεξη και… πολλή πολλή φαντασία!
Συμμετοχή για όλους 2 € (είσοδος στο Μουσείο).
Όλα τα υλικά τα παραχωρεί το Μουσείο.
Δεν χρειάζεται κράτηση θέσης.
Παρακαλώ σημειώστε ότι οι γονείς παραμένουν στο χώρο μαζί με τα παιδιά τους, έχουν την επίβλεψη και φυσικά μπορούν να ζωγραφίσουν μαζί τους.


Φαίνεται ενδιαφέρον, ίσως να έχει διάθεση ο μικρός μου να πάμε, αφού όλα εξαρτώνται από εκείνον πια, πλέον όπως καταλάβατε έχει άποψη!

Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε στο Παιδικό Μουσείο που είναι πολύ κοντά, είχαμε ξαναπάει στο παρελθόν, μας είχε πολύ αρέσει, θέλαμε έτσι κι αλλιώς να ξαναπάμε και επιπλέον ακόμη κι αν δεν παρακολουθήσεις τα εκπαιδευτικά προγράμματα, μπορείς να παίξεις με τα εκθέματα δωρεάν. Είχαμε πάει ξανά όταν ήταν μικρούλης και μία απορία την είχα, είναι η αλήθεια, αν θα του αρέσει μετά από τόσο καιρό.

Αλλά αυτά στην επόμενη ανάρτηση! Μείνετε συντονισμένοι!

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Πονηριές...


Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία που όλα τα παιδιά κάνουν πονηριές ή μόνο το δικό μου παιδί τα κάνει λόγω ιδιοσυγκρασίας, αλλά μιλάμε είναι απίστευτος ώρες-ώρες!
Είναι φορές που εκνευρίζομαι, άλλες που αδιαφορώ, τις περισσότερες φορές όμως θέλω να τον λιώσω στα φιλιά και κρατιέμαι για να δείξω χαρακτήρα! Όπως σήμερα!
Λόγω ίωσης από την Τρίτη δεν έχει πάει στο σχολείο (τα κλασσικά: πυρετό και βήχα)
Επειδή είναι ταλαιπωρημένος τον βάζω και κοιμάται κάθε μεσημέρι.
Σήμερα επειδή περάσαμε δύσκολη νύχτα, άργησε να ξυπνήσει το πρωί και κατά συνέπεια είχε μια δυσκολία να κοιμηθεί το μεσημέρι.
Πέφτει λοιπόν κατά τις 3, στις 3 και τέταρτο εμφανίζεται με χαμόγελο:
-Ξύπνησα μαμά!
Τον ξαναβάζω, εμφανίζεται ξανά με το γνωστό χαμόγελο στις 4 παρά 20:
-Ξύπνησα μαμά! Αλήθεια σου λέω!
Και η απορία του:
-Μα πού το καταλαβαίνεις;

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Διαδραστικό ταξίδι στον κόσμο των δεινοσαύρων





Εμένα οι δεινόσαυροι ποτέ δεν με γοήτευσαν! Ούτε κατάλαβα ποτέ την έλξη που προκαλούσαν στους άλλους ανθρώπους που έτρεχαν να δουν την ταινία Jurasic park! (Ούπς! Φανέρωσα την ηλικία μου χε,χε!)
Ακόμη και τώρα που είμαι μαμά, αγοριού κιόλας, που όσο νάναι μια γοητεία παραπάνω ασκεί πάνω τους ο κόσμος των δεινόσαυρων, εξακολουθώ και δεν το καταλαβαίνω.
Έτσι, όταν μας δόθηκε η ευκαιρία στις αρχές Δεκέμβρη να πάμε στο νέο εκθεσιακό χώρο στον 4ο όροφο του The Mall Athens, στο Μαρούσι και να δούμε την έκθεση «Δεινόσαυροι», δεν θα το κρύψω, «ξίνισα τα μούτρα μου»! Για χάρη του παιδιού μου όμως που ενθουσιάστηκε, τι να κάνω, ενέδωσα!
Πήγαμε οικογενειακώς, Δευτέρα, πρωινή ώρα, ήταν και στην αρχή της η έκθεση, είχε λίγο κόσμο, οπότε την απολαύσαμε (άντε, βάζω και τον εαυτό μου μέσα!).
Η αλήθεια είναι πως ήταν εντυπωσιακή αν και μου φάνηκε μικρή (σε αριθμό εκθεμάτων εννοώ).

Το δελτίο τύπου λέει μεταξύ άλλων:
«Οι θρυλικοί γίγαντες κινούνται και βρυχώνται ρεαλιστικά, με τη βοήθεια της πιο προηγμένης τεχνολογίας, μεταφέροντας τον επισκέπτη χιλιάδες έτη πίσω στο χρόνο, ενώ μια σειρά από διαδραστικές δραστηριότητες τον καλούν να μπει σε ρόλο ερευνητή.»
...
«Οι τελευταίες εξελίξεις της Ιαπωνικής ρομποτικής τεχνολογίας έχουν επιστρατευτεί από τους επιστήμονες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου και η πιστή αναπαράσταση πολλών διαφορετικών ειδών δεινοσαύρων, με ρεαλιστική κίνηση και ήχο, μεταφέρει τον θεατή 65 εκατομμύρια χρόνια πριν.»

Και έτσι είναι! Τόσο ρεαλιστικοί μάλιστα, που ο μικρός μου μπαίνοντας και βλέποντας τα 2 κεφάλια δεινοσαύρων της φωτογραφίας, σε φυσικό μέγεθος παρακαλώ, να κουνιούνται και να βρυχώνται, έβαλε τα κλάματα και δεν ήθελε να μπει! Τελικά μπήκε, σφιχτά αγκαλιάζοντας τον μπαμπά του και έχοντας κλειστά τα μάτια!
Παρακάτω, μάλλον επειδή ο χώρος ήταν πιο απλωμένος, αντικρίζοντας τον δεινόσαυρο της πρώτης φωτογραφίας, (που φάνταζε λιγότερο απειλητικός) και με τις φιλότιμες προσπάθειες του μπαμπά μας που έκανε χιούμορ (κοκορόσαυρο τον βάφτισε τον εν λόγω δεινόσαυρο για να τον καταφέρει να χαμογελάσει!) περιηγηθήκαμε, παίξαμε με τις διαδραστικές δραστηριότητες και στο τέλος δεν θέλαμε να φύγουμε! Οι πολύ ευγενικές κοπέλες της έκθεσης, που σε βοηθούσαν με τα διαδραστικά, με διαβεβαίωσαν πως έτσι γίνεται σχεδόν με όλα τα παιδιά!
Βγαίνοντας, καταλήγεις στο μαγαζί με τα αναμνηστικά της έκθεσης, απ'όπου πήραμε (πάλι!) ένα βιβλίο με τους πιο παράξενους δεινόσαυρους!

Παρόλο που άργησα να «καταθέσω» την εμπειρία μας, προλαβαίνετε ακόμη όσοι θα θέλατε να το δείτε:

4 Δεκεμβρίου 2011 - 4 Μαρτίου 2012

THE MALL ATHENS - 4ος όροφος

Ωράριο λειτουργίας:
Δευ. - Παρ.: 9.00 - 21.00
Σάββατο: 10.00 - 22.00
Κυριακή: 10.00 - 20.00

Τιμές εισιτηρίου:
Δευ.-Παρ. 9.00 - 13.30: 5 ευρώ γενική είσοδος
Δευ.-Παρ.: 13.30 - 21.00: 9 ευρώ (ενήλικες), 7 ευρώ (παιδιά έως 18 ετών)
Σαββατοκύριακο & αργίες: 9 ευρώ (ενήλικες), 7 ευρώ (παιδιά έως 18 ετών)
Σχολεία: 5 ευρώ (Τηλ. επικοινωνίας για επισκέψεις σχολείων: 210 7280200)

Τηλ. επικοινωνίας για το κοινό: 2109472029

Υ.Γ Λίγο «τσιμπημένο» το εισιτήριο τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα, καλύτερα αν καταφέρετε να πάτε καθημερινή πρωί.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Δέμα!

Σήμερα έλαβα ένα υπέροχο δώρο! Ένα δέμα από την νονά μου που μέσα είχε ένα υπέροχο κασκόλ πλεγμένο με τα χεράκια της!
Η χειρονομία αυτή με «γύρισε» χρόνια πίσω, εκεί στην παιδική μου ηλικία που λόγω απόστασης, (η νονά έμενε και μένει στην πανέμορφη και αγαπημένη Θεσσαλονίκη), μου έστελνε στις γιορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα και γενέθλια) ένα δέμα που είχε πάντα μέσα κάτι φτιαγμένο από εκείνη!
Θυμήθηκα με πόση λαχτάρα το περίμενα κάθε φορά και πόσο χαιρόμουν και μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια...
Κατόπιν σκέφτηκα πως στις μέρες μας, ο ταχυδρόμος μας φέρνει μόνο λογαριασμούς, διαφημιστικό υλικό και (στην καλύτερη περίπτωση) άντε καμιά χριστουγεννιάτικη κάρτα.
Και μ'έπιασε ξαφνικά μια θλίψη που μου ξαναέφερε δάκρυα στα μάτια...
Και τότε αντί να την πάρω τηλέφωνο, κάθησα και της έγραψα ένα γράμμα!
Σκέφτηκα πως αφού εκείνη έκανε τον κόπο να μου πλέξει κάτι όμορφο και μετά να πάει στο ταχυδρομείο να το στείλει, το λιγότερο που μπορώ να κάνω, είναι να βρω το χρόνο να της γράψω δυό λόγια (ελπίζοντας να της δώσω να καταλάβει πόση χαρά μου έδωσε) και αύριο να κάνω τον κόπο να πάω μέχρι το ταχυδρομείο ν'αγοράσω ένα γραμματόσημο, να το κολλήσω και να το στείλω.
Πολύ μελό και παλιομοδίτικη ακούγομαι...

Για να «επανορθώσω» λοιπόν αποφάσισα να μοιραστώ τη χαρά και την συγκίνησή μου διαδικτυακά (μη ξεχνιόμαστε, διαθέτουμε και blog-τρομάρα μου!!!)