Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Μαμαδοκυριακές και ποιός μας πιάνει!!!

Και μαζευτήκαμε την Κυριακή το πρωί στο pure bliss έντεκα μαμάδες… κάποιες γνωστές μεταξύ τους, άλλες πρώτη φορά γνωρίζονταν… Οι περισσότερες μαζί με τα παιδιά τους, μερικές χωρίς ή με το ένα από τα δύο…
Τα παιδιά ανέβηκαν στον πρώτο όροφο όπου τα περίμεναν δύο νέες κοπέλες με όρεξη και χαμόγελα για να παίξουν… μερικούς μικρούς μπόμπιρες όμως δεν τους «έριξαν» τα χαμόγελα και ευτυχώς που είχε έρθει και ο μπαμπάς για να ασχοληθεί όπως μπορούσε μαζί τους και ν’αφήσει (λέμε τώρα) την μαμά απερίσπαστη ν’απολαύσει την συνάντηση…

Μία από τις ζωγραφιές μας!

Και η γλυκιά Κατερίνα μας έδωσε παιχνίδια να διαλέξουμε (όχι, όχι δεν μπορούσαμε να τα πάρουμε δικά μας, σνιφ) κι αρχίσαμε ξαφνικά ν’ αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια…και μετά μπήκαμε στην χρονομηχανή μας και τσούουουπ μαγικά βρεθήκαμε σε μια ή πολλές στιγμές της παιδικής μας ηλικίας… με χρώματα, αρώματα, εικόνες, μυρωδιές, ζεστασιά… και μετά ξανα-μπήκαμε στην χρονομηχανή και γυρίσαμε και ζωγραφίσαμε με κέφι και φαντασία και χρώματα σαν να ήμασταν παιδιά ή μάλλον επειδή είμαστε ακόμη παιδιά μέσα μέσα βαθιά και όλο αυτό μας βοηθάει να κατανοήσουμε λιγουλάκι περισσότερο τα δικά μας αστεράκια…
Αυτή ήταν μια βιωματική «μυρωδιά» από το θεραπευτικό παιχνίδι... 

Άλλη μία από τις ζωγραφιές μας! 

Την περασμένη Κυριακή λοιπόν η Κατερίνα, η Εβίτα, η Άννα, η Λίλη, η Madelyn, η Εύα, η Σοφία, η Άντζυ, η Ασπασία, η Μαριάννα και η αφεντιά μου, όλες μαμάδες εκτός από την μικρούλα Αλεξάνδρα 7 μηνών, που ήταν μαζί μας γιατί δεν είχε που να την αφήσει η μαμά της, αλλά ήταν ήσυχη και όλο χαμόγελα, μιλήσαμε, γελάσαμε, νοσταλγήσαμε με λίγα λόγια ήρθαμε σ’επαφή μεταξύ μας και με το παιδί μέσα μας και περάσαμε καλά...

Κορίτσια, σας ευχαριστώ από καρδιάς που ανταποκριθήκατε θερμά σ’ αυτό μου το  εγχείρημα και αφού περάσαμε μαμάδες και παιδιά καλά, θα οργανώσουμε κι άλλες τέτοιες τρυφερές μαζώξεις και ποιός μας πιάνει...  

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Ο Χαρταετός....

Με αφορμή τη γιορτή του Άγγελού μου σήμερα, του αφιερώνω το παρακάτω κείμενο που πρωτοδιάβασα στην ιστοσελίδα www.allazo.gr, περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Καινούργιοι γονείς για καινούργια παιδιά» και όποτε το διαβάζω πάντα μα πάντα με συγκινεί...


Πηγή φωτογραφίας: http://diafanh.pblogs.gr/2009/03/amola-kaloympaaaa-ela-ehoyme-kai-spesial-taramosalataa-.html

«Βλέπω τα παιδιά σαν χαρταετούς. Αφιερώνεις μια ζωή για να τα κάνεις να ξεκολλήσουν από το έδαφος. Τρέχεις μαζί τους ώσπου να μην έχεις άλλη ανάσα. Tσακίζονται κι συ τους προσθέτεις κι άλλη ουρά. Κουράζεσαι, αλλά πάντα έχεις λίγη ακόμη προσπάθεια κάπου φυλαγμένη. Μπαλώνεις... και παρηγορείς...και προσαρμόζεις...και διδάσκεις. Παρατηρείς ν'ανασηκώνονται από τον αέρα και διαβεβαιώνεις πως είναι κοντά η στιγμή που θα πετάξουν. Τελικά, πετούν. Αλλά, χρειάζονται περισσότερο σπάγκο. Και συ τον αφήνεις. Και τον αφήνεις .... όλο και τον αφήνεις. Με κάθε ξετύλιγμα του κουβαριού, η λύπη πάει μαζί με τη χαρά σου γιατί ο χαρταετός σου απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Κάπου στο βάθος, ξέρεις ότι δεν θα είναι για πολύ. Αυτή η όμορφη ύπαρξη θα κόψει την κλωστή που σας ενώνει και θα πετάξει μόνη της, όπως άλλωστε ήταν γραφτό να γίνει... Ελεύθερη και μόνη. Μόνο τότε στ’ αλήθεια ξέρεις πως έκανες αυτό που έπρεπε να κάνεις....»

Χρόνια σου πολλά αστεράκι μου...