Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ελπίδα...

Από μικρό παιδί μου άρεσε πολύ η γιορτή της αλλαγής του χρόνου... Όλη αυτή η προσμονή, οι απολογισμοί, τα σχέδια, οι αποφάσεις, οι ευχές, η γιορτινή διάθεση, η τάση να ξεχαστούν τα παλιά και να γίνει μια καινούργια αρχή και προπάντων η ελπίδα ότι κάτι, (αν όχι όλα), θα αλλάξει...
Και στην αρχή του επόμενου χρόνου έμενα πάντα λίγο μουδιασμένη, γιατί η επόμενη μέρα ήταν τελικά ίδια και απαράλλαχτη... Με το μυαλό μου του μικρού παιδιού φανταζόμουν ότι το ξημέρωμα της ακριβώς επόμενης μέρας θα εξαφάνιζε τα προβλήματά μου και θα ήταν όλα, μα όλα, διαφορετικά...σαν μια καλή νεράιδα να το έκανε όλο αυτό με το μαγικό της ραβδάκι...
Η στάση αυτή συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια και μάλιστα πολλαπλασιάστηκε, αφού καινούργιοι απολογισμοί, σχέδια, αποφάσεις, ευχές, γιορτινή διάθεση, τάση να ξεχαστούν τα παλιά και να γίνει καινούργια αρχή και κυρίως...ελπίδα, συνόδευαν την έναρξη της καινούργιας σχολικής ή φοιτητικής χρονιάς, αλλά και την επέτειο των γενεθλίων.
Αυτή μου την τάση την ενίσχυαν και τα αποτελέσματα των ετήσιων απολογισμών, αφού στο τέλος πάντα, μα πάντα, κάτι είχε αλλάξει!
Αυτή είναι άλλωστε η ζωή: τα χρόνια που κουβαλάω στην πλάτη μου και οι εμπειρίες μου (ακούγομαι σαν μαθουσάλας τώρα το ξέρω) με δίδαξαν, (κάποιες φορές με πολύ σκληρό τρόπο), πως ακόμα και οι εξαιρετικά άσχημες στιγμές, πάντα, μα πάντα, είναι για καλό, ακόμη και αν δεν μπορείς να το διακρίνεις τη δεδομένη στιγμή....
Έτσι έμαθα σιγά σιγά να προσπαθώ να εστιάζω στα θετικά και να εξακολουθώ να ελπίζω για το καλύτερο, ακόμη και αν όλα γύρω μοιάζουν ζοφερά.  
Παρόλα αυτά, πάντα, μα πάντα, περίμενα την καλή νεράιδα με το μαγικό της ραβδάκι να κάνει τις αλλαγές...άμεσα και φυσικά πάντα, μα πάντα, απογοητευόμουν...
Δεν το μαρτυρούσα βέβαια πουθενά, αλλά πια τελείωσαν τα ψέματα και καλό είναι να μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις...
Φέτος λοιπόν που η χρονιά που φεύγει ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για μένα και οι προσπάθειές μου στην εστίαση στα θετικά δεν ήταν ιδιαίτερα πετυχημένες, προσπαθώ να πείσω το μικρό κοριτσάκι μέσα μου, να μην περιμένει την καλή νεράιδα με το μαγικό της ραβδάκι την ακριβώς επόμενη μέρα, για να μην απογοητευθεί ακόμη μία φορά, αλλά να του δώσω να καταλάβει, πως τα ζόρια θα οδηγήσουν αργά ή γρήγορα σε αλλαγές που τελικά θα είναι για καλό...
Δεν ξέρω αν θα πείσω την μικρή Φλώρα, αλλά έτσι ή αλλιώς, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...


Καλή χρονιά αγαπημένοι, με υγεία, αγάπη και προπάντων ελπίδα!
  


Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

The Christmas Voice Factory (6/12/13-6/01/2014)

Από τις 6 Δεκεμβρίου και μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 2014, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι, διοργανώνεται το «The Christmas Factory».
Πρόκειται για μια χριστουγεννιάτικη γιορτή που φιλοδοξεί να μας κάνει να συμμετάσχουμε στην παρασκευή παιχνιδιών στο εργοστάσιο παιχνιδιών του Αϊ Βασίλη και γενικότερα να μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
Ο χώρος της Τεχνόπολης στο Γκάζι είναι από μόνος του εξαιρετικός και κατά τη γνώμη μου ιδανικός γι αυτό το σκοπό. Και ιδίως όταν πέσει ο ήλιος, η ατμόσφαιρα γίνεται πραγματικά παραμυθένια.
Εκτός από την αναμενόμενη συνάντηση των παιδιών με τον Αϊ Βασίλη και/ή τη δυνατότητα να του γράψουν γράμμα και να του το στείλουν από εκεί, υπάρχουν διαφόρων ειδών εργαστήρια (επιτραπέζιου παιχνιδιού, φιγούρας, σοκολατοκατασκευών, στολιδιών και σχολή Μαγείας) για να παίξουν τα παιδιά, δύο εκπαιδευτικές εκθέσεις, Χριστουγεννιάτικη αγορά, αλλά και Fun Park με παγοδρόμιο, καρουσέλ, ρόδα και τρενάκι. Ταχυδακτυλουργοί, ξυλοπόδαροι, θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες υπάρχουν καθημερινά στο πρόγραμμα εκδηλώσεων και γενικά το σκηνικό είναι μαγικό.
Δεν είναι όμως όλα παραμυθένια δυστυχώς. Με λύπη μου διαπίστωσα πως εκτός από το εισιτήριο εισόδου που καλούνται να πληρώσουν μικροί-μεγάλοι, (με ένα 20% έκπτωση οι πολύτεκνοι και οι άνεργοι με επίδειξη της αντίστοιχης κάρτας),  που περιλαμβάνει τα περισσότερα εργαστήρια, σχεδόν για όλα τα υπόλοιπα πρέπει να πληρώσεις επιπλέον! Και πώς μπορείς να χαλιναγωγήσεις ένα παιδί, (ακόμη χειρότερα όταν έχεις περισσότερα), όταν θέλει να μπει για πολλιοστή φορά στο καρουσέλ;
Παρακάτω έχω αναρτήσει τον τιμοκατάλογο, κάντε τους υπολογισμούς και θα καταλάβετε τι εννοώ!



Εμείς είχαμε την τύχη να έχουμε πρόσκληση από μία από τις εταιρίες που είναι χορηγοί στην εκδήλωση και εκτός από τα φαγητά μας, δεν χρειάστηκε να πληρώσουμε τίποτα...δαγκώνομαι όμως όταν σκέφτομαι πώς θα ήταν αν δεν είχαμε την πρόσκληση...
Κρίμα πραγματικά γιατί η προσπάθεια και το σκηνικό πραγματικά αξίζουν τον κόπο και ο μικρός μου ήταν πραγματικά τρισευτυχισμένος...

Μπείτε στο site της εκδήλωσης, κάντε τα «κουμάντα» σας κι αν νομίζετε ότι αντέχετε οικονομικά, είναι ανοιχτά καθημερινά 10 το πρωί με 10 το βράδυ έως τις 6 Ιανουαρίου.


Καλά να περάσετε ό,τι κι αν κάνετε τις γιορτινές αυτές ημέρες.


Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Γράμμα στον Αϊ-Βασίλη 2013

Βραδιά γράμματος στον Αϊ-Βασίλη εχθές:

Αγαπημένε μου Αϊ-Βασίλη,
Φέτος θα ήθελα, (εννοείται ότι είμαστε καλά παιδιά, δεν χρειάζεται να το γράψουμε!),  ένα από αυτά που σου γράφω: (δεν φταίει το παιδί, εμείς το μάθαμε έτσι από παλιά, για να έχει ο Άγιος επιλογές!) ένα άλμπουμ για μεταλλικές τάπες με μέσα μερικές (χμ, πού τις βρίσκουν αυτές;), ή ένα μικρό αληθινό σκυλάκι (!) ή την επόμενη χρονιά να πάω ταξίδι με αεροπλάνο με τους γονείς μου (!)
Επίσης θέλω να χαϊδέψεις τον Ρούντολφ (με ειδική παράκληση στη μαμά κατά τη διάρκεια της σύνταξης του γράμματος, να αφήσουμε παραμονή Πρωτοχρονιάς εκτός από τον κουραμπιέ, το μελομακάρονο και το νερό για τον Άγιο και ένα καρότο για τον Ρούντολφ!-να θυμηθώ να πάρω καρότα!)
Σ’ αγαπώ πολύ Αϊ-Βασίλη και Καλές Γιορτές.
Άγγελος



Ακολουθεί ζωγραφιά με τον Άγιο στο σπιτάκι του να διαβάζει τα γράμματα των παιδιών, τον Ρούντολφ στο δικό του σπιτάκι και τα ξωτικά στο δικό τους σπιτάκι να ξεκουράζονται στις κουκέτες τους (!), άλλα τρώγοντας, άλλα βλέποντας τηλεόραση και άλλα παίζοντας χαρτιά!



Να σημειώσω εδώ μια λεπτομέρεια: ο κανακάρης μου έγραψε το γράμμα σε πρόχειρο χαρτί από παλιό μπλοκ, που στην πίσω πλευρά είχαμε παίξει μαζί παλαιότερα το γνωστό παιχνίδι «κρεμάλα», το οποίο έσβησε επιμελώς με γόμα (ευτυχώς γράφει ακόμη με μολύβι) και «έφτυσε» ωραιότατο ιλουστρασιόν χαρτί ειδικά γι αυτό το σκοπό (εγώ να τα βλέπω αυτά η τελειομανής μάνα!)

Και του χρόνου!

Υ.Γ. Και μία ατάκα δώρο: Γράφοντας το γράμμα και σκεπτόμενος τι να γράψει, μου λέει γελώντας <<Μαμά, φαντάζεσαι να έγραφε το γράμμα στον Αϊ-Βασίλη ο Garfield (ο γνωστός γάτος των κινουμένων σχεδίων) και να ζητούσε δώρο μία πίτσα ή λαζάνια, φαντάζεσαι; >>

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Μια φιλοσοφία, ατάκες και ο Σάκης Ρουβάς!

Επανέρχομαι δειλά δειλά στην ενεργό δράση, μετά από 2 εφιαλτικούς μήνες...

Όταν θα είμαι πιο ήρεμη, ίσως να καταφέρω να μοιραστώ, τη δοκιμασία που μου επιφύλασσαν αυτοί οι μήνες (το υποψιαζόμουν, αλλά η πραγματικότητα ξεπέρασε τη διαίσθησή μου).
Προς το παρόν κι ενώ νιώθω σαν να με πάτησε οδοστρωτήρας, προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου και να εστιάσω στα όμορφα, γιατί τα προβλήματα δεν έχουν τελειώσει και αν δεν χαμογελάσουμε λιγάκι, δεν την «παλεύουμε»
Στα πλαίσια μιας πιο αισιόδοξης νότας λοιπόν, τα «μαργαριτάρια» που λέει ο γιόκας μου, είναι το καλύτερο φάρμακο:

Γυρίζοντας από την προπόνηση με το αυτοκίνητο, μια κυρία λίγο ευτραφής περπατά στην μέση του δρόμου. Με τα πολλά, αντιλαμβάνεται το αυτοκίνητο και κάνει στην άκρη.
Μονολογεί: «Άντε, κυρία παχουλούλα!

Στη γειτονιά μας έχουμε ένα δρόμο που ονομάζεται Σπάρτης. Φεύγοντας από το σπίτι ένα απόγευμα Σαββάτου, πηγαίνοντας επίσκεψη στα ξαδέρφια του, είναι πολύ χαρούμενος και τραγουδά: «Λα,λα,λα, Σπάρτης, το πάρτυ του Σ»!

Παρασκευή βράδυ και ο πατέρας υπενθυμίζει την αυριανή πρωινή προπόνηση. Έχει καθυστερήσει λίγο στην ώρα που συνήθως κοιμάται και βλέποντας την ώρα αναφωνεί: «Όχι ρε φίλε, δεν θα ξυπνάω!»

Έχει μείνει τελευταίος στο τραπέζι, τρώγοντας την μπριζόλα του και έχει πιάσει το κόκκαλο με τα χέρια και του δίνει και καταλαβαίνει.
Εγώ (χωρίς να έχω δει την σκηνή):«Άντε Αγγελάκο, τελείωσες;»
Άγγελος: «Όχι ακόμη μαμά, τώρα ξε...κρεατίζω το κόκκαλο!»

Γυρίζοντας από την προπόνηση με το αυτοκίνητο πάλι, έχει πολύ κίνηση στο δρόμο
Εγώ (γκρινιάζοντας): «Αμάν πια σήμερα, όλη μέρα από το πρωί και όλες τις ώρες, όπου κι αν κινήθηκα με το αυτοκίνητο, είχε πολύ κίνηση!»
Άγγελος: «Ο Σάκης Ρουβάς θα προκαλεί την κίνηση, τρώγοντας τα πατατάκια του!»(ξέρετε ποιά πατατάκια, μην κάνουμε και διαφήμιση!)
Εγώ (γελώντας): «Μα σε όλες τις περιοχές πια, ήταν ο Σάκης Ρουβάς κι έτρωγε πατατάκια;»
Άγγελος: «Ε, μπορεί να ήταν αλλού ο αδερφός του (αν έχει) ή κανένας ξαδερφός του!»

Κάθε βράδυ έχουμε την ιεροτελεστία μας. Ένα βράδυ η συζήτηση έρχεται στα λάθη που κάνουμε.
Άγγελος: «Δεν υπάρχουν λάθη μαμά. Τα λάθη είναι λύσεις. Μαθαίνεις με τα λάθη κάτι που δεν έχεις μάθει!»  

Έχετε να πείτε τίποτα;
   



Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

«Καλός» ή Υπεύθυνος γονιός;

Στις 20, 21 και 22 Σεπτεμβρίου 2013, στο Αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, για πρώτη φορά προσωπικότητες από τους χώρους της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της πνευματικότητας, της επιστήμης και της τέχνης συναντήθηκαν στην Αθήνα, συνομίλησαν με το κοινό και διαμόρφωσαν μια “νέα ματιά” και ένα νέο όραμα για τον κόσμο, την κοινωνία και το ρόλο μας ως πολίτες.
Παρακολούθησα με εξαιρετικό ενδιαφέρον ολόκληρη την εκδήλωση και έφυγα γεμάτη ελπίδα και δύναμη, αλλά και νιώθοντας έντονη την ευθύνη μου/μας ως μέλη της κοινωνίας και του κόσμου μας.
Στο ακόλουθο link θα βρείτε πληροφορίες για την εκδήλωση καθώς και όλες τις ομιλίες και τα βιογραφικά των συμμετεχόντων.



Παρακάτω παραθέτω μέρος από την ομιλία που έδωσε η οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχαλάκη, η οποία με τιμά με τη φιλία της και όσες φορές και να την ακούσω πάντα αντλώ αρκετή τροφή για σκέψη.
Για την Ερατώ έχω γράψει παλαιότερα εδώ κι εδώ:

«Όλα τα παιδιά είναι εξαιρετικές εκφράσεις του Θεού.  Έρχονται έτοιμα να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους. Οι ενήλικες, οι γονείς, οι δάσκαλοι και η κοινωνία με όλες τις μορφές της, είναι που γράφοντας πάνω στον άσπιλο πίνακά τους, οδηγούν σιγά σιγά τον νέο άνθρωπο στην δημιουργία και την εγγραφή πεποιθήσεων, που δυστυχώς εξαιρετικά συχνά, υποβοηθούν και ενισχύουν λανθασμένα εσωτερικά συμπεράσματα, άρα και μη λειτουργικές συμπεριφορές.  
Συμβαίνει κάτι εξαιρετικά οξύμωρο. Ενώ για να αποκτήσουμε μια δεξιότητα στη ζωή μας μαθητεύουμε, για να χρησιμοποιήσουμε μια πολύπλοκη συσκευή διαβάζουμε τουλάχιστον ένα εγχειρίδιο, για το μεγάλωμα ενός ανθρώπου δεν κάνουμε τίποτα.
Φέρνεις ένα βρέφος από το μαιευτήριο και υποτίθεται ότι αυτομάτως ξέρεις τα πάντα. Και επειδή δεν ξέρεις, δοκιμάζεις διάφορα, ή ρωτάς τους παλιότερους, ή βλέπεις τι κάνουν οι πολλοί. Ε, εκεί είναι το λάθος. Από κει χρειάζεται να αρχίσουμε. Μεγαλώνουμε τα παιδιά σήμερα με τεχνικές και μεθόδους που μας μεγάλωσαν οι γονείς μας και οι γονείς των γονιών μας.
Ο ρόλος του γονιού δεν είναι ένστικτος.  Ένστικτη μπορεί να είναι η αγάπη που τρέφει για το παιδί του. Είναι όμως η αγάπη χωρίς όρους ένστικτη; Γνωρίζει ο μέσος γονιός πως ούτε για αστείο δεν πρέπει να διαπραγματεύεται την αγάπη του για το παιδί του; Γνωρίζει τι πεποίθηση εγγράφει εκείνο το απλό «δε σ’ αγαπάω» που φυσικά και δεν το  εννοεί και τις περισσότερες φορές είναι ένα παιχνίδισμα ή ένα χειριστικό εργαλείο κάποιες άλλες. Αν φτιάξουμε μια κοινωνία που ο νέος άνθρωπος θα μαθητεύει πριν ακόμη αποφασίσει να γίνει γονιός, ίσως να φτιάξουμε την ιδανική κοινωνία.
Μας εμπιστεύεται λοιπόν ο Δημιουργός να φέρουμε στην ύλη ένα πνεύμα, μια ψυχή κι εμείς τολμούμε,  να θεωρήσουμε πως είναι δικό μας. Από κει ξεκινά μια βαθύτατη παρανόηση, μια γλυκιά αυθαιρεσία. Είναι το παιδί μου! λέμε κι ένας κρυφός αυτοθαυμασμός και μια δυναμική προστασία του ρόλου, αρχίζει. Βιώνοντας το ρόλο αυτό παντελώς απροετοίμαστοι, το ολίσθημα συνεχίζεται. Πέφτουμε στη παγίδα άλλοτε της υπερπροστασίας κι άλλοτε της αυταρχικής επιβολής. Πορευόμαστε στο δρόμο της συνύπαρξης με το νεοφερμένο τις περισσότερες φορές στη τύχη. Στη τύχη, ο σπουδαιότερος ρόλος της ζωής μας. Στο έλεος της τύχης. Και τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους και το νήπιο γίνεται παιδί και το παιδί έφηβος και ήταν μόλις χθες, αλλά νάτος κι ο ενήλικας, έτοιμος να κάνει τα ίδια λάθη. Τα σφάλματα που κάναμε εμείς, οι γονείς μας και οι γονείς των γονιών μας. Ελάχιστες οι διαφορές της διαπαιδαγώγησης μες τις δεκαετίες. Φαντάζουν μεγάλες, αλλά δεν είναι. Τα ίδια θέματα που απασχολούσαν τους ανθρώπους σε επίπεδο σχέσεων δεκαετίες πριν, αυτά μας απασχολούν και σήμερα: Τι θα πουν οι άλλοι, τι πρέπει και τι όχι, έλλειψη ανάληψης προσωπικής ευθύνης, ανταγωνισμός. Μικρές οι αλλαγές και φοβάμαι στην πλειοψηφία τους όχι για το όφελος των παιδιών και βέβαια ούτε της κοινωνίας. Ό,τι κάνουμε εμείς οι γονείς στα παιδιά μας, είναι αυτό που εφαρμόζει η κοινωνία σε μας. Φαινομενικότητα, Καθωσπρεπισμός, Αυθαιρεσίες, Επιβολή ή Ανοχή, Αμοιβή και Τιμωρία, Απειλή, Λόγια και όχι Έργα, Ψεύτικες υποσχέσεις που ποτέ δεν τηρούνται, είναι αυτά που επαναλαμβάνουμε μέσα στα σπίτια μας ως γονείς. Αυτά δεν είναι εκείνα που βιώνουμε και ως πολίτες;  
Τι προτείνω; Τι άλλο; Αυτογνωσία. Δεν λέω καμιά ανακάλυψη. Για το γνώθι σ’ αυτόν μιλώ που ειπώθηκε 2500 χρόνια πριν. Το ξεχάσαμε απειλητικά... 
Χρειάζεται να βρούμε την προσωπική μας Αλήθεια αν θέλουμε να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας μέντορες και προπονητές της επόμενης γενιάς. Να την αναζητήσουμε, να την βρούμε, να την αξιολογήσουμε και να αποφασίσουμε τι θα την κάνουμε. Τη θέλουμε ή θέλουμε να την αλλάξουμε; Και αν αποφανθούμε για το δεύτερο, να τολμήσουμε και να θελήσουμε να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε να συμβαίνει. Εμείς θα κάνουμε την αλλαγή. Εμείς η μονάδα. Εμείς η οικογένεια, εμείς η γειτονιά, η πόλη, η χώρα…
Ως μέντορες και προπονητές χρειάζεται να βιώνουμε το ρόλο του γονιού, αν θέλουμε να εφαρμόσουμε αυτό που ο Πλάτωνας εισηγήθηκε:«Δεν ξέρω τίποτα άλλο, για το οποίο κάθε λογικός άνθρωπος θα έπρεπε να νοιάζεται περισσότερο, παρά το πώς το παιδί του θα γίνει ο πιο καλός άνθρωπος»
Μέντορας ...  είναι  ο υποστηρικτής, ο σύμβουλος, ο καθοδηγητής κάποιου νεώτερου. Δεν είναι  ο παντογνώστης, ο επιβάλλον, ο επικριτής ή ο θυσιαζόμενος και ο υπερπροστατεύον.  
Προπονητής εκ του προ+πονώ=προγυμνάζω=κουράζομαι πριν κάνω κάτι, κουράζομαι για χάρη κάποιου=καταπονούμαι από πριν (αχ, αυτή η γλώσσα η ελληνική, όλα τα περικλείει). Εκπαιδεύω τον προπονούμενο να κάνει αυτό που μπορεί μόνος του. Τον προ-πονώ να μάθει τη ζωή. Τον κουράζω για να τον ετοιμάσω να δεχτεί τις ανεμοθύελλες και κουράζομαι κι εγώ μαζί του. Δεν του λύνω τα προβλήματα δημιουργώντας μια εικονική πραγματικότητα, γιατί η προσγείωση είναι πάντα επώδυνη και τραχιά.
Αυτή είναι και η διαφορά του «καλού» και του υπεύθυνου γονιού. Ο «καλός» γονιός είναι ο ρόλος που η κοινωνία με τη δομή της δημιουργεί και ενίοτε επιβάλει. Ενώ ο υπεύθυνος-αναζητητής γονιός, ο μέντορας και ο προπονητής ζωής, δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες που οδηγούν τον εκκολαπτόμενο άνθρωπο στη συνειδητοποίηση των ικανοτήτων του και των δεξιοτήτων του, με τη βεβαιότητα πως ό,τι δεν καταφέρνει είναι γιατί θέλει λίγη προσπάθεια ακόμη ή απλά λίγη αποδοχή.
Κι αν έχω κατανοήσει εγώ ο γονέας ότι χρειάζομαι αυτογνωσία και είμαι ο Μέντορας και ο Προπονητής του πνεύματος που μου εμπιστεύθηκε ο Δημιουργός, είναι βέβαιο πως θα αναζητήσω πληροφορίες μέσα από το δικό μου Πνεύμα. ...
Αν δεν ξέρω πώς θα έρθω σε επαφή με την Αλήθεια που είναι καταγεγραμμένη στη Ψυχή μου, στη Πνευματική μου υπόσταση, οφείλω να ανακαλύψω τρόπους, μεθόδους προσέγγισης. Αρκεί να θελήσω. Για να θελήσω χρειάζεται να αφυπνιστώ.  
Οι δύσκολοι καιροί που περνούμε είναι ευκαιρίες και εναύσματα αφύπνισης, επαναπροσδιορισμού στόχων, ρόλων, τάσεων και ιδεών. Ας το τολμήσουμε. Μόνον τότε θα ξέρουμε πως κάναμε αυτό που χρειαζόταν να κάνουμε.  
Θέλουμε να προετοιμάσουμε τους αυριανούς πολίτες Ελεύθερους; Ελεύθερους από στερεότυπα, πεποιθήσεις, πολωμένες πολιτικές τοποθετήσεις, μισαλλοδοξίες και ρατσισμούς; Τότε χρειάζεται να λευτερωθούμε οι ίδιοι. Όλα τα άλλα είναι προσχήματα, ημίμετρα και δικαιολογίες. Το παιδί δεν μαθαίνει με θεωρία, κατήχηση, κήρυγμα και προσομοιώσεις.  Μαθαίνει με βιωμένο παράδειγμα.  Μαθαίνει ζώντας όχι διαβάζοντας. Δεν ζούμε τη ζωή μας παρακολουθώντας μια ταινία. Γινόμαστε πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες και συνδημιουργοί του μέλλοντός μας. Έτσι δεν θέλουμε και για τα παιδιά μας; 
Αναζήτηση-Αυτογνωσία-Αναζήτηση και πάλι απ’ την αρχή. Τίποτα δεν είναι γνωστό πριν γίνει. Αρκεί να το επιτρέψουμε να συμβεί.  Θα συμβεί, αν θελήσουμε να ασχοληθούμε μαζί του. Θα συμβεί, αν του το επιτρέψουμε. Αν του δώσουμε χρόνο από το χρόνο μας. Ας μαθητεύουμε ως γονείς. Ας γίνουμε οι φορείς αυτής της μεγάλης αλήθειας, αν φυσικά την προσυπογράφουμε»

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Ανάμεικτα συναισθήματα και σκέψεις....

Το φετινό καλοκαίρι ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι σε πολλά επίπεδα.
Η «πίεση» αφόρητη από παντού, δυσάρεστες εξελίξεις και ανατροπές σε πολλούς τομείς ακόμη και στις διακοπές που καταφέραμε να πάμε. Φυσική και λογική συνέπεια η προσωπική μου εξουθένωση, κυρίως ψυχική.
Στον αντίποδα, το μονάκριβο παιδί μου είχε ένα εξαιρετικό καλοκαίρι φέτος, με αποκορύφωμα την οικειοθελή του συμμετοχή για πρώτη φορά σε κατασκήνωση, στην οποία πέρασε εξαιρετικά καλά και η όλη αγωνία της μάνας αποδείχτηκε χωρίς λόγο και αιτία.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για ένα γονιό, να βλέπει το παιδί του ν’ανθίζει, ν’ αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να ωριμάζει και να παίρνει τη ζωή του στα χέρια του γεμάτο αυτοπεποίθηση και σιγουριά.
Έχω την υποψία πως αν δεν υπήρχε αυτό το φωτεινό πλάσμα στη ζωή μου, θα είχα μεγάλες πιθανότητες να είμαι αυτή τη στιγμή «αγκαλιά» με μια ωραιότατη καταθλιψούλα...
Σκέφτομαι τον χειμώνα που έρχεται με τρόμο, νιώθοντας εντελώς εξουθενωμένη και αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω να τα βγάλω πέρα με τις υποχρεώσεις και τις απαιτήσεις σε όλα τα επίπεδα. Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω καθόλου έτοιμη να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά και έχω μια τρελή παρόρμηση να εξαφανιστώ από προσώπου γης και να επιστρέψω, (αν επιστρέψω), όταν και εφόσον η καλή νεράιδα με το ραβδί της εξαφανίσει όλα όσα με βαραίνουν, με βασανίζουν και με δυσκολεύουν (εχμ πολύ καλό για να είναι αληθινό ή αλλιώς πολλά παραμύθια διαβάζεις...)

Ταυτόχρονα και εντελώς σοβαρά τώρα, ξέρω βαθιά μέσα μου ότι θα τα καταφέρω τελικά να τα αντιμετωπίσω όλα (με επιτυχία ελπίζω), γιατί στη ζωή μου εκτός από τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις και την κούραση (ψυχική κυρίως), υπάρχει ένα πλάσμα που μου δίνει ώθηση και δύναμη επτά χρόνια τώρα, ακόμη κι όταν νιώθω έτοιμη να καταρρεύσω, με την αγάπη του, την σοφία του, το χαμόγελό του, την ύπαρξή του. Κι αυτό το πλάσμα δεν είναι άλλο από το παιδί μου...Σ’ ευχαριστώ Άγγελέ μου!

Η έμπνευση και η δύναμή μου...

Ας έχουμε λοιπόν όλοι, ένα καλό φθινόπωρο και έναν ακόμη καλύτερο χειμώνα κι ας προσπαθήσουμε να εστιάζουμε στα θετικά παρ όλες τις δυσκολίες!        

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Μια μαγική σχέση: Θεία και ανιψιός

Η αδερφή μου και θεία του πρίγκιπά μου, περιγράφει γλαφυρά σκηνή από το χθεσινό απόγευμα. Εγώ να προσθέσω, (για την καλύτερη κατανόηση των γραφομένων), ότι ο γιος μου λατρεύει στην κυριολεξία την θεία του, την οποία δεν βλέπει πολύ συχνά και στη σκηνή που περιγράφει παρακάτω, έτρεξε κατευθείαν στην αγκαλιά της μόλις την είδε, γι αυτό και ήμουν τόσο σίγουρη κερδίζοντας επάξια τον τίτλο της σοφής!

Παίζοντας lego με την πολυαγαπημένη θεία...
«Επιστρέφοντας στο πατρικό σπίτι ολίγον κουρασμένη κι ελαφρώς στενοχωρημένη από τις καθημερινές σκοτούρες, πετυχαίνω στην πλατεία την αδερφή μου με την μάνα μας να κάθονται σε ένα παγκάκι.
Μου λέει: «άντε πήγαινε να φωνάξεις τον ανιψιό σου από τις κούνιες να μαζευτούμε προς το σπίτι…»
 «Εγώ;;;» λέω αυθόρμητα ελαφρώς τρομοκρατημένη, αφού έχει σκοτεινιάσει και δεν φημίζομαι για την καλή μου όραση, ακριβώς το αντίθετο, είμαι γνωστή για την στραβομάρα μου σε φως της ημέρας, πόσο μάλλον στο σκοτάδι και μάλιστα να πρέπει να διακρίνω τον ανιψιό μου, ανάμεσα σε ένα αρκετά μεγάλο τσούρμο από πιτσιρίκια!!! 
«Έλα» μου λέει η μεγάλη και «σοφή» αδερφή μου, «μην φοβάσαι θα σε δει εκείνος και θα είναι πιο εύκολο από όσο νομίζεις και να τον δεις και να έρθει στο σπίτι».
Όπως όλα τα παιδιά, ποτέ δεν θέλουν να αφήσουν το παιχνίδι και να μαζευτούν στο σπίτι. Και δεν τα αδικώ, τουναντίον πιστεύω ότι έχουνε τα χίλια δίκια, αλλά που να το βρούνε, αφού όλοι μας σπάνια βρίσκουμε το δίκιο μας, σε αυτόν τον κόσμο τον άπονο και προπάντων άδικο… Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…
Ξαναγυρίζοντας στο θέμα μας, όπως θα καταλάβατε από τον παραπάνω χαρακτηρισμό, η αδερφή μου είχε τελικά δίκιο! Ξεκίνησα να πλησιάζω με αργά βήματα προς τις κούνιες, σαν φοβισμένη γάτα. Είχα μεν την σίγουρη πληροφορία ότι εκεί μέσα στις κούνιες, μέσα σε όλο αυτόν τον συμφερτό, ήταν κι ο ανιψιός μου, αλλά εγώ δεν τον έβλεπα! 
Ξαφνικά ακούω: «θεία!!!»
Με μεγάλη μου ανακούφιση, άρχισα να φωνάζω κι εγώ «ανιψιέ!!!» (είναι παλιά συνήθεια αυτή, να φωνάζουμε «θεία» και «ανιψιέ» κάθε που βρισκόμαστε) και πραγματικά όπως είχε προβλέψει η «σοφή» όπως είπαμε αδερφή μου, προχωρήσαμε προς το σπίτι χωρίς καμία αντίρρηση!!! Όπως καταλαβαίνετε, έστω και προσωρινά, είχα ξεχάσει και κούραση και σκοτούρες!
Για να «γιορτάσουμε» την συνάντηση, ο ανιψιός ζήτησε πίτσα, εγώ πάλι σκεφτόμουν λίγα δευτερόλεπτα πριν εκφράσει την επιθυμία του ο ανιψιός, να πάρουμε παγωτό. Εννοείται ότι παραγγείλαμε πίτσα τελικά, κατά αρχήν επειδή σχεδόν πάντα προτιμώ το αλμυρό από το γλυκό (και σε αυτό να μου μοιάσει ο ανιψιός;;;) και δεύτερον… μπορείς να πεις όχι στον ανιψιό; Όχι πείτε μου, μπορείς;»

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Τι μας «λέει» μια παιδική ζωγραφιά No 2...

Η πρώτη μας συνεργασία με την Μαρία, μέσω της ανάρτησης «Τι μας «λέει» μια παιδική ζωγραφιά» είναι ακόμη μία από από τις πιο δημοφιλείς αναρτήσεις στα Φτερουγίσματα, όχι μόνο για τους αναγνώστες που το διαβάζουν συστηματικά, αλλά κι από αναγνώστες που ψάχνουν στο ίντερνετ με λέξεις κλειδιά: «τι μας λέει μια παιδική ζωγραφιά».
Νιώθω πως οι γονείς πραγματικά ενδιαφέρονται πολύ να ξε-κλειδώσουν τα μηνύματα που κρύβονται σε στην παιδική ζωγραφιά.
Και η ίδια η Μαρία, όπως μου γράφει στα μέηλ που ανταλλάξαμε, έχει αντιληφθεί ότι υπάρχει, ένα αυξημένο ενδιαφέρον για το παιδικό σχέδιο. Και συνεχίζει: «Αυτό είναι πολύ θετικό! Βέβαια, είναι ένα θέμα που θέλει προσοχή. Γράφουν πολλοί γονείς, στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν κι αυτοί (τι να κάνουν..), για περιπτώσεις που χρειάζονται οπωσδήποτε ψυχολογική παρέμβαση (π.χ για παιδιά πάρα πολύ εσωστρεφή, επιθετικά). Οπότε τους ξεκαθαρίζω ότι δεν μπορώ να τους προσφέρω έγκυρες συμβουλές, ότι πρέπει να δουν κάποιον ειδικό και ότι απλώς έγραψα βιβλιογραφικά ένα άρθρο. Μακάρι να υπήρχε μεγαλύτερη επικοινωνία παιδιού-γονέων και κοινότητας...»



Όπως βλέπετε, της έστειλα μια ζωγραφιά του γιου μου, που μετά από πολλούς κόπους και βάσανα, εδέησε να μου ζωγραφίσει! Δεν ζωγραφίζει πια τόσο συχνά όσο παλαιότερα, παραείναι στατικό μάλλον για εκείνον και από τα στατικά προτιμάει πια τα βιβλία και την τηλεόραση ή το PC (τα 2 τελευταία με αυστηρούς περιορισμούς)
Οι σκιές είναι από άλλη παλαιότερη ζωγραφιά που είχε ζωγραφίσει στην πίσω πλευρά της σελίδας (είναι και οικολόγος!) Το δέντρο το έχει ζωγραφίσει με άλλες μπογιές γι αυτό και δείχνει διαφορετικό. Δύο πεταλούδες, ένα χελιδόνι, μερικά άλλα πουλιά και μία γάτα. Το σπίτι είναι το σπίτι μας και στα δεξιά είμαστε εμείς που «θαυμάζουμε το δέντρο» (τα λόγια του ακριβώς). Στην αρχή δεν ζωγράφισε εμάς (είμαστε μέσα στο σπίτι), αλλά μετά το μετάνιωσε...

Και η Μαρία μου απάντησε:

«Η αλήθεια είναι ότι όσο μεγαλώνουν, τα παιδιά ζωγραφίζουν λιγότερο και λόγω της αντίληψής τους ότι αυτό που φτιάχνουν δεν είναι αισθητικά άρτιο (απογοητεύονται που δεν μπορούν να αποτυπώσουν ό,τι βλέπουν) και γιατί αποκτούν άλλα ενδιαφέροντα. Ο μικρός σιγά-σιγά θα αποκτήσει κι άλλους τρόπους αυτο-έκφρασης, οι οποίοι και αυτοί, μαζί με το σχέδιο θα αποτελούν αντανάκλαση της προσωπικότητάς του. Ένα παιδί, λοιπόν, που ζωγραφίζει με έντονα χρώματα, ένα πλούσιο σχέδιο, δεν παραλείπει μέλη της οικογένειας του ή δεν τα σχεδιάζει χωρίς μέλη κλπ, είναι ένα παιδί που είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει τη θέση του στην οικογένεια και την αγάπη και το ισορροπημένο περιβάλλον που λαμβάνει από τους γονείς. Το αν θα είναι μέσα ή εκτός σπιτιού δεν έχει ιδιαίτερη σημασία από τη στιγμή που στο μυαλό του σπίτι=οικογένεια= αγάπη. Συνήθως, τα παιδιά με έντονα προβλήματα στο σπίτι, παρουσιάζουν σχέδια που και να μην γνωρίζεις επί του θέματος μπορείς να το καταλάβεις (δεν ζωγραφίζουν γονείς στο σχέδιο της οικογένειας π.χ ή αναπαριστούν σκηνές βίας) Μην ανησυχείς, λοιπόν. Είσαι μια εξαιρετική μητέρα και ό,τι προσφέρεις στον Άγγελο και εσύ και ο μπαμπάς του, μετουσιώνεται στον χαρακτήρα του σε αυτοεκτίμηση και σεβασμό.
Από εδώ και πέρα, και όσο μεγαλώνει, θα μπορείτε να συζητάτε περισσότερο και πάνω στα συναισθήματά του και πάνω σε όλα τα θέματα. Έτσι, θα τον ξε-κλειδώνεις κι εσύ :)

Σ' ευχαριστώ πολύ που μου έγραψες και ό,τι άλλο χρειαστείς και μπορώ να βοηθήσω, πες μου!»

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το άρθρο με τίτλο «Το παιδικό σχέδιο: Η κρυφή γλώσσα των παιδιών» που έγραψε για το ιστολόγιο Μαμά...ΔεςΜπαμπά...Δες... πριν τρία χρόνια.

Η Μαρία Αρναουτάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και πέρασε τον τελευταίο χρόνο στην Τσεχία, όπου φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βοημίας. Παράλληλα, δίδασκε Αγγλικά σε παιδιά Δημοτικού, στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus. Την ενδιαφέρουν πολύ θέματα της αναπτυξιακής ψυχολογίας και της νευροψυχολογίας. Ερευνητικά έχει ασχοληθεί με τον σχολικό εκφοβισμό, όπου συμμετείχε στην έρευνα της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε, και αυτή τη στιγμή εργάζεται πάνω σε μια συγκριτική μελέτη για την αντίληψη της μοναξιάς από τα παιδιά της Τσεχίας και της Ελλάδας, αντίστοιχα. Περιστασιακά, αρθρογραφεί για το site mamadesmpampades.gr και είναι blogger στο edwkiekei.blogspot.gr, ένα νέο blog, που ήρθε να αντικαταστήσει τον Υπογραμμιστή (ypogrammistis.blogspot.gr). Mιλάει Αγγλικά, Γερμανικά και Πορτογαλικά. 

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Επέτειος...


Σήμερα κλείνω τέσσερα χρόνια ακριβώς από την ημέρα που πάτησα πρώτη φορά «δημοσίευση» σε τούτο εδώ το blog. Είχε προηγηθεί αρκετή δουλειά είναι η αλήθεια προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω τα μυστικά του, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση...

Τα προηγούμενα χρόνια ούτε που συνειδητοποιούσα την ημέρα των γενεθλίων (ίσως κι επειδή είναι μέσα στο κατακαλόκαιρο)

Φέτος, μάλλον επειδή πάλι είμαι σε μεταβατική φάση, ακριβώς όπως όταν ξεκίνησα την τροχιά μου στην μπλογκόσφαιρα, αποφάσισα να μην το αφήσω να περάσει έτσι...

Έτσι, ζήτησα από την αδερφή μου, (πολύτιμη βοηθό μου στα πρώτα μου βήματα και εκείνη που προλόγισε τα Φτερουγίσματα όταν δημιουργήθηκαν), να μου γράψει μια γενέθλια ανάρτηση. Κι εκείνη ανταποκρίθηκε (με λίγο σπρώξιμο είναι η αλήθεια...χι,χι)

Τέσσερα χρόνια γεμάτα όμορφες κυρίως αναμνήσεις με προσπάθεια, έρευνα, χτυποκάρδι, αυτοσαρκασμό, γέλια, δάκρυα, χαμόγελα, αυτοκριτική, εμπιστοσύνη, απογοήτευση, ελπίδα, χαρά, καινούργιες γνωριμίες και πολύ πολύ αγάπη...

Σας ευχαριστώ πολύ πολύτιμοι παλιοί και νέοι φίλοι για την εμπιστοσύνη και την αγάπη...



«Ύστερα από ευγενική παράκληση της αδερφής μου (μεταξύ μας με «έπρηξε» μέχρι να της πω το ναι, αν και δεν της το είπα) κι επειδή είχα γράψει πριν ακριβώς τέσσερα χρόνια <ΑΥΤΌ>, είπα να προσπαθήσω να της κάνω το χατήρι και να γράψω κατιτίς για την επέτειο αυτού εδώ του μπλογκ.

Τέσσερα χρόνια Φτερουγίσματα λοιπόν! Ένας πολύ ταιριαστός τίτλος! Φτερουγίσματα με ατάκες του όμορφου, έξυπνου (να μην ξεχνιόμαστε) ανιψιού μου! Φτερουγίσματα από παραστάσεις, θεατρικές, κινηματογραφικές κλπ. που παρακολουθήσαμε! Φτερουγίσματα από βιβλία που διαβάσαμε και μας έκαναν εντύπωση! Φτερουγίσματα από σεμινάρια, δραστηριότητες και μαμαδοκυριακές! Και γενικά φτερουγίσματα μιας εργαζόμενης μητέρας, που εδώ και τέσσερα χρόνια καταθέτει χρόνο, εμπειρία και ψυχή σε αυτό εδώ το μπλογκ.

Χωρίς καμία γνώση αλλά με πολύ διάθεση και επιμονή, ξεκίνησε με μικρά φτερουγίσματα κι έφτασε να γίνει μια γνήσια μπλόγκερ! Να μπει σ’ αυτόν τον μεγάλο κόσμο των μπλόγκερς! Έναν κόσμο που δεν τον ήξερε και ούτε τον φανταζόταν.

Ένας άλλος κόσμος λοιπόν, όχι μόνο μπλόγκερς αλλά μαμαδο-μπαμπάδων μπλόγκερς.

Εκεί που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι μόνο εσύ που σκέφτεσαι έτσι, δεν είσαι μόνο εσύ που έχεις δυσκολίες, που ενδιαφέρεσαι να μάθεις κάτι διαφορετικό, που θες ιδέες ψαγμένες, που… που… Κι όλα αυτά τα μοιράζεσαι, όπως και χαρούμενες στιγμές.

Χρόνια πολλά λοιπόν, καλή συνέχεια και καλά φτερουγίσματα!!! Κι εύχομαι με το καλό και στα Πετάγματα!!! (πολλά μικρά φτερουγίσματα σε λίγο θα πετάξει. Έτσι δεν πάει;)»


Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Καλοκαιράκι και ατάκες...

Πρόσφατα φύγαμε για ολιγοήμερες διακοπές και φυσικά αφού ήμασταν συνέχεια μαζί με τον πρίγκηπα, η ατάκα πήγε σύννεφο! Τις περισσότερες όμως, τις «πετούσε» σε ανύποπτες στιγμές, όταν δεν είχα τρόπο να σημειώσω, με αποτέλεσμα να ξεχάσω τις μισές (δεν θέλω σχόλια τύπου «αυτά είναι κληρονομικά» όπως του συζύγου-τον είδα κι αυτόν με τη μνήμη χρυσόψαρου, καμιά από αυτές που έχανα δεν θυμόταν-τς,τς,τς)


Κάστρο Πλαταμώνα


Πάρτε λοιπόν μια γεύση:

Μερικές μέρες διανυκτερεύσαμε στο Κτήμα Μπέλλου όπως και πέρυσι. Θέλει να μας θυμίσει κάτι από εκείνη την διαμονή συγκρίνοντάς το με τη φετινή:
-Το «πριν» (περσινό) καλοκαίρι ...
Και κάποια άλλη στιγμή:
-Κάποια «πρωιά» (πρωινά)...

Είμαστε στο αυτοκίνητο και ο δρόμος έχει πολλές ανηφόρες και κατηφόρες:
-Ο δρόμος «κατηφορεύει» και «ανηφορεύει» συνέχεια...

Βρέχει ξανά (δεν θα γκρινιάξω για τον καιρό...) 
-Μαμά βρέχει, ή μάλλον όχι, ψιχαλίζει, ε....τέλος πάντων, ψιχαλοβρέχει!

Είναι στην τουαλέτα και ο πατέρας του χτυπάει την πόρτα συνέχεια για να τον πειράξει. Βγαίνοντας:
-Μπαμπά γιατί μου χτυπάς την πόρταάσκοπα

Έχει κάνει μπάνιο, γυρίζοντας από τη θάλασσα και ο πατέρας του καθυστερεί να μπει να κάνει κι αυτός:
-Μπαμπά κάνε μπανάκι,
για να κατεβούμε στο παρκάκι,
να φάμε τοστάκι
και παγωτό χωνάκι... (έχω παιδί ποιητή όχι αστεία!)

Υ.Γ. Όχι, δεν θα γκρινιάξω για τον καιρό...ούτε για τίποτε άλλο (αυτό είναι ίσως θέμα για άλλη ανάρτηση)...κρατιέμαι (sic...)



Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Μητέρες και εργασία στο σπίτι – Μια προσωπική εμπειρία

Εδώ και 3 χρόνια περίπου ξεκίνησα να δουλεύω κυρίως από το σπίτι. Ενώ με βόλευε πολύ αφού οι συνθήκες είχαν αλλάξει κι έπρεπε να τα προλαβαίνω όλα, έζησα την απόλυτη παράνοια ακριβώς γι αυτό.
Απαντούσα σε μέηλ και σηκωνόμουν να ανακατέψω το φαγητό, μιλούσα στο τηλέφωνο ενώ άπλωνα τα ρούχα και ούτω καθεξής. Βλέπετε το «γραφείο» μου ήταν και είναι στο μεγάλο τραπέζι της κουζίνας, όπου μπορούσα να «απλώσω» τα χαρτιά μου και να δουλέψω στο laptop όπου είναι αποθηκευμένα όλα τα αρχεία μου.

Ο χώρος εργασίας μου
Δεν άργησα να ανακαλύψω την ιστοσελίδα των WAHM (Wοrk At Home Mums) και αναστέναξα με ανακούφιση, νιώθοντας για πρώτη φορά ότι ανήκω κι εγώ κάπου.
Διάβασα και για άλλες μητέρες που δουλεύουν στο σπίτι, ιδέες και προτάσεις, χρήσιμες αλλά και χιουμοριστικές.
Στην πορεία γνώρισα την Καλλιόπη και λίγο πιο πρόσφατα και τη Διόνα, τις δύο μαμάδες που δουλεύουν από το σπίτι και που βρίσκονται πίσω από αυτή την εξαιρετική προσπάθεια. Έτσι οι λέξεις απέκτησαν πρόσωπο και η σχέση, τουλάχιστον για μένα, εδραιώθηκε.

«Ποιες είναι επιτέλους οι μητέρες WAHM που εργάζονται στο σπίτι; Τι δουλειά κάνουν και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν; Πώς συνυπάρχουν με τα παιδιά και την υπόλοιπη οικογένεια σε έναν ιδιωτικό αλλά και επαγγελματικό χώρο; Και το σημαντικότερο, πώς καταφέρνουν να βρουν τον υπολογιστή τους χωμένο κάτω από έναν σωρό χρωματιστά τουβλάκια;»

Έτσι παρουσιάζουν την ιστοσελίδα τους που είναι πολύ απλή και ευκολοδιάβαστη με αρκετές συνεντεύξεις από μαμάδες που δουλεύουν από το σπίτι, αλλά και μερικούς μπαμπάδες που επίσης δουλεύουν από το σπίτι, πολλές συμβουλές (οικονομικού, νομικού, πρακτικού περιεχομένου κλπ) διανθισμένα με μπόλικο χιούμορ.

To banner της ιστοσελίδας
Κορίτσια, σας ευχαριστώ πολύ για την πολύτιμη στήριξη που μου παρείχατε χωρίς να το ξέρετε τόσο καιρό και Καλλιόπη ειδικά εσένα, σε ευχαριστώ για άλλη μια φορά που μου έδωσες (οικειοθελώς παρακαλώ!) τα πολύτιμα φώτα σου στα θέματα που αντιμετώπιζα εδώ στα Φτερουγίσματα και στην φρέσκια τους σελίδα στο fb (o καφές και το γλυκό ήταν αρκετά ή χρειάζεται να το επαναλάβουμε;)

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Τι θέλει αυτός ο άγνωστος...

Πριν 2-3 χρόνια, είχα βρει χαζεύοντας στο βιβλιοπωλείο του αεροδρομίου περιμένοντας την πτήση μου, το βιβλίο «Τι θέλει αυτός ο άγνωστος» της Baerbel Spathelf, των εκδόσεων MODERN TIMES.

Εντυπωσιάστηκα με τον απλό και πρωτότυπο τρόπο που έδειχνε στα παιδιά πώς να προστατεύουν κάθε στιγμή τον εαυτό τους από τους αγνώστους. Το σημείωσα στο μυαλό μου και όταν γύρισα από το ταξίδι, το έψαξα και το πήρα.
Πέρυσι θεώρησα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να το διαβάσουμε με το μικρό μου για να τον μυήσω λίγο σ’ αυτά τα θέματα, χωρίς να τον τρομάξω. Δεν έδειξε το ίδιο ενδιαφέρον που δείχνει με άλλα βιβλία, δεν το διάβαζε κάθε μέρα για την υπόλοιπη εβδομάδα όπως κάνει με άλλα βιβλία και γρήγορα ξεχάστηκε στα ράφια της βιβλιοθήκης του.

Τώρα τα συνειδητοποιώ αυτά, μετά το προχθεσινό δυσάρεστο συμβάν και τον καυγά μας.
Και εξηγούμαι:
Προχθές βγήκαμε στον πεζόδρομο και την πλατεία με τις κούνιες, που βρίσκονται μπροστά από το δημοτικό σχολείο της γειτονιάς μας, για να παίξει. Έχει μεγαλώσει πια και δεν κάνει κούνιες, αλλά «λυσσάει» κάνοντας ποδήλατο και παίζοντας μπάλα. Κάποια στιγμή τον χάνω. Περιμένω να έρθει με το ποδήλατο από τον γύρο που κάνει, πουθενά! Τρελαίνομαι! Αρχίζω να ψάχνω και με τα πολλά τον βρίσκω. Είχε βρει έναν συμμαθητή του, είχε παρατήσει το ποδήλατο και είχαν κάτσει σε σημείο που δεν ήταν ορατό για να παίξουν!
Τέλος πάντων, μετά το κατσάδιασμα, αφήνει το ποδήλατο κοντά μου και πάει μπροστά στο σχολείο να παίξει μπάλα. Σε χρόνο dt τον ξαναχάνω! Φρίκη! Για να μην μακρηγορώ και σας αφήνω σε αγωνία, είχε σκαρφαλώσει τα κάγκελα μαζί με άλλους φίλους του, είχαν μπει μέσα στο σχολείο και είχαν πάει από την πίσω μεριά!
Ξανά κατσάδιασμα, καβαλάει το ποδήλατο για φύγουμε και τον ξαναχάνω!
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι ακολούθησε ένας ωραιότατος καυγάς, όπου επενέβη η αδερφή μου λέγοντας πως μάλλον πρέπει να του εξηγήσω τους κινδύνους και τον μικρό να επιμένει ότι δεν του έχω εξηγήσει τους κινδύνους ποτέ! Χα!
Συμπέρασμα: Το βιβλίο πρέπει να διαβάζεται συχνά και να γίνεται όμορφη συζήτηση κάθε φορά για να εμπεδωθούν οι κίνδυνοι. Παρόλο που χαίρομαι που ανεξαρτητοποιείται και δεν θέλω να τον τρομάξω, τελικά δυστυχώς είναι απαραίτητο.
Λυπάμαι πολύ που πρέπει να είναι έτσι και νοσταλγώ τα χρόνια που εγώ έπαιζα ξέγνοιαστη στην ίδια αυτή πλατεία (που τότε ήταν αλάνα) και οι γονείς μου έβγαιναν μόνο όταν σκοτείνιαζε να μας φωνάξουν να μαζευτούμε.
Δυστυχώς το παιχνίδι των παιδιών μας σε εξωτερικούς χώρους, εξαρτάται από τον δικό μας ελεύθερο χρόνο, που δεν είναι απεριόριστος και όσος χρειάζονται και αυτό είναι το «αγκάθι» και το στοίχημα που καλούμαστε να κερδίσουμε ως γονείς, ψάχνοντας την σωστή ισορροπία.
 
Λίγα λόγια για το βιβλίο:  
Ο Φίλιππος και η Κατερίνα συναντούν έναν άγνωστο άντρα στην παιδική χαρά. Όταν εκείνος ζητά να μάθει τα ονόματά τους και προσφέρεται να τους γυρίσει στο σπίτι με το αυτοκίνητο, τα δύο αδελφάκια απομακρύνονται τρομαγμένα. Μαζί με τη βοήθεια της μαμάς και μιας «μυστικής» λέξης, ο Φίλιππος και η Κατερίνα θα μάθουν πώς να προστατεύουν κάθε στιγμή τον εαυτό τους από τους αγνώστους.
Έχει όμορφη, πολύχρωμη, φωτεινή εικονογράφηση των σκηνών της καθημερινότητας που βοηθούν στην κατανόηση της ιστορίας. Και μεγάλα γράμματα για εύκολη ανάγνωση ακόμη και από τα ίδια τα παιδιά.
Το βιβλίο ανήκει στη σειρά «φόβοι και συνήθειες των παιδιών» από την κατηγορία «καθημερινές καταστάσεις» Είναι ιστορίες που δείχνουν στα παιδιά με πρωτότυπο τρόπο πώς ν’αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και ν’απαλλαγούν από βρεφικές συνήθειες. Απευθύνεται σε παιδιά προνηπίου, νηπιαγωγείου και μεγαλύτερα.
Παρόλο που είναι «δύσκολο» θέμα, ο τρόπος που παρουσιάζεται, σε συνδυασμό με τις όμορφες φωτεινές εικόνες, δεν φοβίζει, αλλά αντιθέτως δείχνει στα παιδιά πως το να προστατεύουν τον εαυτό τους από τους αγνώστους δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζονται.


Αρνητική εντύπωση μου έκανε η παντελής «απουσία» του μπαμπά από την ιστορία.
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν 10 κανόνες που καλύπτουν όλο το φάσμα των θεμάτων που καλό είναι να συζητηθούν και να ακολουθούν τα παιδιά. Από τον κανόνα να μην απαντούν σε ερωτήσεις αγνώστων στο τηλέφωνο ή στο διαδίκτυο, την διευκρίνηση ότι δεν είναι κακό να λένε «όχι» ακόμα και στους μεγάλους, έως την ανάγκη να πουν στους γονείς τους αν τους συνέβη κάτι δυσάρεστο ή παράξενο και τους έχει ζητηθεί να το κρατήσουν μυστικό.
Οι δυνατότητες για συζήτηση όλων αυτών των θεμάτων ατελείωτες και απεριόριστες.
Σε γενικές γραμμές η έκδοση είναι αρκετά καλή, το εξώφυλλο σκληρό και οι σελίδες σχετικά χονδρές για να μην σκίζονται εύκολα.

Υ.Γ. Το κομμάτι της παρουσίασης του βιβλίου έγινε πρώτη φορά στους Μικρούς Μεγάλους.


Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Τριήμεροι εορτασμοί!

Φέτος που τα γενέθλια του μονάκριβου υιού «έπεσαν» Δευτέρα, κανονίσαμε και τα γιορτάσαμε το Σάββατο, όπως εκείνος διάλεξε: θέλησε να πάμε στον τεράστιο παιδότοπο που έχουμε πάει αρκετές φορές μετά την πρώτη φορά μας (με μειωμένο εισιτήριο πια). Διάλεξε εκείνος ποιους θα καλέσει και κλείσαμε ένα 6ωρο εκεί αδιαμαρτύρητα (οι γονείς, γιατί τα παιδιά άλλο που δεν ήθελαν).


Φυσικά όλο το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο δεν του χαλάσαμε χατίρι. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι παράλογος στις απαιτήσεις του, δεν το εκμεταλλεύεται, χώρια που είναι και μεγάλη μαφία και στο γυρίζει πίσω στο πολλαπλάσιο...
Παράδειγμα: Γλειφιτζούρι θες, άντε φάε το. Δεν μπορούσε όμως να το ανοίξει και μου ζήτησε να τον βοηθήσω. Μόλις τα κατάφερα, «ρίχνει» την ατάκα: «Η μανούλα, πάντα βρίσκει τον τρόπο!» «Λιώμα» η μανούλα!
Κεράσματα την Κυριακή στους συναθλητές στο ποδόσφαιρο, κεράσματα σήμερα στο σχολείο.
Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν με το παραδοσιακό κόψιμο της τούρτας. Σοκολάτα με κομμάτια φράουλας μέσα και σοκολάτα με φράουλες από έξω, κατ’ εντολή του εορταζόμενου. Παραγγελία στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μας (ακαμάτρα η μάνα, αλλά κι αυτοί κλέφτες θα γίνουν;-άσε που φτιάχνουν κάτι «κολασμένες» τούρτες!) Είχε προηγηθεί παραγγελία πίτσας κατ΄εντολή πάλι του εορταζόμενου.


Λίγο πριν κοιμηθεί μου λέει: «Μαμά θα μου κάνετε και αύριο τα χατίρια, να το κάνουμε τετραήμερο;» (σαν πολύ αέρα πήρε ή μου φαίνεται;)

Αγγελάκο μου γλυκέ, να’σαι πάντα έτσι γερός και φωτεινός, αθεράπευτα αισιόδοξος και αξιοζήλευτα εφευρετικός και να συνεχίσεις να γεμίζεις τις ζωές μας με αγάπη και χαμόγελα.
Σ’ αγαπώ ζωούλα μου μέχρι τον ουρανό, πέρα από τ’αστέρια, τόσο όσο είναι το σύμπαν και πάει και πάει και πάει και δεν τελειώνει....

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Θεραπευτική παιγνιοθεραπεία

Όταν πριν καιρό οργάνωσα την πρώτη Μαμαδοκυριακή στο bliss, η γλυκιά Κατερίνα που μας έκανε την γνωριμία με το θεραπευτικό παιχνίδι, μας είχε στείλει (επειδή της το ζητήσαμε όλες οι μαμάδες που συμμετείχαμε), ένα μέηλ όπου ανέλυε τι είναι το θεραπευτικό παιχνίδι ή αλλιώς θεραπευτική παιγνιοθεραπεία.

photo via: http://weheartit.com/entry/11521974

Επειδή είναι πολύ ενδιαφέρον, είχα σκεφτεί από τότε να το δημοσιεύσω εδώ, αλλά το αμέλησα.
Ο λόγος λοιπόν στην ΚατερίναΤσομή:

Τι είναι  η παιγνιοθεραπεία;
Πρόκειται για μια θεραπευτική προσέγγιση η οποία βασίζεται στην κοινή γνώση ότι το παιχνίδι είναι το φυσικό μέσο έκφρασης των παιδιών. Το παιδί χρησιμοποιεί το παιχνίδι για να εκφράσει και επεξεργαστεί τα συναισθήματα και τα προβλήματά του, όπως ένας ενήλικας χρησιμοποιεί το λόγο στην ατομική του ψυχοθεραπεία. Η παιγνιοθεραπεία μπορεί να είναι κατευθυντική : η θεραπεύτρια αναλαμβάνει την ευθύνη για καθοδήγηση και ερμηνεία, ή μπορεί να είναι μη κατευθυντική: η θεραπεύτρια επιτρέπει στο παιδί να αναλάβει την ευθύνη και την καθοδήγηση της δικής του διαδικασίας.
Η προσωποκεντρική παιγνιοθεραπεία είναι μη κατευθυντική. Βασίζεται στη θεωρία προσωπικότητας και θεραπείας του Carl Rogers, της οποίας η βασική πίστη και φιλοσοφία είναι ότι μέσα σε κάθε ζωντανό οργανισμό υπάρχει μια παντοδύναμη τάση για επιβίωση, διαφοροποίηση, ανάπτυξη, ωρίμανση και ανεξαρτητοποίηση. Η τάση αυτή εργάζεται αδιάκοπα για την πραγμάτωση του οργανισμού αλλά χρειάζεται το "κατάλληλο έδαφος" για να "ευδοκιμήσει". Όπως ένα φυτό χρειάζεται ήλιο, βροχή και πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά χώμα για να αναπτυχθεί στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του, έτσι και ένα πρόσωπο χρειάζεται να νιώθει ότι μπορεί να είναι ο εαυτός του, ο,τι και αν σημαίνει αυτό την κάθε δεδομένη στιγμή, ότι ο εαυτός αυτός γίνεται κατανοητός και αποδεκτός χωρίς όρους από τους άλλους και τον ίδιο, καθώς και ότι η ύπαρξή του είναι άξια σεβασμού. Όσο πιο κοντά στο ιδανικό είναι οι συνθήκες γύρω του, τόσο περισσότερο απελευθερώνεται η τάση πραγμάτωσής του και τόσο περισσότερο οδηγείται στην εκπλήρωση του δυναμικού του. Όταν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές, τότε η τάση πραγμάτωσης θα βρει άλλους, πιο "υπόγειους" τρόπους να προσπαθήσει να εκπληρώσει το δυναμικό του εαυτού. Όπως ακριβώς ένα δέντρο κάποιες φορές αναγκάζεται να στραβώσει τον κορμό του για να στρέψει τα κλαδιά και τα φύλλα του προς το φως του ήλιου όπου και αν αυτό βρίσκεται, έτσι κι ένας άνθρωπος αναγκάζεται να στρεβλώσει την οπτική και τη συμπεριφορά του για να μπορέσει να επιβιώσει και να αναπτυχθεί σε έναν εχθρικό κόσμο. 
Τα παιδιά αγωνίζονται να είναι ξεχωριστά πρόσωπα μέσα στο περιβάλλον που ζουν και μεγαλώνουν. Αν δεν καταφέρουν να το πετύχουν με ένα νόμιμο τρόπο, θα βρουν εναλλακτικές λύσεις. Ένα παιδί που έχει κρίσεις οργής, που πειράζει σκόπιμα και ενοχλητικά τους γύρω του, που μουτρώνει, είναι αποτραβηγμένο και χάνεται στις ονειροπολήσεις του, μπλέκεται σε καβγάδες, προσπαθεί να σοκάρει τους γύρω του με τη συμπεριφορά του είναι ένα παιδί που υπερασπίζεται κάθε στιγμή το δικαίωμά του να είναι ένα μοναδικό πρόσωπο σε αυτό τον κόσμο.
Η προσωποκεντρική παιγνιοθεραπεία, σύμφωνα με την Virginia Axline, είναι η ευκαιρία που προσφέρεται σε ένα παιδί να βιώσει την ανάπτυξη κάτω από τις πιο ιδανικές συνθήκες. Μέσα στην ασφάλεια του δωματίου παιγνιοθεραπείας, το παιδί είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο. Αυτό έχει τον έλεγχο της κατάστασης και του εαυτού του. Κανένας δεν του λέει τι να κάνει, δεν το κριτικάρει, δεν του γκρινιάζει, δεν του προτείνει λύσεις ή το σπρώχνει προς μια κατεύθυνση, δεν εισβάλει στον προσωπικό του χώρο. Το παιδί βρίσκεται στο δικό του κόσμο όπου μπορεί να πει οτιδήποτε θελήσει ή και να μη μιλήσει, να παίξει με τα παιχνίδια με όποιο τρόπο αποφασίσει ή να μην τα αγγίξει καν, να εκφράσει οποιοδήποτε συναίσθημα αναδυθεί ή να παραμείνει παγερά ανέκφραστο και παρόλα αυτά αλλά και για όλα αυτά, να γίνει απόλυτα αποδεκτό.
Είναι μια μοναδική εμπειρία για ένα παιδί να ανακαλύπτει οτι σε αυτό τον ιδιαίτερο χώρο μαζί με αυτόν τον παράξενο ενήλικα, ξαφνικά εξαφανίζονται οι εντολές, οι επιπλήξεις, οι περιορισμοί (όχι όμως τα όρια), οι αποδοκιμασίες και αντικαθίστανται από την αποδοχή χωρίς όρους και την άδεια να είναι ο εαυτός του. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, συχνά αναδύονται ποικίλα συναισθήματα και το παιδί τα κοιτά κατά πρόσωπο, μαθαίνει να τα ελέγχει ή αποφασίζει να τα εγκαταλείψει. Σιγά σιγά ανακαλύπτει την προσωπική του δύναμη και την δυνατότητα να σκέφτεται για τον εαυτό του, να παίρνει τις δικές του αποφάσεις και να μεγαλώνει ψυχολογικά.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας προσωποκεντρικής παιγνιοθεραπεύτριας;
Σύμφωνα με την Axline, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η στάση της απέναντι στο παιδί. Η στάση αυτή χαρακτηρίζεται από εγρήγορση, ευαισθησία και μια συνεχή αναγνώριση αυτών που το παιδί κάνει ή λέει. Μια ιδανική παιγνιοθεραπεύτρια είναι γεμάτη κατανόηση , με γνήσιο ενδιαφέρον για το παιδί, επιτρέπει και αποδέχεται διαρκώς. Σέβεται το παιδί γιατί πιστεύει βαθιά στην εγγενή τάση πραγμάτωσής του, γιατί εμπιστεύεται ότι είναι άξιο  της ευθύνης του εαυτού του ανάλογα με το ηλικιακό του στάδιο. Γι’ αυτό και του συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια και αυθεντικότητα. Δεν κάνει πράγματα για εκείνο, υποδηλώνοντας έλλειψη εμπιστοσύνης ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο του. Ποτέ δεν γελά με αυτό. Μαζί με αυτό, ναι, αλλά όχι με αυτό. Η στάση αυτή χρειάζεται να γίνει κομμάτι της προσωπικότητας της θεραπεύτριας. Ένας τρόπος ύπαρξης για την ίδια.
Τσομή Κατερίνα, προσωποκεντρική σύμβουλος, ειδικός θεραπευτικού παιχνιδιού
Τηλ επικοινωνίας: 6942617005



Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Απλά πράγματα...


Πριν λίγο καιρό χρειάστηκε να παραδώσω κάτι χαρτιά αργά το απόγευμα και δεν είχα άλλη επιλογή από το να πάρω τον μικρό μου μαζί. Ήταν δειλινό μιας όμορφης μέρας και αφού η παράδοση ήταν σχετικά κοντά στο σπίτι μας, αποφασίσαμε να πάμε με τα πόδια για να εγκαινιάσουμε τον καινούργιο ποδηλατοδρόμο της περιοχής ( που έγινε από τον ΟΣΕ στα πλαίσια των ανταποδοτικών έργων, λόγω της χρόνιας ταλαιπωρίας των κατοίκων του δήμου μας από τα έργα για την υπογειοποίηση των γραμμών του τρένου).
Επιστρέφοντας, αγοράσαμε από ένα σακουλάκι με ποπ κορν, καθίσαμε λίγο σ’ένα παγκάκι και κουβεντιάζαμε, μ΄εμένα να παρατηρώ πόσο ευτυχισμένος ήταν ο γιος μου από αυτή την τόσο απλή βόλτα. Εντάξει, έπαιξε ρόλο και που γενικά δεν επιτρέπονται πατατάκια, ποπ κορν και λοιπά ανθυγιεινά στο σπίτι μας και που βρήκε και μια «τάπα» στη συσκευασία που δεν είχε στη συλλογή του (ελάτε τώρα που δεν ξέρετε τι είναι οι «τάπες»!!!!)  

Σταυρόλεξο στο μπαλκόνι...

Η αφορμή που το ξαναθυμήθηκα όλο αυτό, είναι επειδή το Σάββατο το βράδυ αφού δεν είχαμε αγωνιστικές υποχρεώσεις την Κυριακή και είχαμε ρίξει και έναν δίωρο μεσημεριανό υπνάκο μαμά και γιος (πράγματα που δεν συμβαίνουν συχνά), μετά το βραδινό μπάνιο, καθίσαμε στην μικρή μας βεράντα, ανάψαμε το κερί και λύσαμε σταυρόλεξο. Και είδα πάλι την ίδια ευτυχία να ξεχειλίζει....


Παίζοντας με τα LEGO...

Κι αν έχει ένα δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια που δεν παίζει ποτέ, (στο μαγαζί που πήγαμε να ψωνίσουμε τις προάλλες όμως, έπαιξε με τα LEGO τα ίδια αυτά που έχει και στο σπίτι, απόδειξη η φωτογραφία), αυτό που τον κάνει βαθύτατα ευτυχισμένο τελικά, είναι αυτά τα απλά, απλούστατα πράγματα: Χρόνος αποκλειστικός με τη μαμά ή τον μπαμπά....

Τι κρίμα που δεν μπορούμε να τους τον χαρίζουμε συχνότερα...      

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Μπαμπάς και γιος...


Όσο με «κυνήγησε» εκείνος για να γίνουμε ζευγάρι πριν 15 χρόνια, άλλο τόσο τον «κυνήγησα» εγώ για να τον πείσω να γίνουμε γονείς. Ευτυχώς η αγάπη νίκησε το φόβο και η θέληση την ηλικία και τα κατάφερα πριν 7 χρόνια...
Άρχισε να φιλάει, να χαϊδεύει και να μιλάει στην κοιλιά μου από την αρχή, τότε που στο υπερηχογράφημα φαινόταν μια «φακή» και ακουγόταν μόνο μια καρδιά να χτυπάει: «Γειά σου φακή, τι κάνεις;» Συνέχισε όλο τον καιρό της εγκυμοσύνης και πάντα μα πάντα το μωρό μέσα από την κοιλιά μου ανταποκρινόταν!

Όταν γεννήθηκε ο Άγγελός μας (ήταν μαζί μου κατά τη διάρκεια του τοκετού) γελούσε και έκλαιγε μαζί. Την πρώτη μέρα που τον πήραμε σπίτι τον βρήκα στο σαλόνι με το μωρό αγκαλιά να κλαίει από συγκίνηση.


Την ημέρα (ή νύχτα, δεν θυμάμαι) που ο μικρός έκλαψε για πρώτη φορά στο σπίτι , μόλις άκουσε τη φωνή του μπαμπά, σταμάτησε αμέσως.

Τον έκανε μπάνιο, τον άλλαζε και τον έντυνε πιο επιδέξια από εμένα. Εντάξει σ’ αυτό, έπαιξε ρόλο κι η εμπειρία (είναι μεγαλύτερος 13 χρόνια από την αδερφή του που επιπλέον γεννήθηκε πρόωρη και ήταν ιδιαίτερα μικροσκοπική)


Ο μικρός ήταν λιγότερο από ενός έτους, όταν χρειάστηκε να φύγει μία εβδομάδα ταξίδι για δουλειά. Ο γιος λοιπόν, ξυπνούσε κάθε μέρα όλο και νωρίτερα (φτάσαμε να ξυπνήσει στις 3 τα ξημερώματα!) ζητώντας τον «μπαμπά;» που ήταν στη δουλειά («κάποια στιγμή θα τον πετύχω που θα μου πάει, πόσο πρωί φεύγει γι αυτή τη δουλειά τέλος πάντων!»)


Η σχέση μπαμπά και γιου, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται όλο και πιο γερή, όλο και πιο ουσιαστική, με μένα να τους καμαρώνω όταν αγκαλιάζονται, όταν βλέπουν μαζί τηλεόραση (ποδόσφαιρο και φόρμουλα 1 παρακαλώ!) και ανταλλάζουν εντυπώσεις και  σχόλια, όταν παίζουν, όταν γαργαλιούνται, όταν κοιμούνται (πώς γίνεται να κοιμούνται ακριβώς στις ίδιες στάσεις, μα ακριβώς όμως;), όταν, όταν...


Το Δεκέμβριο το παλικαράκι μας άρχισε ποδόσφαιρο στην αγαπημένη (τους) ομάδα κι έχει προπονήσεις και αγώνες Παρασκευή απόγευμα, Σάββατο και Κυριακές πρωί, στις οποίες ο μπαμπάς τον πηγαινοφέρνει χωρίς καθόλου (το τονίζω το καθόλου) γκρίνια!
Παρόλο λοιπόν που όλο αυτό μας έχει κάνει τα πρωινά του Σαββατοκύριακου άνω κάτω, (δεν μπορούμε να φάμε σαν οικογένεια πρωινό και δεν μπορούμε να προγραμματίσουμε σχεδόν τίποτα), νιώθω πως μπαμπάς και γιος χτίζουν ακόμη περισσότερο την σχέση τους και έτσι παρόλο που γκρινιάζω...μ’αρέσει!  

Με αφορμή λοιπόν, το επαγγελματικό ταξίδι του μπαμπά μας: «Μπάμπη μας λείπεις πολύ...»

Εύχομαι να συνεχίσει να δυναμώνει αυτή η σχέση και να θεριεύει η αγάπη μεταξύ τους, όπως δυναμώνει και θεριεύει η δική μου η αγάπη για τους άντρες μου. 

Τελειώνοντας έχω να πω ένα πράγμα: Αγάπη μου, συνέχισε την καλή δουλειά!

Υ.Γ. Όπου Μπάμπη από το daddy, κατά το Μαμά-mommy, Μπαμπά-Μπάμπη (το daddy δεν μας «κολλάει») και έχουμε την χιουμοριστική απάντηση του μπαμπά: «Ποιος είναι αυτός ο Μπάμπης παιδί μου...»  

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας...


Πάντα σου άρεσε να παίρνεις λουλούδια και δώρα για τα γενέθλιά σου και τη γιορτή της μητέρας. Το απαιτούσες σχεδόν με τον τρόπο σου. Κι εγώ ανταποκρινόμουν πάντα. Όταν ήμουν μικρή με θέρμη, με ποιήματα και ζωγραφιές και δωράκια ανάλογα με το χαρτζιλίκι μου. Και χιλιάδες «σ’ αγαπώ» και καρδούλες. Κι εσύ γελούσες και τα στόλιζες και τα φυλούσες στα ντουλάπια σου.
Κάπου στη διαδρομή όμως, όλο αυτό έπαψε να βγαίνει από την καρδιά μου αβίαστα και άδολα. Έβγαινε σαν υποχρέωση. Γιατί όλα τα έκανες να μοιάζουν υποχρέωση, όλα. Στεκόσουν μόνο στα πρέπει, στην επιφάνεια. Και φυσικά όλο αυτό δημιουργούσε ενοχές. Και όταν η ψυχή μου ένιωσε πως ουσιαστικά δεν με ήξερες και ότι είχες μια διαστρεβλωμένη εικόνα για μένα, απομακρύνθηκε. Δεν μπορώ να εντοπίσω την χρονική στιγμή ακριβώς που «κρύφτηκε» η αγάπη μου για σένα και την αντικατέστησε ένας θυμός που σιγά, πολύ σιγά, μεγάλωνε. Ίσως όταν μπήκα στην εφηβεία; Ποιός ξέρει; Έτσι κι αλλιώς εγώ αντιλήφθηκα το θυμό μου χρόνια μετά, αφότου έφυγε αυτός που κρατούσε τις ισορροπίες στην οικογένεια, ο πατέρας... Που πυροδότησε δραματικές αλλαγές στις ζωές μας... Και συνειδητοποιήσεις....Και, και...     Πού τα θυμήθηκα όλα αυτά τώρα, θα μου πεις, παλιά ξινά σταφύλια...Μα τώρα τα παλιά νοσταλγείς και αυτά θυμάσαι, όσα από αυτά θυμάσαι ακόμη.... Γιατί ήρθε αυτή η αρρώστια και απομακρύνθηκε και η δική σου ψυχή... Άραγε θα θυμηθείς τη γιορτή της μητέρας; Θα απαιτήσεις με τον τρόπο σου το δωράκι σου; Ξέρεις, τώρα είναι σχεδόν ανακουφιστική η γνώριμη συμπεριφορά, ακόμη κι αν πονάει ή θυμώνει....

Και τώρα; Τι θα γίνει μαμά; Πώς θα το γεμίσουμε αυτό το χάσμα;
Τώρα που έγινα μάνα και συνειδητοποίησα το τεράστιο κενό και τον πελώριο πόνο; Αυτόν τον πόνο, που ήλπιζα να μαλακώσει η σχέση που θα έχτιζες με το εγγόνι σου;
Αυτό το κενό, που τρέμω μήπως δεν καταφέρω να το μετουσιώσω σε κάτι πραγματικά όμορφο για τη ζωή του παιδιού μου αλλά και τη δική μου;  
Το μικρό κοριτσάκι μέσα μου κλαίει απαρηγόρητο...
Αχ μαμά, θέλω τόσο να σου ευχηθώ Χρόνια Πολλά, αλλά δεν ξέρω αν θέλω...
Δεν θέλω να σε βλέπω να μαραίνεσαι μέρα με τη μέρα...να φεύγει η σπιρτάδα από το βλέμμα σου, η όρεξη για ζωή....
Αχ μαμά, σ’ αγαπώ κι ας με πόνεσες, σ’αγαπώ κι ας θυμώνω...
Γιατί φεύγεις;
Τώρα κλαίει απαρηγόρητη και η μαμά του εγγονού σου...      

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Αναγνώριση...

Όλοι οι άνθρωποι, από μικρά παιδιά, έχουμε ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να μας σέβονται και να αναγνωρίζεται η δουλειά μας όσο μικρή κι ασήμαντη κι αν είναι (εδώ που τα λέμε καμιά δουλειά δεν είναι μικρή κι ασήμαντη, αλλά λέμε τώρα)
Η αναφορά και μόνο στην ομάδα στην οποία ανήκουμε μας γεμίζει χαρά και περηφάνια, πολύ περισσότερο όταν αναφέρεται και το όνομά μας!



Έτσι λοιπόν, στο συνέδριο των Ψηφιακών Γειτονιών, νιώσαμε περήφανοι γιατί ανήκουμε στην ομάδα των γονιών bloggers, νιώσαμε πως μας σέβονται γι αυτό και πως αναγνωρίζεται η δουλειά μας, αυτό το μικρό ή μεγαλύτερο λιθαράκι που βάζει ο καθένας μας μέσω του ιστολογίου του και αγγίζει με τις αναρτήσεις του πολλούς, λιγότερους ή και μόνο έναν.
Εκτός λοιπόν από την απίστευτη χαρά του να γνωρίσουμε τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω απ΄τις λέξεις και της παρακολούθησης ομιλιών και workshop με εξαιρετικό ενδιαφέρον, υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση.  
Είμαστε η ομάδα των γονιών bloggers, είμαστε πολλοί, μας υπολογίζουν, μας σέβονται, αναγνωρίζουν τη δύναμή μας και την συνεισφορά μας.
Μπορούμε λοιπόν όλο αυτό να το πάμε ένα βήμα πιο πέρα, όπως πρότεινε και ο Τάσος Παγκάκης;

Μεγάλη η ευθύνη, αλλά και τροφή για σκέψη.

Υ.Γ.1. Δεν αναφέρω τα ονόματα των ανθρώπων πίσω από τις λέξεις που γνώρισα ή ήξερα ήδη, γιατί θα τελειώσω την ανάρτηση του χρόνου! Άλλωστε στους περισσότερους τα είπα προσωπικά.

Υ.Γ.2. Ένα μεγάλο μπράβο στην ομάδα των Μαμά...δες, Μπαμπά...δες, σε ολόκληρη την ομάδα των Μικρών Μεγάλων και στην ομάδα των ΨηφιακώνΓειτονιών, γιατί από την σύλληψη της αρχικής ιδέας, χρειάστηκε απίστευτη δουλειά στη διαδρομή, για να μετουσιωθεί η ιδέα και να πραγματοποιηθεί αυτό το συνέδριο για το οποίο βούϊξε όλο το ίντερνετ πριν και μετά!   

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Παιδική παράσταση «Ο Τρελαντώνης»

Η αδερφή μου αναμεταδίδει:





Πήγαμε με τον ανιψιό το Σάββατο 13/4 στην παιδική θεατρική παράσταση «Ο Τρελαντώνης». Από ό,τι μου είπε ο ίδιος, αλλά και απ' όσο είδα και τα άλλα παιδιά που ήταν θεατές μαζί με μας, πραγματικά περάσανε πολύ καλά. Δεν φάνηκαν να βαρέθηκαν δυο ολόκληρες ώρες που ήταν η παράσταση (με ένα μικρό διάλειμμα στη μέση περίπου του έργου).
Αντίθετα εγώ βαρέθηκα λιγάκι. Υπήρξε μεγάλος συνωστισμός από ηθοποιούς στην σκηνή και ειδικά στην αρχή, (που δεν είχα μπει ακόμα στην υπόθεση του έργου), που με κούρασε αρκετά. Δεν φάνηκε όμως να ενοχλεί τα παιδιά, μάλλον το αντίθετο… Το ίδιο έχω να πω και για τα τραγούδια και τους χορούς της παράστασης, που ενώ τα παιδιά τα παρακολουθούσαν απορροφημένα, εμένα... δεν μου αρέσουν τα μιούζικαλ!
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι μια θετική ενέργεια, μια ζωντάνια, που σε έκανε να θες να τραγουδήσεις και να χορέψεις κι εσύ την έβγαζε, αλλά δεν μ' αρέσουν βρε παιδί μου τα μιούζικαλ!!!
Επίσης μου άρεσαν πάρα πολύ:
-το ότι έφεραν μεγάλα μαξιλάρια στα παιδιά, (χωρίς να το ζητήσουμε), για να τα βάλουμε στα καθίσματα και να βλέπουν άνετα
-ο τρόπος που ξεκίνησε η παράσταση: μπήκαν οι ηθοποιοί από διάφορα σημεία της πλατείας και συζητούσαν με τους μικρούς θεατές της παράστασης
-που είχε ζωντανή ορχήστρα με μουσικούς!!!
-που οι ηθοποιοί ήταν γεμάτοι κέφι, όρεξη και ζωντάνια
-που τηρήθηκαν οι ώρες της παράστασης στα λογικά πλαίσια (έναρξη και διάλειμμα)
-που το προσωπικό του θεάτρου ήταν πολύ ευγενικό και με το χαμόγελο στα χείλη

Τέλος να πω ότι το συγκεκριμένο έργο της Πηνελόπης Δέλτα (μαζί με το «ο Μάγκας») είναι τα αγαπημένα μου παιδικά βιβλία και όπως ήταν φυσικό είχα μεγάλες προσδοκίες από την παράσταση. Δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα, ήταν γενικά μια καλή παράσταση.

Για όσους ενδιαφέρονται παίζονται 6 τελευταίες παραστάσεις τα επόμενα 2 Σαββατοκύριακα:
Τα Σάββατα στις 15.00 & τις Κυριακές στις 11.30 και στις 15.00
Τιμές εισιτηρίων: 8 ευρώ (ενήλικες και παιδιά)
Θέατρο «Ακροπόλ» (Ιπποκράτους 9-11, τηλ. 210.3643700)

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Πανέμορφη βλακεία!

Το παλικάρι μου σε νέες ατάκες:

Ετοιμάζεται για το σχολείο και ο καιρός μας έχει μπερδέψει λίγο:
Με ρωτάει: λοιπόν:
-Μαμά, ποιο μπουφάν να βάλω, το ξεμανίκωτο ή το ...μανικωτό;

Τρώει πρωινό και έχει γεμίσει ψίχουλα το σύμπαν και τον εαυτό του
Παρατηρεί:
-Έγινα ...ψιχουλάνθρωπος!

Επιστρέφει από την προπόνηση και πίνει νερό για πολλιοστή φορά
-Σήμερα είμαι πολύ ...διψάρης!

Τον ρωτάω τι θα φάει για βραδινό. Συνήθως τρώει κορν φλέικς.
Μου απαντά:
-Το ...συνηθιστό μου!

Περνάει βιαστικά δίπλα από τον πατέρα του και τον σπρώχνει για να περάσει.
Ο δύστυχος πατέρας διαμαρτύρεται:
-Γιατί σπρώχνεις καλέ;
-Είμαι βιαστικός...τύπος!

Πρόκειται να δει ένα παιδικό στην τηλεόραση που του αρέσει πολύ, ενώ εμένα καθόλου
Μου λέει με πονηρό χαμόγελο:
-Και τώρα θα δω την πανέμορφη...βλακεία!



Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Απολογισμός ή κάπως έτσι...


Το καλοκαίρι του 2009, μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά στη δουλειά μου, (που κατέληξε σε διακοπή συνεργασίας την επόμενη χρονιά), ξεκινώ το δικό μου ιστολόγιο. 
Έχω αρχίσει ήδη δειλά-δειλά να γνωρίζομαι με τον κόσμο του διαδικτύου και έχω εντοπίσει πως δεν βρίσκω εύκολα αξιολογήσεις από γονείς για εκδηλώσεις και γενικά δραστηριότητες που αφορούν σε παιδιά. Αποφασίζω λοιπόν να δοκιμάζω με το παιδί μου και να καταθέτω μέσω του blog την προσωπική μου εμπειρία. 
Φυσικά δεν έχω ιδέα αν υπάρχουν άλλα μαμαδο- ή μπαμπαδο-blog!

Λίγο για να ξεφύγει το μυαλό από τα προβλήματα, λίγο θεωρώντας πως ανακάλυψα τον τροχό (χα,χα!), λίγο  αγχωμένα και στημένα στην αρχή, λίγο πιο χαλαρά αργότερα, άρχισα να «φτερουγίζω» στο διαδίκτυο. Και σιγά-σιγά η ζωή μου αλλάζει ριζικά!

Σταδιακά αρχίζω να νιώθω λιγότερο μόνη κι αβοήθητη, ν’ ανακαλύπτω ιδέες, να μειώνεται το άγχος μου σε πολλά θέματα μέσα από το μοίρασμα εμπειριών και σκέψεων, να γελάω, να συγκινούμαι, να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους (διαδικτυακά και μη), να πειραματίζομαι με καινούργιες ασχολίες και κυρίως να αλλάζει ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα.

Κάθε φορά που περνάω «περίεργη» φάση, πάντα αργά ή γρήγορα θα καταφύγω στα «φτερουγίσματα»
Ξαναδιαβάζω τις αναρτήσεις, θυμάμαι πρόσωπα, πράγματα, συναισθήματα και καταστάσεις πίσω από τις λέξεις και συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι για όλα αυτά πού έχω (δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σοβαρά προβλήματα με τα παιδιά τους και παρόλα αυτά τα αντιμετωπίζουν με χιούμορ και δύναμη), για όλες τις «γνωριμίες» που έχω κάνει και τα συναισθήματα που έχω μοιραστεί!

Η καθημερινότητά μας είναι φρενήρης και ο χρόνος λιγοστός. Το διαδίκτυο, αν το χειριστείς σωστά και δεν το αφήσεις να κυριεύσει τη ζωή σου, σου προσφέρει πραγματική επικοινωνία γρήγορα και εύκολα. Και φυσικά πολλούς καινούργιους φίλους που αργά ή γρήγορα θα τους συναντήσεις και θα είναι σαν να τους ξέρεις χρόνια!  

Έτσι λοιπόν η ανυπομονησία είναι μεγάλη που στις 20 Απριλίου στις «Ψηφιακές γειτονιές» θ’ ανταμώσουμε από κοντά παλιοί, καινούργιοι και εν δυνάμει διαδικτυακοί φίλοι!    

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Μια Καθαρή Δευτέρα...αλλιώτικη!


Κυριακή απόγευμα προς βραδάκι χτυπάει το τηλέφωνο. Άσχημα τα μαντάτα: ο «μεγάλος» (σχεδόν 2 χρονών!) ανιψιός κάνει εισαγωγή στο Παίδων για να κάνει επέμβαση στα αυτάκια του που παραγέμισαν υγρό. Η (αθάνατη!) ελληνική οικογένεια ξαναχτυπά και ανασκουμπωνόμαστε όλοι για να βοηθήσουμε. Σε μένα «πέφτει» ο κλήρος να κάνω babysitting στον μικρό (9 μηνών) ανιψιό επίσης άρρωστο στο σπίτι όλη την Καθαρά Δευτέρα. Άλλη λύση δεν υπάρχει από το να έρθει και ο Άγγελος μαζί μου.
Έτσι ο πρίγκηπάς μου υποχρεώθηκε να «καταπιεί» την λαχτάρα του για ποδήλατο και παιχνίδι και πέταγμα χαρταετού (έστω το πρωί που ήταν ακόμη καλός ο καιρός) και να κλειστεί σ’ένα σπίτι παρέα με τη μαμά του που παρ' όλη την καλή της διάθεση να παίξει ίσως λίγο μαζί του, δεν προλάβαινε αφού ο μικρούλης ανιψιός ήταν γκρινιαρούλης (άρρωστος, του έλειπε και η μαμά του).
Και το λατρεμένο μου παιδί, παρόλο που φαινόταν από κάποια στιγμή και μετά ότι βαριόταν, έδειξε αξιοζήλευτη ωριμότητα και το αντιμετώπισε όλο αυτό με εντυπωσιακή υπομονή και καρτερία.
Τρυφερές στιγμές... 

Τα γράφω όλα αυτά όχι για υπερηφανευτώ δημόσια για το παιδί μου. Τα γράφω για να τα θυμάμαι! Να θυμάμαι, (γιατί πολλές φορές ξεχνάω), ότι είναι ένα ΠΑΙΔΙ που κοντεύει τα 7 και άρα δεν είναι αυτονόητη μια τέτοια συμπεριφορά! Να το θυμάμαι τις φορές εκείνες που η συμπεριφορά του είναι ανάλογη με την ηλικία του και γίνεται κουραστικός και να μην θυμώνω! Τα γράφω για να του τα δείξω μια μέρα και να του ΞΑΝΑπω πόσο πολύ ΠΕΡΗΦΑΝΗ είμαι γι αυτόν και να του ΞΑΝΑζητήσω ΣΥΓΝΩΜΗ για όλες τις φορές που ήμουν κουρασμένη και φώναξα, που ξέχασα και θύμωσα. Τα γράφω για να τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ που από τότε που μπήκε στη ζωή μου με έκανε να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος και που είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερος δάσκαλος που είχα ποτέ!

Σ’ ευχαριστώ αστεράκι μου, σ’ευχαριστώ...     

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Ποιός φοβάται τον Μπαμπούλα;

Μετά το τέλος της 3ης Μαμαδοκυριακής στο bliss, δανειστήκαμε από την γλυκιά Κατερίνα, το βιβλίο «Ποιός φοβάται τον Μπαμπούλα», που ήταν η αφορμή αλλά και η βάση της εκδήλωσης.
Η ιστορία έχει ως εξής:
«Ο Άντον δεν είναι πάντα φρόνιμος. Κάθε φορά που η μαμά θυμώνει μαζί του, τον φοβερίζει: «Άντον, αν είσαι τόσο άτακτος, θα έρθει να σε πάρει ο Μπαμπούλας!» Και μερικές φορές ο Άντον ζωγραφίζει τον τρομερό Μπαμπούλα όπως τον φαντάζεται. Μέχρι που κάποια μέρα ο Μπαμπούλας έρχεται στ’ αλήθεια… »

Τόσο ανατρεπτική ιστορία είχα καιρό να διαβάσω! Μια ευκαιρία να δούμε οι μαμάδες (οι γονείς γενικότερα) λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Θα επαναλάβω σε αυτό το σημείο, ότι δεν είναι τυχαίο που όταν μας ζητήθηκε από την Κατερίνα στην εκδήλωση, να ζωγραφίσουμε τον Μπαμπούλα όπως τον φανταζόμαστε, οι μαμάδες τον ζωγραφίσαμε μεγάλο και τρομακτικό, ενώ τα παιδιά μικρό και πολύχρωμο!
Η ιστορία και η εικονογράφηση σε συνδυασμό με την όμορφη εκδήλωση που είχαμε βιώσει παρέα με τον Άγγελό μου, μας έκανε να το αγαπήσουμε! Το διαβάσαμε μερικές φορές παρέα, αλλά και άλλες τόσες φορές μόνος του πάντα μεγαλόφωνα. Χαζέψαμε τις φωτογραφίες ξανά και ξανά, το χαϊδέψαμε, το μυρίσαμε (εγώ) και τώρα πρέπει δυστυχώς να το επιστρέψουμε, αφού η Κατερίνα και τα κορίτσια θα επαναλάβουν την εκδήλωση αυτήν την Κυριακή στο νηπιαγωγείο των Ερυθρών, μετά από παράκληση της προέδρου του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του σχολείου, και το χρειάζονται.


Το σπουδαιότερο από όλα, κατά την γνώμη μου, ήταν η απάντηση του γιόκα μου στην ερώτησή μου:
-«Τι σου άρεσε περισσότερο από το βιβλίο;»
-«Που η μαμά πήρε το μάθημά της!»

Ακούτε μαμάδες;


Υ.Γ.Νομίζω ότι θα πάω να το αγοράσω τελικά!

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Επεράσαμε όμορφα...

Αχ αυτά τα μαξιλάρια...


Δεν μας πτόησε ο καιρός που ήταν συννεφιασμένος και έβρεχε, γιατί μέσα είχε έναν Ήλιο ΝΑ (με το συμπάθιο...)

Η Κατερίνα Τσομή επί τω έργω...

Μαζευτήκαμε που λέτε οι μαμάδες με τα παιδιά μας, η Κατερίνα, η Νάντια και η Χαριάννα και καθήσαμε όλοι κάτω στα μαξιλάρια (το πως σηκωθήκαμε μετά ορισμένες μαμάδες-ονόματα να μην λέμε, οικογένειες να μην θίγουμε-δεν θα το σχολιάσω εδώ γιατί δεν με συμφέρει.).. και συστηθήκαμε φτιάχνοντας έναν ιστό... και η Κατερίνα μας διάβασε το παραμύθι «Ποιός φοβάται τον Μπαμπούλα;» αλλά στα μισά του παραμυθιού σταμάτησε πάνω στο καλύτερο.... και μας έδωσε πολύχρωμα χαρτιά και μπογιές να ζωγραφίσαμε τον Μπαμπούλα όπως τον φανταζόμαστε ο καθένας...και δεν είναι τυχαίο που οι μαμάδες κάναμε τεράστιους και άγριους Μπαμπούλες, ενώ τα παιδιά μας μικρούς και χαριτωμένους....τα παιδιά επιβεβαιώθηκαν από το παραμύθι.... που μας έδωσε την αφορμή να μιλήσουμε για τους φόβους μας τόσο οι μαμάδες, όσο και τα παιδιά και να συζητήσουμε πώς θα βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να τους διώξουμε μακρυά...Και μετά όλο αυτό το κάναμε παιχνίδι θεατρικό και γελάσαμε με την καρδιά μας...και η Χαριάννα έφερε ένα πανέμορφο κουτί όπου ρίξαμε όλους τους φόβους μας για να φύγουν μακρυά....και μετά παίξαμε μουσικά μαξιλάρια (όχι δεν σχολιάζω το πώς σηκωνόμασταν από τα μαξιλάρια οι μαμάδες, γι αυτό άλλωστε τα πιτσιρίκια μας κατατρόπωσαν...) και χορέψαμε και περάσαμε τόσο όμορφα....

Μουσικά μαξιλάρια...



Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Ατάκες!


Σε τρεις μήνες γίνεται πια 7 χρονών. Δεν σταματάει να μας «τρελαίνει» με τα νάζια του, την εξυπνάδα του, την ωριμότητά του, την αντίληψή του, το χιούμορ του και φυσικά τις ατάκες του:

Η φιγούρα με τα όρθια μαλλιά είμαι εγώ!

Τον τελευταίο καιρό μας κάνει  «νούμερα» με το φαγητό και έχει αρχίσει κάποια φαγητά να μην τα τρώει με την ίδια ευχαρίστηση με παλαιότερα. Ο πατέρας του συνηθίζει να τον πειράζει σχετικά, συνδέοντας αυτό που συζητάμε με το φαγητό. Έτσι σε συζήτηση σχετικά με μια ανταμοιβή σε κάτι (που δεν θυμάμαι τι) του λέει ότι θα του δώσουμε ένα πιάτο φακές.
Απαντά: «Αυτό δεν είναι αντάμοιψη (ανταμοιβή), εγώ δεν θέλω φακή, θέλω κάτι που ...θέλω!» (άδικο έχει;)

Βρέχει πολύ και ο πατέρας του λέει: «Βρέχει «παπάδες»!»
Άγγελος (γελώντας): «Δηλαδή μπαμπά, ρίχνει παπάδες με ράσα που λένε Δόξα σοι ο Θεός;»

Διαβάζει μιά ετικέτα: «Λέει Ουσά» (USA)

Σχολιάζει (εύστοχα) κάποιον φίλαθλο: «Είναι θανατικός» (φανατικός)

Μου περιγράφει γιατί βουτάει κρατώντας τη μύτη του κλειστή στο νερό κάθε αρχή καλοκαιριού, ενώ ξέρει και κάνει στο κολυμβητήριο το αντίθετο:
«Μωρέ μαμά, ξεσυνηθάω!»

Και φυσικά το κορυφαίο περιγράφοντας το ατύχημα στο σχολείο στη γιαγιά του τηλεφωνικώς: «Έχω καρούμπαλο στη μέση του κουτέλου!»