Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Τι θέλει αυτός ο άγνωστος...

Πριν 2-3 χρόνια, είχα βρει χαζεύοντας στο βιβλιοπωλείο του αεροδρομίου περιμένοντας την πτήση μου, το βιβλίο «Τι θέλει αυτός ο άγνωστος» της Baerbel Spathelf, των εκδόσεων MODERN TIMES.

Εντυπωσιάστηκα με τον απλό και πρωτότυπο τρόπο που έδειχνε στα παιδιά πώς να προστατεύουν κάθε στιγμή τον εαυτό τους από τους αγνώστους. Το σημείωσα στο μυαλό μου και όταν γύρισα από το ταξίδι, το έψαξα και το πήρα.
Πέρυσι θεώρησα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να το διαβάσουμε με το μικρό μου για να τον μυήσω λίγο σ’ αυτά τα θέματα, χωρίς να τον τρομάξω. Δεν έδειξε το ίδιο ενδιαφέρον που δείχνει με άλλα βιβλία, δεν το διάβαζε κάθε μέρα για την υπόλοιπη εβδομάδα όπως κάνει με άλλα βιβλία και γρήγορα ξεχάστηκε στα ράφια της βιβλιοθήκης του.

Τώρα τα συνειδητοποιώ αυτά, μετά το προχθεσινό δυσάρεστο συμβάν και τον καυγά μας.
Και εξηγούμαι:
Προχθές βγήκαμε στον πεζόδρομο και την πλατεία με τις κούνιες, που βρίσκονται μπροστά από το δημοτικό σχολείο της γειτονιάς μας, για να παίξει. Έχει μεγαλώσει πια και δεν κάνει κούνιες, αλλά «λυσσάει» κάνοντας ποδήλατο και παίζοντας μπάλα. Κάποια στιγμή τον χάνω. Περιμένω να έρθει με το ποδήλατο από τον γύρο που κάνει, πουθενά! Τρελαίνομαι! Αρχίζω να ψάχνω και με τα πολλά τον βρίσκω. Είχε βρει έναν συμμαθητή του, είχε παρατήσει το ποδήλατο και είχαν κάτσει σε σημείο που δεν ήταν ορατό για να παίξουν!
Τέλος πάντων, μετά το κατσάδιασμα, αφήνει το ποδήλατο κοντά μου και πάει μπροστά στο σχολείο να παίξει μπάλα. Σε χρόνο dt τον ξαναχάνω! Φρίκη! Για να μην μακρηγορώ και σας αφήνω σε αγωνία, είχε σκαρφαλώσει τα κάγκελα μαζί με άλλους φίλους του, είχαν μπει μέσα στο σχολείο και είχαν πάει από την πίσω μεριά!
Ξανά κατσάδιασμα, καβαλάει το ποδήλατο για φύγουμε και τον ξαναχάνω!
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι ακολούθησε ένας ωραιότατος καυγάς, όπου επενέβη η αδερφή μου λέγοντας πως μάλλον πρέπει να του εξηγήσω τους κινδύνους και τον μικρό να επιμένει ότι δεν του έχω εξηγήσει τους κινδύνους ποτέ! Χα!
Συμπέρασμα: Το βιβλίο πρέπει να διαβάζεται συχνά και να γίνεται όμορφη συζήτηση κάθε φορά για να εμπεδωθούν οι κίνδυνοι. Παρόλο που χαίρομαι που ανεξαρτητοποιείται και δεν θέλω να τον τρομάξω, τελικά δυστυχώς είναι απαραίτητο.
Λυπάμαι πολύ που πρέπει να είναι έτσι και νοσταλγώ τα χρόνια που εγώ έπαιζα ξέγνοιαστη στην ίδια αυτή πλατεία (που τότε ήταν αλάνα) και οι γονείς μου έβγαιναν μόνο όταν σκοτείνιαζε να μας φωνάξουν να μαζευτούμε.
Δυστυχώς το παιχνίδι των παιδιών μας σε εξωτερικούς χώρους, εξαρτάται από τον δικό μας ελεύθερο χρόνο, που δεν είναι απεριόριστος και όσος χρειάζονται και αυτό είναι το «αγκάθι» και το στοίχημα που καλούμαστε να κερδίσουμε ως γονείς, ψάχνοντας την σωστή ισορροπία.
 
Λίγα λόγια για το βιβλίο:  
Ο Φίλιππος και η Κατερίνα συναντούν έναν άγνωστο άντρα στην παιδική χαρά. Όταν εκείνος ζητά να μάθει τα ονόματά τους και προσφέρεται να τους γυρίσει στο σπίτι με το αυτοκίνητο, τα δύο αδελφάκια απομακρύνονται τρομαγμένα. Μαζί με τη βοήθεια της μαμάς και μιας «μυστικής» λέξης, ο Φίλιππος και η Κατερίνα θα μάθουν πώς να προστατεύουν κάθε στιγμή τον εαυτό τους από τους αγνώστους.
Έχει όμορφη, πολύχρωμη, φωτεινή εικονογράφηση των σκηνών της καθημερινότητας που βοηθούν στην κατανόηση της ιστορίας. Και μεγάλα γράμματα για εύκολη ανάγνωση ακόμη και από τα ίδια τα παιδιά.
Το βιβλίο ανήκει στη σειρά «φόβοι και συνήθειες των παιδιών» από την κατηγορία «καθημερινές καταστάσεις» Είναι ιστορίες που δείχνουν στα παιδιά με πρωτότυπο τρόπο πώς ν’αντιμετωπίσουν τους φόβους τους και ν’απαλλαγούν από βρεφικές συνήθειες. Απευθύνεται σε παιδιά προνηπίου, νηπιαγωγείου και μεγαλύτερα.
Παρόλο που είναι «δύσκολο» θέμα, ο τρόπος που παρουσιάζεται, σε συνδυασμό με τις όμορφες φωτεινές εικόνες, δεν φοβίζει, αλλά αντιθέτως δείχνει στα παιδιά πως το να προστατεύουν τον εαυτό τους από τους αγνώστους δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζονται.


Αρνητική εντύπωση μου έκανε η παντελής «απουσία» του μπαμπά από την ιστορία.
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν 10 κανόνες που καλύπτουν όλο το φάσμα των θεμάτων που καλό είναι να συζητηθούν και να ακολουθούν τα παιδιά. Από τον κανόνα να μην απαντούν σε ερωτήσεις αγνώστων στο τηλέφωνο ή στο διαδίκτυο, την διευκρίνηση ότι δεν είναι κακό να λένε «όχι» ακόμα και στους μεγάλους, έως την ανάγκη να πουν στους γονείς τους αν τους συνέβη κάτι δυσάρεστο ή παράξενο και τους έχει ζητηθεί να το κρατήσουν μυστικό.
Οι δυνατότητες για συζήτηση όλων αυτών των θεμάτων ατελείωτες και απεριόριστες.
Σε γενικές γραμμές η έκδοση είναι αρκετά καλή, το εξώφυλλο σκληρό και οι σελίδες σχετικά χονδρές για να μην σκίζονται εύκολα.

Υ.Γ. Το κομμάτι της παρουσίασης του βιβλίου έγινε πρώτη φορά στους Μικρούς Μεγάλους.


Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Τριήμεροι εορτασμοί!

Φέτος που τα γενέθλια του μονάκριβου υιού «έπεσαν» Δευτέρα, κανονίσαμε και τα γιορτάσαμε το Σάββατο, όπως εκείνος διάλεξε: θέλησε να πάμε στον τεράστιο παιδότοπο που έχουμε πάει αρκετές φορές μετά την πρώτη φορά μας (με μειωμένο εισιτήριο πια). Διάλεξε εκείνος ποιους θα καλέσει και κλείσαμε ένα 6ωρο εκεί αδιαμαρτύρητα (οι γονείς, γιατί τα παιδιά άλλο που δεν ήθελαν).


Φυσικά όλο το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο δεν του χαλάσαμε χατίρι. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι παράλογος στις απαιτήσεις του, δεν το εκμεταλλεύεται, χώρια που είναι και μεγάλη μαφία και στο γυρίζει πίσω στο πολλαπλάσιο...
Παράδειγμα: Γλειφιτζούρι θες, άντε φάε το. Δεν μπορούσε όμως να το ανοίξει και μου ζήτησε να τον βοηθήσω. Μόλις τα κατάφερα, «ρίχνει» την ατάκα: «Η μανούλα, πάντα βρίσκει τον τρόπο!» «Λιώμα» η μανούλα!
Κεράσματα την Κυριακή στους συναθλητές στο ποδόσφαιρο, κεράσματα σήμερα στο σχολείο.
Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν με το παραδοσιακό κόψιμο της τούρτας. Σοκολάτα με κομμάτια φράουλας μέσα και σοκολάτα με φράουλες από έξω, κατ’ εντολή του εορταζόμενου. Παραγγελία στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μας (ακαμάτρα η μάνα, αλλά κι αυτοί κλέφτες θα γίνουν;-άσε που φτιάχνουν κάτι «κολασμένες» τούρτες!) Είχε προηγηθεί παραγγελία πίτσας κατ΄εντολή πάλι του εορταζόμενου.


Λίγο πριν κοιμηθεί μου λέει: «Μαμά θα μου κάνετε και αύριο τα χατίρια, να το κάνουμε τετραήμερο;» (σαν πολύ αέρα πήρε ή μου φαίνεται;)

Αγγελάκο μου γλυκέ, να’σαι πάντα έτσι γερός και φωτεινός, αθεράπευτα αισιόδοξος και αξιοζήλευτα εφευρετικός και να συνεχίσεις να γεμίζεις τις ζωές μας με αγάπη και χαμόγελα.
Σ’ αγαπώ ζωούλα μου μέχρι τον ουρανό, πέρα από τ’αστέρια, τόσο όσο είναι το σύμπαν και πάει και πάει και πάει και δεν τελειώνει....

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Θεραπευτική παιγνιοθεραπεία

Όταν πριν καιρό οργάνωσα την πρώτη Μαμαδοκυριακή στο bliss, η γλυκιά Κατερίνα που μας έκανε την γνωριμία με το θεραπευτικό παιχνίδι, μας είχε στείλει (επειδή της το ζητήσαμε όλες οι μαμάδες που συμμετείχαμε), ένα μέηλ όπου ανέλυε τι είναι το θεραπευτικό παιχνίδι ή αλλιώς θεραπευτική παιγνιοθεραπεία.

photo via: http://weheartit.com/entry/11521974

Επειδή είναι πολύ ενδιαφέρον, είχα σκεφτεί από τότε να το δημοσιεύσω εδώ, αλλά το αμέλησα.
Ο λόγος λοιπόν στην ΚατερίναΤσομή:

Τι είναι  η παιγνιοθεραπεία;
Πρόκειται για μια θεραπευτική προσέγγιση η οποία βασίζεται στην κοινή γνώση ότι το παιχνίδι είναι το φυσικό μέσο έκφρασης των παιδιών. Το παιδί χρησιμοποιεί το παιχνίδι για να εκφράσει και επεξεργαστεί τα συναισθήματα και τα προβλήματά του, όπως ένας ενήλικας χρησιμοποιεί το λόγο στην ατομική του ψυχοθεραπεία. Η παιγνιοθεραπεία μπορεί να είναι κατευθυντική : η θεραπεύτρια αναλαμβάνει την ευθύνη για καθοδήγηση και ερμηνεία, ή μπορεί να είναι μη κατευθυντική: η θεραπεύτρια επιτρέπει στο παιδί να αναλάβει την ευθύνη και την καθοδήγηση της δικής του διαδικασίας.
Η προσωποκεντρική παιγνιοθεραπεία είναι μη κατευθυντική. Βασίζεται στη θεωρία προσωπικότητας και θεραπείας του Carl Rogers, της οποίας η βασική πίστη και φιλοσοφία είναι ότι μέσα σε κάθε ζωντανό οργανισμό υπάρχει μια παντοδύναμη τάση για επιβίωση, διαφοροποίηση, ανάπτυξη, ωρίμανση και ανεξαρτητοποίηση. Η τάση αυτή εργάζεται αδιάκοπα για την πραγμάτωση του οργανισμού αλλά χρειάζεται το "κατάλληλο έδαφος" για να "ευδοκιμήσει". Όπως ένα φυτό χρειάζεται ήλιο, βροχή και πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά χώμα για να αναπτυχθεί στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του, έτσι και ένα πρόσωπο χρειάζεται να νιώθει ότι μπορεί να είναι ο εαυτός του, ο,τι και αν σημαίνει αυτό την κάθε δεδομένη στιγμή, ότι ο εαυτός αυτός γίνεται κατανοητός και αποδεκτός χωρίς όρους από τους άλλους και τον ίδιο, καθώς και ότι η ύπαρξή του είναι άξια σεβασμού. Όσο πιο κοντά στο ιδανικό είναι οι συνθήκες γύρω του, τόσο περισσότερο απελευθερώνεται η τάση πραγμάτωσής του και τόσο περισσότερο οδηγείται στην εκπλήρωση του δυναμικού του. Όταν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές, τότε η τάση πραγμάτωσης θα βρει άλλους, πιο "υπόγειους" τρόπους να προσπαθήσει να εκπληρώσει το δυναμικό του εαυτού. Όπως ακριβώς ένα δέντρο κάποιες φορές αναγκάζεται να στραβώσει τον κορμό του για να στρέψει τα κλαδιά και τα φύλλα του προς το φως του ήλιου όπου και αν αυτό βρίσκεται, έτσι κι ένας άνθρωπος αναγκάζεται να στρεβλώσει την οπτική και τη συμπεριφορά του για να μπορέσει να επιβιώσει και να αναπτυχθεί σε έναν εχθρικό κόσμο. 
Τα παιδιά αγωνίζονται να είναι ξεχωριστά πρόσωπα μέσα στο περιβάλλον που ζουν και μεγαλώνουν. Αν δεν καταφέρουν να το πετύχουν με ένα νόμιμο τρόπο, θα βρουν εναλλακτικές λύσεις. Ένα παιδί που έχει κρίσεις οργής, που πειράζει σκόπιμα και ενοχλητικά τους γύρω του, που μουτρώνει, είναι αποτραβηγμένο και χάνεται στις ονειροπολήσεις του, μπλέκεται σε καβγάδες, προσπαθεί να σοκάρει τους γύρω του με τη συμπεριφορά του είναι ένα παιδί που υπερασπίζεται κάθε στιγμή το δικαίωμά του να είναι ένα μοναδικό πρόσωπο σε αυτό τον κόσμο.
Η προσωποκεντρική παιγνιοθεραπεία, σύμφωνα με την Virginia Axline, είναι η ευκαιρία που προσφέρεται σε ένα παιδί να βιώσει την ανάπτυξη κάτω από τις πιο ιδανικές συνθήκες. Μέσα στην ασφάλεια του δωματίου παιγνιοθεραπείας, το παιδί είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο. Αυτό έχει τον έλεγχο της κατάστασης και του εαυτού του. Κανένας δεν του λέει τι να κάνει, δεν το κριτικάρει, δεν του γκρινιάζει, δεν του προτείνει λύσεις ή το σπρώχνει προς μια κατεύθυνση, δεν εισβάλει στον προσωπικό του χώρο. Το παιδί βρίσκεται στο δικό του κόσμο όπου μπορεί να πει οτιδήποτε θελήσει ή και να μη μιλήσει, να παίξει με τα παιχνίδια με όποιο τρόπο αποφασίσει ή να μην τα αγγίξει καν, να εκφράσει οποιοδήποτε συναίσθημα αναδυθεί ή να παραμείνει παγερά ανέκφραστο και παρόλα αυτά αλλά και για όλα αυτά, να γίνει απόλυτα αποδεκτό.
Είναι μια μοναδική εμπειρία για ένα παιδί να ανακαλύπτει οτι σε αυτό τον ιδιαίτερο χώρο μαζί με αυτόν τον παράξενο ενήλικα, ξαφνικά εξαφανίζονται οι εντολές, οι επιπλήξεις, οι περιορισμοί (όχι όμως τα όρια), οι αποδοκιμασίες και αντικαθίστανται από την αποδοχή χωρίς όρους και την άδεια να είναι ο εαυτός του. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, συχνά αναδύονται ποικίλα συναισθήματα και το παιδί τα κοιτά κατά πρόσωπο, μαθαίνει να τα ελέγχει ή αποφασίζει να τα εγκαταλείψει. Σιγά σιγά ανακαλύπτει την προσωπική του δύναμη και την δυνατότητα να σκέφτεται για τον εαυτό του, να παίρνει τις δικές του αποφάσεις και να μεγαλώνει ψυχολογικά.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας προσωποκεντρικής παιγνιοθεραπεύτριας;
Σύμφωνα με την Axline, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η στάση της απέναντι στο παιδί. Η στάση αυτή χαρακτηρίζεται από εγρήγορση, ευαισθησία και μια συνεχή αναγνώριση αυτών που το παιδί κάνει ή λέει. Μια ιδανική παιγνιοθεραπεύτρια είναι γεμάτη κατανόηση , με γνήσιο ενδιαφέρον για το παιδί, επιτρέπει και αποδέχεται διαρκώς. Σέβεται το παιδί γιατί πιστεύει βαθιά στην εγγενή τάση πραγμάτωσής του, γιατί εμπιστεύεται ότι είναι άξιο  της ευθύνης του εαυτού του ανάλογα με το ηλικιακό του στάδιο. Γι’ αυτό και του συμπεριφέρεται με ειλικρίνεια και αυθεντικότητα. Δεν κάνει πράγματα για εκείνο, υποδηλώνοντας έλλειψη εμπιστοσύνης ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο του. Ποτέ δεν γελά με αυτό. Μαζί με αυτό, ναι, αλλά όχι με αυτό. Η στάση αυτή χρειάζεται να γίνει κομμάτι της προσωπικότητας της θεραπεύτριας. Ένας τρόπος ύπαρξης για την ίδια.
Τσομή Κατερίνα, προσωποκεντρική σύμβουλος, ειδικός θεραπευτικού παιχνιδιού
Τηλ επικοινωνίας: 6942617005



Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Απλά πράγματα...


Πριν λίγο καιρό χρειάστηκε να παραδώσω κάτι χαρτιά αργά το απόγευμα και δεν είχα άλλη επιλογή από το να πάρω τον μικρό μου μαζί. Ήταν δειλινό μιας όμορφης μέρας και αφού η παράδοση ήταν σχετικά κοντά στο σπίτι μας, αποφασίσαμε να πάμε με τα πόδια για να εγκαινιάσουμε τον καινούργιο ποδηλατοδρόμο της περιοχής ( που έγινε από τον ΟΣΕ στα πλαίσια των ανταποδοτικών έργων, λόγω της χρόνιας ταλαιπωρίας των κατοίκων του δήμου μας από τα έργα για την υπογειοποίηση των γραμμών του τρένου).
Επιστρέφοντας, αγοράσαμε από ένα σακουλάκι με ποπ κορν, καθίσαμε λίγο σ’ένα παγκάκι και κουβεντιάζαμε, μ΄εμένα να παρατηρώ πόσο ευτυχισμένος ήταν ο γιος μου από αυτή την τόσο απλή βόλτα. Εντάξει, έπαιξε ρόλο και που γενικά δεν επιτρέπονται πατατάκια, ποπ κορν και λοιπά ανθυγιεινά στο σπίτι μας και που βρήκε και μια «τάπα» στη συσκευασία που δεν είχε στη συλλογή του (ελάτε τώρα που δεν ξέρετε τι είναι οι «τάπες»!!!!)  

Σταυρόλεξο στο μπαλκόνι...

Η αφορμή που το ξαναθυμήθηκα όλο αυτό, είναι επειδή το Σάββατο το βράδυ αφού δεν είχαμε αγωνιστικές υποχρεώσεις την Κυριακή και είχαμε ρίξει και έναν δίωρο μεσημεριανό υπνάκο μαμά και γιος (πράγματα που δεν συμβαίνουν συχνά), μετά το βραδινό μπάνιο, καθίσαμε στην μικρή μας βεράντα, ανάψαμε το κερί και λύσαμε σταυρόλεξο. Και είδα πάλι την ίδια ευτυχία να ξεχειλίζει....


Παίζοντας με τα LEGO...

Κι αν έχει ένα δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια που δεν παίζει ποτέ, (στο μαγαζί που πήγαμε να ψωνίσουμε τις προάλλες όμως, έπαιξε με τα LEGO τα ίδια αυτά που έχει και στο σπίτι, απόδειξη η φωτογραφία), αυτό που τον κάνει βαθύτατα ευτυχισμένο τελικά, είναι αυτά τα απλά, απλούστατα πράγματα: Χρόνος αποκλειστικός με τη μαμά ή τον μπαμπά....

Τι κρίμα που δεν μπορούμε να τους τον χαρίζουμε συχνότερα...      

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Μπαμπάς και γιος...


Όσο με «κυνήγησε» εκείνος για να γίνουμε ζευγάρι πριν 15 χρόνια, άλλο τόσο τον «κυνήγησα» εγώ για να τον πείσω να γίνουμε γονείς. Ευτυχώς η αγάπη νίκησε το φόβο και η θέληση την ηλικία και τα κατάφερα πριν 7 χρόνια...
Άρχισε να φιλάει, να χαϊδεύει και να μιλάει στην κοιλιά μου από την αρχή, τότε που στο υπερηχογράφημα φαινόταν μια «φακή» και ακουγόταν μόνο μια καρδιά να χτυπάει: «Γειά σου φακή, τι κάνεις;» Συνέχισε όλο τον καιρό της εγκυμοσύνης και πάντα μα πάντα το μωρό μέσα από την κοιλιά μου ανταποκρινόταν!

Όταν γεννήθηκε ο Άγγελός μας (ήταν μαζί μου κατά τη διάρκεια του τοκετού) γελούσε και έκλαιγε μαζί. Την πρώτη μέρα που τον πήραμε σπίτι τον βρήκα στο σαλόνι με το μωρό αγκαλιά να κλαίει από συγκίνηση.


Την ημέρα (ή νύχτα, δεν θυμάμαι) που ο μικρός έκλαψε για πρώτη φορά στο σπίτι , μόλις άκουσε τη φωνή του μπαμπά, σταμάτησε αμέσως.

Τον έκανε μπάνιο, τον άλλαζε και τον έντυνε πιο επιδέξια από εμένα. Εντάξει σ’ αυτό, έπαιξε ρόλο κι η εμπειρία (είναι μεγαλύτερος 13 χρόνια από την αδερφή του που επιπλέον γεννήθηκε πρόωρη και ήταν ιδιαίτερα μικροσκοπική)


Ο μικρός ήταν λιγότερο από ενός έτους, όταν χρειάστηκε να φύγει μία εβδομάδα ταξίδι για δουλειά. Ο γιος λοιπόν, ξυπνούσε κάθε μέρα όλο και νωρίτερα (φτάσαμε να ξυπνήσει στις 3 τα ξημερώματα!) ζητώντας τον «μπαμπά;» που ήταν στη δουλειά («κάποια στιγμή θα τον πετύχω που θα μου πάει, πόσο πρωί φεύγει γι αυτή τη δουλειά τέλος πάντων!»)


Η σχέση μπαμπά και γιου, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται όλο και πιο γερή, όλο και πιο ουσιαστική, με μένα να τους καμαρώνω όταν αγκαλιάζονται, όταν βλέπουν μαζί τηλεόραση (ποδόσφαιρο και φόρμουλα 1 παρακαλώ!) και ανταλλάζουν εντυπώσεις και  σχόλια, όταν παίζουν, όταν γαργαλιούνται, όταν κοιμούνται (πώς γίνεται να κοιμούνται ακριβώς στις ίδιες στάσεις, μα ακριβώς όμως;), όταν, όταν...


Το Δεκέμβριο το παλικαράκι μας άρχισε ποδόσφαιρο στην αγαπημένη (τους) ομάδα κι έχει προπονήσεις και αγώνες Παρασκευή απόγευμα, Σάββατο και Κυριακές πρωί, στις οποίες ο μπαμπάς τον πηγαινοφέρνει χωρίς καθόλου (το τονίζω το καθόλου) γκρίνια!
Παρόλο λοιπόν που όλο αυτό μας έχει κάνει τα πρωινά του Σαββατοκύριακου άνω κάτω, (δεν μπορούμε να φάμε σαν οικογένεια πρωινό και δεν μπορούμε να προγραμματίσουμε σχεδόν τίποτα), νιώθω πως μπαμπάς και γιος χτίζουν ακόμη περισσότερο την σχέση τους και έτσι παρόλο που γκρινιάζω...μ’αρέσει!  

Με αφορμή λοιπόν, το επαγγελματικό ταξίδι του μπαμπά μας: «Μπάμπη μας λείπεις πολύ...»

Εύχομαι να συνεχίσει να δυναμώνει αυτή η σχέση και να θεριεύει η αγάπη μεταξύ τους, όπως δυναμώνει και θεριεύει η δική μου η αγάπη για τους άντρες μου. 

Τελειώνοντας έχω να πω ένα πράγμα: Αγάπη μου, συνέχισε την καλή δουλειά!

Υ.Γ. Όπου Μπάμπη από το daddy, κατά το Μαμά-mommy, Μπαμπά-Μπάμπη (το daddy δεν μας «κολλάει») και έχουμε την χιουμοριστική απάντηση του μπαμπά: «Ποιος είναι αυτός ο Μπάμπης παιδί μου...»  

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Με αφορμή τη γιορτή της μητέρας...


Πάντα σου άρεσε να παίρνεις λουλούδια και δώρα για τα γενέθλιά σου και τη γιορτή της μητέρας. Το απαιτούσες σχεδόν με τον τρόπο σου. Κι εγώ ανταποκρινόμουν πάντα. Όταν ήμουν μικρή με θέρμη, με ποιήματα και ζωγραφιές και δωράκια ανάλογα με το χαρτζιλίκι μου. Και χιλιάδες «σ’ αγαπώ» και καρδούλες. Κι εσύ γελούσες και τα στόλιζες και τα φυλούσες στα ντουλάπια σου.
Κάπου στη διαδρομή όμως, όλο αυτό έπαψε να βγαίνει από την καρδιά μου αβίαστα και άδολα. Έβγαινε σαν υποχρέωση. Γιατί όλα τα έκανες να μοιάζουν υποχρέωση, όλα. Στεκόσουν μόνο στα πρέπει, στην επιφάνεια. Και φυσικά όλο αυτό δημιουργούσε ενοχές. Και όταν η ψυχή μου ένιωσε πως ουσιαστικά δεν με ήξερες και ότι είχες μια διαστρεβλωμένη εικόνα για μένα, απομακρύνθηκε. Δεν μπορώ να εντοπίσω την χρονική στιγμή ακριβώς που «κρύφτηκε» η αγάπη μου για σένα και την αντικατέστησε ένας θυμός που σιγά, πολύ σιγά, μεγάλωνε. Ίσως όταν μπήκα στην εφηβεία; Ποιός ξέρει; Έτσι κι αλλιώς εγώ αντιλήφθηκα το θυμό μου χρόνια μετά, αφότου έφυγε αυτός που κρατούσε τις ισορροπίες στην οικογένεια, ο πατέρας... Που πυροδότησε δραματικές αλλαγές στις ζωές μας... Και συνειδητοποιήσεις....Και, και...     Πού τα θυμήθηκα όλα αυτά τώρα, θα μου πεις, παλιά ξινά σταφύλια...Μα τώρα τα παλιά νοσταλγείς και αυτά θυμάσαι, όσα από αυτά θυμάσαι ακόμη.... Γιατί ήρθε αυτή η αρρώστια και απομακρύνθηκε και η δική σου ψυχή... Άραγε θα θυμηθείς τη γιορτή της μητέρας; Θα απαιτήσεις με τον τρόπο σου το δωράκι σου; Ξέρεις, τώρα είναι σχεδόν ανακουφιστική η γνώριμη συμπεριφορά, ακόμη κι αν πονάει ή θυμώνει....

Και τώρα; Τι θα γίνει μαμά; Πώς θα το γεμίσουμε αυτό το χάσμα;
Τώρα που έγινα μάνα και συνειδητοποίησα το τεράστιο κενό και τον πελώριο πόνο; Αυτόν τον πόνο, που ήλπιζα να μαλακώσει η σχέση που θα έχτιζες με το εγγόνι σου;
Αυτό το κενό, που τρέμω μήπως δεν καταφέρω να το μετουσιώσω σε κάτι πραγματικά όμορφο για τη ζωή του παιδιού μου αλλά και τη δική μου;  
Το μικρό κοριτσάκι μέσα μου κλαίει απαρηγόρητο...
Αχ μαμά, θέλω τόσο να σου ευχηθώ Χρόνια Πολλά, αλλά δεν ξέρω αν θέλω...
Δεν θέλω να σε βλέπω να μαραίνεσαι μέρα με τη μέρα...να φεύγει η σπιρτάδα από το βλέμμα σου, η όρεξη για ζωή....
Αχ μαμά, σ’ αγαπώ κι ας με πόνεσες, σ’αγαπώ κι ας θυμώνω...
Γιατί φεύγεις;
Τώρα κλαίει απαρηγόρητη και η μαμά του εγγονού σου...