Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ο γλάρος...

Γράφει η αδερφή μου η Μαρίκα:

«Ποιος είπε ότι τα ζώα δεν έχουν αντίληψη; Και δεν μιλάμε για σκύλο ή γάτα. Μιλάμε για ένα πουλί, ένα γλάρο για την ακρίβεια.
Ο συγκεκριμένος γλάρος είναι μικρός σε μέγεθος και κουτσός. Ας τον πούμε «Κωνσταντίνο», σύμφωνα με την έμπνευση του ανιψιού μου, όταν με άκουσε να λέω αυτήν την ιστορία.
Κάποια μέρα λοιπόν, δεν γνωρίζω πόσο καιρό πριν, ο Κωνσταντίνος είχε κάτσει να ξαποστάσει στο περβάζι του παραθύρου ενός κτιρίου στον Πειραιά. Κάποιος φιλόζωος μέσα στο κτίριο, ας τον πούμε Αλέκο, τον είδε και είπε να του δώσει λίγο από αυτό που έτρωγε. Ο γλάρος λοιπόν το τσίμπησε και το έφαγε! Του έδωσε λίγο ακόμα, το ίδιο σκηνικό. Πάντα άνοιγε το παράθυρο, άφηνε το μεζέ στο περβάζι, έκλεινε το παράθυρο και τότε μόνο ο γλάρος πλησίαζε και έτρωγε τον μεζέ. Την άλλη μέρα ο Κωνσταντίνος ξανάρθε στο περβάζι και πάλι ο Αλέκος του έδωσε μεζέ. Κι αυτό συνεχίστηκε. Ο Κωνσταντίνος επισκεπτόταν καθημερινά τον Αλέκο και ο Αλέκος φρόντιζε να έχει πάντα μεζέ για τον Κωνσταντίνο. Με τον καιρό, όλοι στον όροφο που δούλευε ο Αλέκος είχαν μάθει για τον φίλο του τον Κωνσταντίνο. Μια μέρα όμως, ο Αλέκος έλειπε, ο Κωνσταντίνος ήρθε και οι συνάδελφοι του Αλέκου, άνοιξαν το διπλανό παράθυρο και τον κέρασαν το κάτιτις του. Οι μέρες περνούσαν και ο Κωνσταντίνος ήταν σταθερός στις επισκέψεις του. Στην καλοκαιρινή άδεια του Αλέκου, ανέλαβαν ανεπισήμως 1-2 συνάδελφοι σε παραδίπλα γραφεία (άρα και παράθυρα του κτιρίου) να ταΐζουν τον Κωνσταντίνο.
Ώσπου τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες, έλειπαν με άδεια και ο Αλέκος και οι «αντικαταστάτες» του. Ο Κωνσταντίνος εκείνη την ημέρα, πήγαινε κουτσαίνοντας πάντα, από παράθυρο σε παράθυρο, σ’ αυτά που άνοιγαν κατά καιρούς για μεζέ.
Τίποτα όμως. Κανένα παράθυρο δεν άνοιξε. Τότε άρχισε να φωνάζει: «είναι κανείς εδώ; Είναι κανείς εδώ;» αφού και πάλι κανένα παράθυρο δεν άνοιξε, άρχισε να χτυπάει τα παράθυρα με το ράμφος του!!! Έτσι ένα «νέο» παράθυρο άνοιξε και άφησε μεζέ για τον Κωνσταντίνο. Τρέχοντας (κουτσαίνοντας) όλο χαρά ο Κωνσταντίνος πήγε κι έφαγε το μεζέ.
Τώρα πια όλοι ξέρουν τον Κωνσταντίνο, όχι μόνο στον όροφο του Αλέκου, αλλά σε όλο το κτίριο και όλοι όσοι έτυχε να επισκεφτούν το κτίριο, την ίδια ώρα με την επίσκεψη του Κωνσταντίνου. Στόμα με στόμα, έχει γίνει γνωστός και τώρα πια όλοι ρωτάνε για την υγεία του Κωνσταντίνου και αν συνεχίζει τις επιστέψεις του. .Κι όσοι  έρχονται στο κτίριο, θέλουν να δουν τον Κωνσταντίνο.
Ο Αλέκος θέλοντας να ευχαριστήσει τον φιλαράκι του τον Κωνσταντίνου, μια μέρα σκέφτηκε να του κάνει έκπληξη και του αγόρασε ψάρια!!! Χαρά ο Κωνσταντίνος με τα ψάρια! Τόση ήταν η χαρά του, που το πρώτο ψάρι που του πρόσφερε ο Αλέκος, το πήρε από το χέρι του Αλέκου! Αλλά μόνο το πρώτο. Το δεύτερο περίμενε να του το αφήσει στο περβάζι του παραθύρου, για να το πάρει να το φάει. Στο τρίτο πια, έπρεπε πλέον όπως πάντα, να κλείσει το παράθυρο και μετά να πάει να το φάει!!! Περίεργη η αίσθηση της ασφάλειας που έχει ο Κωνσταντίνος! Είναι ανάλογη με την πείνα του και την νοστιμιά του μεζέ!!!
Μερικές φορές ο Κωνσταντίνος, σνομπάρει τους μεζέδες που του δίνουν κι ενώ κλείνει το παράθυρο, παρόλο αυτά δεν τρώει και εξακολουθεί να φωνάζει και να χτυπάει το τζάμι!!! Μάλλον αυτές τις φορές, (που ομολογουμένως δεν είναι πολλές), θα έχει έρθει χορτάτος και θα θέλει κάτι πιο γευστικό για τα γούστα του!!! Παρόλο που αυτά τα ίδια που σνομπάρει, τα τρώει με όρεξη άλλες μέρες!!!

http://bit.ly/1wGTWvk

Νάτος πάλι ο Κωνσταντίνος στο παράθυρο… Πολύ απαιτητικός είναι σήμερα και φωνάζει πιο δυνατά… και δεν χτυπάει το τζάμι. Για ένα λεπτό, αυτός δεν είναι ο Κωνσταντίνος! Είναι άλλος γλάρος, πιο μεγαλόσωμος και… δεν κουτσαίνει! Όχι όμως τόσο καλοσυνάτος σαν τον Κωνσταντίνο, αφού τρώγοντας τον μεζέ που του έδωσαν «οι Αλέκοι», έδιωχνε ταυτόχρονα και τα άλλα πουλιά, περιστέρια κυρίως, που βρισκόντουσαν κοντά, μην τυχόν του πάρουν κάποιο ψίχουλο. Αγενέστατος, θρασύς και μονοφαγάς!!!
Τελικά τα πουλιά εκτός από νοημοσύνη έχουν και χαρακτήρα...

Η παραπάνω ιστορία καταγράφτηκε πριν ένα χρόνο. Ο «Κωνσταντίνος» συνεχίζει να έρχεται, να φωνάζει, να χτυπάει το τζάμι και φυσικά να τρώει το μεζέ του. Είναι πιο παχύς και κουτσαίνει λιγότερο!»



Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Συμβουλές για τη μελέτη στο σπίτι

Τα σχολεία ξεκίνησαν και φέτος και με βαριά καρδιά αποδεχτήκαμε μαμά και γιός (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τη μοίρα μας και ο κανακάρης μου άλλαξε δασκάλα και έχει την κυρία Βάσω στην Τρίτη Δημοτικού. Αναμένουμε τον καιρό που θα περάσει και θα μας δείξει πώς θα κυλήσει η συνεργασία μας αυτή τη χρονιά με την καινούργια δασκάλα και αισιοδοξούμε!

http://on.fb.me/1uCGqZb
Κατά τη διάρκεια του απαραίτητου ξεκαθαρίσματος των χαρτιών (όχι δεν έχουμε τελειώσει ακόμη, ελπίζω όμως σε ένα καλύτερο μέλλον!) βρήκα ένα φυλλάδιο με συμβουλές για τη μελέτη στο σπίτι, που μας είχε μοιράσει πριν δύο χρόνια στην Πρώτη Δημοτικού η αγαπημένη μας κυρία Πέννυ σε συνεργασία με την κυρία Ειρήνη (την δασκάλα που είχε το άλλο τμήμα της τάξης και με την οποία συνεχίζουν την εξαιρετική τους συνεργασία και φέτος αναλαμβάνοντας ξανά για δύο χρόνια τα πρωτάκια του σχολείου μας).
Ακολούθησα τις συμβουλές και πραγματικά είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα, ο Άγγελος διαβάζει εδώ και δύο χρόνια χωρίς βοήθεια συνήθως και χωρίς γκρίνιες (εντάξει καμιά φορά με «πρήζει», αλλά είναι μέχρι ν΄αρχίσει τη μελέτη!)
Επειδή λοιπόν προσωπικά βρήκα τις συμβουλές εξαιρετικά χρήσιμες, τις μοιράζομαι σήμερα μαζί σας:

http://on.fb.me/1m4gJ3E

Κατά την ώρα της μελέτης απαιτείται απόλυτη ησυχία. Συμφωνήστε με το παιδί σε ποιο χώρο του αρέσει να διαβάζει. Εννοείται πως δε θα υπάρχει εκεί ανοικτή τηλεόραση ή άλλα μέσα διάσπασης της προσοχής του.
Αν διαβάζει σε κοινόχρηστο χώρο τότε πρέπει όλοι να δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό.
Να είστε θετικοί απέναντι στην ώρα της μελέτης.
Σωστός προγραμματισμός και οργάνωση:
Απομακρύνετε ό,τι δεν έχει σχέση με την εργασία του.
Ξεκινήστε τη μελέτη με ηρεμία (όχι απότομη μετάβαση από το παχνίδι στην μελέτη).
Βοηθήστε το να βάλει σε μια σειρά τις εργασίες του-να φτιάξει ένα πλάνο διαβάσματος.
Αφού ξεκινήσει τη μελέτη, εσείς απομακρυνθείτε.
Κάντε τις πιο ήσυχες δουλειές σας την ώρα του διαβάσματος του παιδιού. Είναι καλό να σας βλέπει κι εσάς απασχολημένους, γιατί έτσι ηρεμεί.
Συμφωνήστε από την αρχή μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο κατά την οποία το παιδί θα διαβάζει. Φτιάξτε το πρόγραμμα της μελέτης και μείνετε αυστηροί στην υλοποίησή του.
Να είστε σύμβουλοι.
Ενημερώστε ότι είστε διατεθιμένοι να βοηθήσετε, περιοριζόμενοι όμως στο ρόλο του συμβούλου, δηλαδή βοηθήστε το παιδί να κατανοήσει την εργασία-αν χρειάζεται-δουλέψτε μαζί σ’ ένα παράδειγμα, συζητήστε ιδέες.
Όταν το παιδί φτάσει σε αδιέξοδο κάντε ερωτήσεις που το οδηγούν στην απάντηση. Μην του τη δίνετε έτοιμη.
Ενθαρρύνετε το παιδί να σας διδάξει, προσποιούμενοι άγνοια. Κάντε του ερωτήσεις «πώς;», «γιατί;» κλπ. Μείνετε πάντα σε επίπεδο κατώτερο απ’ αυτό του παιδιού σας, μη δίνετε απαντήσεις στο λεπτό πριν προλάβει αυτό να σκεφτεί.
Με τη συνεχή παρουσία σας δίπλα του-διορθώνοντας, βελτιώνοντας, υποδεικνύοντας-πετυχαίνουμε ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που θέλουμε: του διδάσκουμε την αποτυχία, το πόσο ανίκανο, αναποτελεσματικό και ανεπαρκές είναι.
Συζητήστε τα λάθη του.
Μην το περνάτε από συνεχείς δοκιμασίες. Πολύ συχνά τα παιδιά δείχνουν τον κακό τους εαυτό επειδή βαριούνται ή πεισμώνουν. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι θα είστε ελαστικοί.
ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ! Ενθαρρύνετε το παιδί σας ώστε να νιώσει πόσο ικανό είναι και πόσα πράγματα μπορεί να καταφέρει.

Καλη σχολική χρονιά!

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Ψηλά τα χέρια...

Σκέφτομαι την φίλη μου τη Δέσποινα που μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία με το ένα από τ’ αγόρια της χτυπημένο από τον καρκίνο και την φίλη μου την Άντζυ που μόλις έμαθε ότι ο μικρός της γιος πάσχει από μια σπάνια αρρώστια.
Έντρομη τις παρακολουθώ και τις θαυμάζω και τις δύο για το κουράγιο τους, τον τρόπο που το αντιμετωπίζουν, το θάρρος και την ψυχραιμία να λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους…
Αναπόφευκτα σκέφτομαι κουνώντας το κεφάλι επιτιμητικά στον εαυτό μου:
«Και ισχυρίζεσαι ότι έχεις προβλήματα κι εσύ, κυρά μου...»
Κι έπειτα το μυαλό μου τρέχει στη μάνα μου στο γηροκομείο, που αδυνατεί όλο και περισσότερο να θυμηθεί τα απολύτως απαραίτητα και συρρικνώνεται μέρα με την ημέρα. Πιάνω όλο και συχνότερα τον εαυτό μου, να εύχεται να είχε φύγει για το μακρύ ταξίδι μια ώρα αρχύτερα κι ας ξέρω ήδη από πρώτο χέρι, πόσο μεγάλος και αφόρητος πόνος είναι να χάνεις το γονιό σου. Κι έπειτα αναλογίζομαι:«Μα έτσι κι αλλιώς δεν την έχεις χάσει ήδη προ πολλού;»

photo via: http://on.fb.me/1qRGLmv

Κοιτώ το παιδί μου και αναρωτιέμαι πότε μεγάλωσε τόσο και συνειδητοποιώ ότι άσχετα με την πορεία που με οδήγησε σ’ αυτό το ρόλο, έμελλε να με κάνει να κοιτάξω επιτέλους ουσιαστικά μέσα μου και να αρχίσω να γνωρίζω σιγά σιγά τον πραγματικό μου εαυτό...μια επίπονη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη...
Κοιτώ τη ζωή μου και σκέφτομαι πολλά, ακροβατώ επικίνδυνα από την ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχω, στην απόλυτη αυτολύπηση, από το θυμό στην κατανόηση, από τη θλίψη στο χαμόγελο...
Μου είναι ολοένα και πιο ξεκάθαρο πόσο ανώφελο είναι να προσπαθείς να ελέγξεις τα πράγματα, ενέργεια που σπαταλιέται με λάθος τρόπο, όχι ότι δεν το ήξερα κατά βάθος, αλλά τελικά άλλο η γνώση με το μυαλό και άλλο με την καρδιά.
Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει απόλυτα την ψυχή του άλλου, όσο καλή πρόθεση κι αν έχει, ο καθένας παλεύει με τους προσωπικούς του δαίμονες και το αν θα τα καταφέρει τελικά, είναι απόλυτα προσωπική του υπόθεση...
Αυτό που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή είναι ότι παρόλο που μου φαίνεται ότι κάνω βήμα σημειωτόν, οι εσωτερικές συνειδητοποιήσεις έχουν φέρει αλλαγές τεράστιες, αλλάζω μέσα μου μ’ έναν μοναδικό τρόπο και νομοτελειακά αλλάζουν τα πάντα γύρω μου. Και είμαι παραδομένη με «ψηλά τα χέρια» δίνοντας στον εαυτό μου, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, τον χρόνο που δικαιούται να απενεχοποιηθεί, να παρατηρήσει, να αφομοιώσει και να εφαρμόσει όλα αυτά τα επώδυνα, αλλά θαυμαστά που συμβαίνουν εντός μου...

photo via: http://on.fb.me/1qRGShZ

Ελπίζω να απoλαύσατε αυτό το καλοκαίρι που μόλις τελείωσε, τον ήλιο και τη θάλασσα, τα χαμόγελα των παιδιών σας, όμορφες στιγμές με αγαπημένους σαςανθρώπους, να «φορτώσατε τις μπαταρίες» της ψυχής και του μυαλού σας και να επιστρέψατε δυνατοί, ανανεωμένοι, χαμογελαστοί και αξιόμαχοι!

Καλό φθινόπωρο να έχουμε!