Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Μπαμπά, μου λείπεις...

18 Οκτωβρίου του 2013 και η αδερφή μου «ανεβάζει» αυτήν την παλιά φωτογραφία του πατέρα μας στο fb με το παρακάτω σχόλιο:

«Μου μπήκε η ιδέα, όταν πριν 10 μέρες είδα φωτό θείου και ξαδέρφου… και συγκινήθηκα περισσότερο από ότι θα περίμενα…
Βέβαια δεν νομίζω ότι θα συμφωνούσε, είμαι σίγουρη ότι θα είχε αρνητική στάση για το φατσοβιβλίο, αλλά από την άλλη είμαι επίσης σίγουρη ότι θα το χρησιμοποιούσε αν ήταν να επικοινωνήσει με αγαπημένα πρόσωπα… να κάνει και λίγο χιούμορ που τόσο του άρεσε…
Κυρ-Λεωνίδα αν ζούσες, σήμερα θα σου λέγαμε «χρόνια πολλά...
Λίγο θολή (έως πολύ) αλλά έχει το βλέμα που αγαπώ» 


Την αναδημοσίευσα την ίδια μέρα με το παρακάτω σχόλιο:  
«Έπεσα» πάνω στη φωτογραφία του πατέρα μου πριν λίγο...
Την «ανέβασε» η αδερφή μου με αφορμή τα γενέθλιά του σήμερα 18 Οκτωβρίου αν ζούσε... Φτερούγισε η καρδιά μου...
Διαβάζοντας το γλυκό της σχόλιο μπήκαν σκουπιδάκια στα μάτια μου και θόλωσε ακόμη περισσότερο η εικόνα του...
23 χρόνια μετά και εξακολουθεί να πονάει...σταματάει άραγε ποτέ;
Κυρ-Λεωνίδα ελπίζω να είσαι καλά εκεί που πήγες...μας λείπεις πολύ...»

Δύο χρόνια μετά και 25 χρόνια μετά το θάνατό του, εξακολουθούμε να τον σκεφτόμαστε και να τον αναφέρουμε σε συζητήσεις μας πολύ συχνά, αλλά δύο συγκεκριμένες ημερομηνίες τον θυμόμαστε πάντα με ιδιαίτερη συγκίνηση: 18 Ιανουαρίου την ημέρα του θανάτου του και 18 Οκτωβρίου την ημέρα των γενεθλίων του. Αν ζούσε, σήμερα θα γιόρταζε τα 85 του χρόνια. Έφυγε νωρίς, αφήνοντας τεράστιο κενό στις ψυχές μας. Η μάνα ίσως γλύτωσε λίγο από τον πόνο που συνεπάγεται η σκέψη του, ίσως και να είναι το μόνο καλό που της «προσέφερε» αυτή η αρρώστια, ποιός ξέρει;    

Εδώ και καιρό θέλω να του κάνω ένα αφιέρωμα στα «Φτερουγίσματα» για να μπορέσει να το διαβάσει ο Άγγελος και να το έχει κάτι σαν παρακαταθήκη. Μου είναι εξαιρετικά επώδυνο... 
Ακόμη κι αυτές οι λίγες αράδες με δυσκόλεψαν πολύ. Οϋτε αυτές θα τις έγραφα αν δεν έβρισκα πριν λίγες ώρες τα λιγοστά γράμματά του από την εποχή που ήμουν φοιτήτρια, ψάχνοντας σ' ένα ντουλάπι...
Ίσως βρω την δύναμη κάποια άλλη στιγμή...

  

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Κάνε παιδί να δεις καλό....

Υποσχέθηκα ατάκες του μονάκριβου υιού μου που σημειώνω όταν μπορώ και προλαβαίνω εδώ και ένα χρόνο:


Φοράει ένα καινούργιο παντελόνι που ενώ του κάνει, τα μπατζάκια του είναι αρκετά μακρυά:
-«Μαμά κοίτα! Δεν χρειάζεται να φορέσω κάλτσες!»


Παίζει στο σαλόνι άλμα εις ύψος, παίρνει φόρα, πηδά πάνω από την πλάτη του καναπέ και προσγειώνεται πάνω στον άλλο καναπέ. Βλέποντας το έντρομο βλέμμα μου, μου λέει χαμογελαστός:
-«Μαμά, είδες πόσο θεαματικός είμαι;»


Βρίσκοντας δικαιολογίες για να μην του κόψω τα νύχια:
-«Βρε μαμά, αν μου κόψεις τα νύχια, πώς θα σκαλίζω τη μύτη μου;»


Συζητώντας με τον σύζυγο και προσπαθώντας να τον «πιέσω» (τον σύζυγο) να πάει να κουρευτεί, λέω ότι είναι πιο ωραίος όταν είναι κουρεμένος. Επεμβαίνει λέγοντας με έμφαση:
-«Κουρεμένος, ξεκουρεμένος ο μπαμπάς μου είναι ωραίος!»





Διαλέγει με περισσή προσοχή τα κομμάτια καρπούζι που θα φάει ώστε να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερα κουκούτσια, επειδή βαριέται να τα βγάζει/φτύνει. Δαγκώνοντας όμως ένα κομμάτι από αυτά που διάλεξε, αποκαλύπτονται πολλά κουκούτσια στο εσωτερικό του:
-«Πω, πω έπεσα σε παγίδα!»


Έχει έρθει ο τεχνικός, (παλιός φίλος και γείτονας του συζύγου) για να κάνει συντήρηση στα κλιματιστικά και στον ηλιακό θερμοσίφωνα. Ο πατέρας βοηθάει όπως μπορεί, επειδή ο βοηθός του τεχνικού δεν έχει έρθει αυτή τη φορά μαζί του. Παρατηρεί:
-«Πρώτη φορά βλέπω τον μπαμπά τόσο ....εργατικό!» (ούπς!)


Επιστρέφει με τον πατέρα του από την προπόνηση και διαπιστώνει ότι η μανούλα απουσιάζει, ενώ ο πατέρας έχει ξεκαθαρίσει ότι είναι κουρασμένος:
-«Πάει και η τελευταία μου ελπίδα να πάω στις κούνιες...» (όταν απουσιάζω από το σπίτι, του λείπω για καθαρά ...συναισθηματικούς λόγους!) 


Είμαστε μαζί στο κέντρο και κοντοστέκομαι σε ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα κοιτάζοντας τη βιτρίνα.
-«Μαμά τι κοιτάς, αυτά τα ρούχα είναι για κοπέλες!»
-«Μπα, κι εγώ δηλαδή τι είμαι;»
Έχει προσέξει το μάτι μου που...γυαλίζει και προσπαθεί να τα μπαλώσει:
-«Εσύ είσαι...γυναικοκοπέλα!»


Παρακολουθεί ένα βιντεοκλίπ σε ένα μουσικό κανάλι στην τηλεόραση. Ο ένας από τους δύο τραγουδιστές είναι και συνθέτης και υπήρξε συμμαθητής της αδερφής μου. Του το αναφέρω, δράττοντας την ευκαιρία για να συνδέσω τα μαθήματα του σχολείου με την πραγματική ζωή:
-«Ο συγκεκριμένος ήταν πολύ καλός στα Μαθηματικά. Ξέρεις Αγγελάκο, όσοι είναι καλοί στα Μαθηματικά γίνονται πολύ καλοί μουσικοί, εφόσον τους ενδιαφέρει η μουσική βέβαια»
-«Και όσοι είναι καλοί στη Γλώσσα, τι γίνονται;»
Και πριν προλάβω να απαντήσω:
-«Άνεργοι, όπως εσύ!» (γκλουπ!)  


Ξαφνικά με ρωτάει:
-«Μαμά, αν η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά, η άλλη μισή τι είναι; »

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Επιστροφή με...«Εκβιασμούς-Απειλές και άλλα τέτοια...»(ουδεμία σχέση με πολιτικό σχόλιο)

Ξέρω, ξέρω έχω εξαφανιστεί... Μια έλλειψη έμπνευσης να το πω, μια αίσθηση ματαιότητας τύπου «τι έχω να πω εγώ που δεν το λένε άλλες μαμάδες καλύτερα από εμένα», μια απογοήτευση, μια απαισιοδοξία σε συνδυασμό με την όλο και πιο δύσκολη καθημερινότητα, με κρατούσε μακρυά από τα Φτερουγίσματα. Βέβαια μ' «έτρωγε» κατά βάθος, αλλά το έσπρωχνα όλο και πιο πίσω βαθιά μέσα στο μυαλό μου.
Και ξαφνικά, λες και ήταν συννενοημένες, διάφορες γνωστές και φίλες άρχισαν να μου την «πέφτουν»: «έχεις να γράψεις πολύ καιρό κακούργα» η μία, «άντε στρώσε τον κ...ο σου κάτω και γράψε» η άλλη, «κάθε άνθρωπος έχει το κοινό του» η παράλλη, πολύ θέλει ο άνθρωπος να πάρουν τα μυαλά του αέρα νομίζετε; Έτσι λοιπόν άρχισα να σκέφτομαι πως ίσως να ξεθάψω κάποιες ατάκες του μονάκριβου υιού μου που σημειώνω όταν μπορώ και προλαβαίνω εδώ και ένα χρόνο και να επιστρέψω σιγά-σιγά...στο κοινό μου (η ψωνάρα!)
Όμως με πρόλαβε η αγαπημένη φίλη και εξαιρετική οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχαλάκη που έχω συνεργαστεί μαζί της στο παρελθόν και έχω φιλοξενήσει κι άλλα άρθρα της κατά καιρούς εδώ στα Φτερουγίσματα. Το διάβασα σήμερα και ήταν για μένα λιγάκι γροθιά στο στομάχι αφού με «έπιασα» να ενεργώ αρκετές φορές έτσι με το παιδί μου. Αυτή τη φορά όμως επέλεξα να μην νιώσω ενοχές με τη διαπίστωση και θυμώσω μαζί μου (ή και μαζί της επειδή τα λέει έτσι όπως είναι, χωρίς να «χαϊδεύει αυτιά»), αλλά να χαμογελάσω μαζί μου και να αποφασίσω αφενός να με παρατηρήσω και να με διορθώσω ή να με προλάβω όταν με «ξανατσακώσω» και αφετέρου να το μοιραστώ μέσα από τα Φτερουγίσματα ελπίζοντας να λειτουργήσει σαν «ξυπνητήρι» για εμάς τους πολύπαθους γονείς, να μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε και να προσπαθήσουμε σιγά σιγά να κάνουμε τα μεγάλα λάθη μικρότερα και τα παιδιά μας λιγάκι πιο ευτυχισμένα...


Πηγή φωτογραφίας:
http://www.star-fm.gr/wp-content/uploads/2011/05/IMG_0262-12.jpg


Ιδού λοιπόν:

«Ποιος άραγε; Ποιος; Ποιος έμαθε στην Ελληνίδα μάνα πως το εργαλείο της για συνεργασία είναι ο εκβιασμός, η απειλή, ο εξαναγκασμός; Πόσο έχει χοντρύνει το πετσί μας και δεν το καταλαβαίνουμε;

Η ώρα είναι 2 το μεσημέρι όταν μπαίνω για μερικά ψώνια στα γρήγορα στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς μου. Αφού παίρνω τα πράγματα που χρειαζόμουν, συνομιλώ με την καταστηματάρχη για λίγο. Με την άκρη του ματιού της κοιτά επίμονα πίσω μου και γυρίζω να δω τι κοιτάει. Ταυτόχρονα την ακούω να λέει: «Μαρία, τέλειωνε γιατί δεν θα πας στο κολυμβητήριο» Γυρίζω και βλέπω το κοριτσάκι της, μαθητριούλα της Β Δημοτικού καθισμένη στο γραφείο της μαμάς να προσπαθεί να κάνει τα μαθήματά της. Η μαμά προφανώς είχε δει πως χαζεύει και σπεύδει να την απειλήσει. Χωρίς άλλο πρόλογο της λέω: «Της αρέσει πολύ της Μαρίας το κολυμβητήριο, ε;» «Ναι» μου λέει, «πού το ξέρετε;», «Μα εσείς μόλις το είπατε» της απαντώ, «Το είπα; Πότε το είπα;», «Το είπατε και πολύ ξεκάθαρα κιόλας. Το είπατε απειλώντας και εκβιάζοντας τη Μαρία να κάνει κάτι που δεν θέλει, γιατί αλλιώς θα της στερήσετε κάτι που θέλει». Με κοίταξε έκπληκτη και νομίζω πως μόνον επειδή με εκτιμά δεν με έβρισε. Εξακολουθώντας να με κοιτά χωρίς να καταλαβαίνει μου λέει: «Μα δεν την εκβιάζω, χρησιμοποιώ το κολυμβητήριο για επιβράβευση!»
Πόσο λανθασμένα τα έχουμε βάλει μέσα στο κεφάλι μας! Πέρασα τουλάχιστον μισή ώρα μαζί της για να την κάνω να καταλάβει πως αυτό που κάνει δεν είναι επιβράβευση, λειτουργεί αρνητικά μέσα στο παιδί, δεν είναι εφαλτήριο για προσπάθεια παρά μόνο για θυμό και ανταγωνισμό. Δεν είναι εργαλείο εκπαίδευσης, αλλά τούτη η μέθοδος μας πάει πίσω σε αναχρονιστικές συνθήκες όπου ο ανώτερος έχει το δικαίωμα να λειτουργεί σαν παντογνώστης που αποφασίζει πότε κάποιος είναι καλός και τον αμείβει και πότε είναι κακός και τον τιμωρεί.
Πόσες γενιές μεγάλωσαν με τη μέθοδο αυτή! Όλες δυστυχώς! Και συνεχίζουμε εν έτει 2015 να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας με τη μέθοδο του καρότου. Στο περίπτωσή μας το καρότο είναι το κολυμβητήριο. Η καημένη η Μαρία μόλις άρχισαν τα σχολεία, έχει το κολυμβητήριο να της θυμίζει λίγη απ’ την ανεμελιά του καλοκαιριού και τη χαρά του παιχνιδιού και της ελευθερίας (αν και δεν είναι και ακριβώς έτσι, αφού στα περισσότερα κολυμβητήρια προσπαθούν για επιδόσεις λες και προπονούν Ολυμπιονίκες-αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) και η μάνα αντί να αναζητά λόγους να συνοδεύσει το παιδί της στη χαρά, στο παιχνίδι, στην ανεμελιά, στην ελευθερία, χρησιμοποιεί την καλύτερη στιγμή της μέρας, για καρότο. Αν τρέξεις, θα το πιάσεις. Αν όχι, ούπς την πάτησες! Εσύ φταις, ας πρόσεχες! Τι γίνεται μέσα στη ψυχή αυτού του 7χρονου παιδιού; Γιατί να αγαπήσει το σχολείο; Γιατί να αγαπήσει τη μάθηση; Γιατί να μην είναι θυμωμένο που τα διαβάσματα θα γίνουν αιτία να μην απολαύσει αυτή την μόνη ώρα της χαράς που του έμεινε να του θυμίζει πως είναι παιδί;
Και ας γυρίσουμε πίσω στα λεγόμενα της μαμάς: «Μα δεν την εκβιάζω χρησιμοποιώ το κολυμβητήριο σαν επιβράβευση!» Και ποιος είπε αγαπητή μου μαμά και μαμάδες όλου του ελληνικού τρελοκομείου, ότι το παιδί σας είναι σκυλάκι ή μαϊμουδάκι που θα καταφέρετε να το κάνετε να λειτουργήσει έτσι, ώστε να πάρει το μπισκοτάκι ή τη καραμέλα; Ποιος σας είπε πως το παιδί, ναι το 7χρονο παιδί, δεν αντιλαμβάνεται μέσα βαθιά στην ύπαρξή του πως η συμπεριφορά αυτή είναι ανταγωνιστική και το μόνο που θα καταφέρει είναι να φέρει στην επιφάνεια τη ματαίωση και τη μειονεξία; Πότε αυτά θα γίνουν αυτονόητα, όχι για τους ειδικούς αλλά για την πλειονότητα των γονιών και των εκπαιδευτικών; Μόνον όταν τα πληροφορηθούμε, τα αντιληφθούμε, τα κατανοήσουμε και θελήσουμε να κάνουμε την αλλαγή.
Η κουβέντα βέβαια συνεχίστηκε και οι απορίες της μαμάς ήταν μεγάλες. «Και πώς θα την κάνω να διαβάσει;» Σε κάθε λέξη, άλλη παρανόηση, δημιουργούσε την ανάγκη για επέμβαση και πληροφόρηση. Να την «κάνω» να διαβάσει; Ποιος είπε στον Έλληνα γονιό πως είναι υποχρέωσή του το διάβασμα του παιδιού του και μάλιστα πως πρέπει «να το κάνει» να θέλει; Εκείνο το ωραίο λογοπαίγνιο που λέει:«Θέλω να θες, αλλά να θες που θες» στο μεγαλείο του. Είναι πολλές οι φορές που το λέω περιμένοντας τον άλλον να γελάσει με εκείνο το γέλιο της αναγνώρισης πως ωχ τον τσάκωσαν να κάνει κάτι που δεν βοηθά και εκείνος με κοιτά με μάτια ανέκφραστα πιστεύοντας πως απλά είπα αυτό που χρειαζόταν να ειπωθεί, γιατί «ναι» έτσι είναι, αυτό είναι το σωστό «να θέλει που θέλει» Ούτε λόγος βέβαια για επιλογές, για συνέπειες, για σεβασμό στο χρόνο του άλλου, για αποδοχή και κατανόηση πως είναι φυσικό να μην αρέσει στο 7χρονο 4 μέρες μετά την ανεμελιά, να πρέπει να θέλει να γράφει ανούσιες αντιγραφές και φωτοτυπίες. Πότε θα μάθει άραγε και το εκπαιδευτικό μας σύστημα πως η δουλειά στο σπίτι για το 7χρονο είναι μόνο απειλή ή τιμωρία ή καταναγκαστικά έργα και δεν είναι καθόλου ευχάριστη ενασχόληση κι ας είμαστε σίγουροι πως παρασάγγες απέχει αυτό απ’ την πραγματική μάθηση. Και αν θέλαμε θα συνεχίζαμε για ώρες τον διάλογο αυτόν καταμεσήμερο ημέρα Πέμπτη, 4 μέρες μετά που άνοιξαν τα σχολεία. Και που να σφίξουν οι υποχρεώσεις! Και πού να αρχίσουν και τα αγγλικά και τα μπαλέτα και τα σκάκια και ποιος ξέρει τι άλλο! Ευτυχώς που ήρθε και η κρίση και δεν έχουμε λεφτά να δώσουμε κι άλλες ευκαιρίες στα παιδιά. Να φορτώσουμε κι άλλο το πρόγραμμά τους και να τα σταματήσουμε από κάθε δράση παιχνιδιού και μετά να πούμε και εκείνο το παροιμιώδες: «Το νου σου μόνο στο παιχνίδι εσύ….» Λες και είναι λάθος. Λες και είναι κακό το παιδί να είναι παιδί. Αχ, πόσα ακόμη έχουμε να πούμε και να μάθουμε για να τολμήσουμε να κάνουμε τα μεγάλα λάθη μικρότερα. Αχ, πόσα ακόμη θα συμβούν για να καταλάβουμε πως χρησιμοποιούμε απίστευτη βία στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας χωρίς να το συνειδητοποιούμε και μετά ανησυχούμε για τη βία στα Σχολεία και κάνουμε συνέδρια και μελέτες για το πού οφείλεται η ανάπτυξη της βίας. Το ότι αναπτύσσεται μέσα μας και γύρω μας δεν το βλέπουμε, το παίρνουμε χαμπάρι όταν την δούμε να κορυφώνεται σε μεμονωμένα ακραία γεγονότα, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως συντελούμε με αυτούς τους μικρούς και ασήμαντους κατά τη γνώμη μας εκβιασμούς. Έχουμε δρόμο ως κοινωνία. Έχουμε δρόμο ως είδος. Αλλά θα τα καταφέρουμε γιατί θέλουμε, γιατί μπορούμε και γιατί μαθαίνουμε γρήγορα. Και έτσι να γίνει!»

Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακή Σύμβουλος
http://allazo.gr/
Κιν: 694 59 58 181
Email: elpizo@allazo.gr

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Να μ' αγαπάς...

Που λέτε σήμερα έχω γενέθλια... Και συνήθως στα γενέθλια, όσο κι αν αντιστέκομαι, μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε (ή των χρόνων που πέρασαν) την κάνω. Είναι και σχετικά κοντά στην αρχή του καινούργιου χρόνου και απ' όπου κι αν το πιάσω, δεν την γλυτώνω...
Σκαλίζω που λέτε στο παρελθόν και σκαλίζοντας βρήκα ένα γράμμα/μέηλ που μου είχε στείλει πίσω στο 2011 το αδερφάκι μου, με αφορμή μια ανάρτησή μου εδώ στα Φτερουγίσματα. Το γράμμα αυτό το φυλάω σαν «κόρη οφθαλμού» γιατί ξεχειλίζει αγάπη, με αυτόν τον τόσο μοναδικό τρόπο που η αδερφή μου έχει για να μου δείχνει την αγάπη της. Διαβάζοντάς το συνειδητοποίησα πόσο πολύ έχω αλλάξει ξανά από τότε (θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο), πόσο ακόμη βαθύτερα αγαπιώμαστε τώρα (αν υπάρχει κάτι τέτοιο σε μια απέραντη αδερφική αγάπη) δεδομένων και των δοκιμασιών που περάσαμε και περνάμε με την μητέρα μας και πόσο πολύ θέλω να το γιορτάσω αυτό. Τι καλύτερος τρόπος λοιπόν, από το να δημοσιεύσω εδώ στο παραμελημένο μου blogάκι, αυτό το πολύτιμο γράμμα για να μου θυμίζει πόσο όμορφη είναι αυτή η γλυκόπικρη ζωή που αλλάζει διαρκώς και μας αλλάζει κι εμάς μ' έναν ιδιαίτερο τρόπο τον καθένα μας...        


Φλωράκι 
Μόλις διάβασα το άρθρο σου στα Φτερουγίσματα «Επίσημη πρώτη και ενοχές»
Μου ήρθε η ανάγκη λοιπόν, να σου γράψω ένα γράμμα. Γράφαμε παλιά νομίζω αν και οι μνήμες μου είναι αρκετά θολές. Θα στο στείλω με email βέβαια, αλλά οκ το ίδιο είναι, μην αναλύσουμε τώρα τα καλά και τα κακά της παραδοσιακής αλληλογραφίας σε σχέση με την ηλεκτρονική... 
Αυτό που βασικά θέλω να σου πω, είναι ότι σε θαύμαζα και σε θαυμάζω πάντα. Διαφορετικά βέβαια στο παρελθόν και διαφορετικά τώρα. Κι αν και ο θαυμασμός του παρελθόντος ήταν πιο απόλυτος και ολοκληρωτικός, τώρα πιστεύω ότι είναι πιο «αληθινός». Δεν ξέρω αν αυτή είναι η σωστή λέξη. Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω. 
Μικρή σε θαύμαζα, όπως θαυμάζουν τα παιδιά τους γονείς τους. Ήταν μια αίσθηση που είχαν καλλιεργήσει και οι γονείς μας όπως ξέρεις. Ήσουν η καλή μαθήτρια, το καλό παιδί, που πάντα βοηθούσες την μικρή σου αδερφή, ό,τι έκανες κι έλεγες ήταν σωστό κλπ.  Όλο αυτό όμως ήταν λίγο εξωπραγματικό δεν νομίζεις; 
Τώρα σε γνωρίζω. Αν και κάθε φορά που σε βλέπω, είναι σαν να σε γνωρίζω ξανά. Πολύ συχνά βλέπω και κάτι καινούριο σε σένα. Σε βρίσκω αλλαγμένη σχεδόν κάθε φορά που σε βλέπω. Πόσοι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν αυτό; Εγώ δεν ξέρω κανέναν εκτός από εσένα! Επίσης δεν νομίζω ότι ξέρω κανέναν άλλο να έχει τόσες ενοχές, όσες έχεις εσύ! Κι όσο κι αν αυτό θεωρώ ότι σου δυσκολεύει τη ζωή πάρα πολύ, σκέψου όμως λίγο διαφορετικά, πόσο δύναμη έχεις που μπορείς να επιβιώνεις και μάλιστα να περνάς και καλά, παρόλες τις ενοχές σου! Αν εγώ είχα τις μισές ενοχές από αυτές που κουβαλάς, μάλλον θα μου στέλνατε τσιγάρα στο Δαφνί! 
Πολύ θα ήθελα να κάνω κάτι ή να πω την μαγική λεξούλα που θα έκαναν τις ενοχές να εξαφανιστούν, αλλά δεν τα καταφέρνω σ’ αυτά τα πράγματα. 
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι εσύ κάνεις πολλά πράγματα κι όταν κάνεις πολλά πράγματα είναι πιο πιθανό να κάνεις και λάθη. Για να μειωθούν οι πιθανότητες  να κάνεις λάθος, στο ελάχιστο, θα πρέπει να μην κάνεις τίποτα!!! 
Τι προτιμάς λοιπόν, να είσαι δραστήρια ή να... σε τσιμπήσουν τα κουνούπια; 
(Αστειάκι, επηρεασμένο από αυτό που έλεγε ο μπαμπάς, «όσο περισσότερο μιλάς, τόσο πιο πιθανό είναι να πεις βλακείες» και από τη διαφήμιση με το σταυρό της Bayer. Χι χι χι…)
Σ’ αγαπάω πολύ κι ας μην στο λέω/δείχνω πολύ (και όχι δεν έχω ενοχές γι’αυτό, έτσι είμαι εγώ!)
Φιλάκια
Το αδέρφι σου

«Honor your past» μου έγραψε μια πολυαγαπημένη μου φιλενάδα κι αυτό κάνω...



Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

Παιδική θεατρική παράσταση: «Τα παραμύθια το’ σκασαν»

Ας θυμηθούμε λίγο τον αρχικό λόγο που δημιουργήθηκαν τα Φτερουγίσματα.

Εχθές Κυριακή καταφέραμε μετά από πολύ καιρό να πάμε σε παιδικό θέατρο.

Ανοίγει παρένθεση: Λίγο η μάνα-δηλαδή εγώ-που είχε τις «κλειστές» της, λίγο ή μάλλον πολύ που ο κανακάρης παίζει ποδόσφαιρο και παίζουν σε τουρνουά ΚΑΙ Σάββατο ΚΑΙ Κυριακή ΚΑΘΕ Σ/Κ-λέω τον πόνο μου η δόλια μάνα-κλείνει η παρένθεση.

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Τα παραμύθια το’σκασαν» στο θέατρο Αργώ.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Πέντε παιδιά το σκάνε ταυτόχρονα απ’ το σπίτι τους, το καθένα για τους δικούς του λόγους. Άγνωστα μεταξύ τους συναντιούνται στο παραμυθοδάσος, εκεί που τα δέντρα και τα ζώα χορεύουν, περπατούν και μιλούν,  τα ρολόγια ρωτούν, η μάγισσα και ο γίγαντας  παραμονεύουν. Με την βοήθεια ενός παράξενου πιανίστα και του ντράμερ βοηθού του, μεταμορφώνουν την ζωή τους σε παραμύθι και αποφασίζουν να υποδυθούν το ρόλο τους μέχρι τέλους, για να κατανοήσουν καλύτερα την ταυτότητά τους μέσα από τους συμβολικούς χαρακτήρες των παραμυθιών.

Τα θετικά:
Η παράσταση είναι εξαιρετική! Οι ηθοποιοί όλοι νέα όμορφα παιδιά με πολύ ταλέντο και κέφι, παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν. Ζωντανή μουσική, όμορφες φωνές, καταπληκτικά κοστούμια, εξαιρετικά μηνύματα. Με τον τρόπο τους έκαναν όλα τα παιδιά να συμμετέχουν, μας έκαναν να προβληματιστούμε αλλά και να γελάσουμε μικροί μεγάλοι.

Όλοι οι εργαζόμενοι στο θέατρο: η ταμίας, τα παιδιά στο μπαρ και οι ηθοποιοί ευγενέστατοι και χαμογελαστοί.

Εντύπωση μου έκανε που στο τέλος της παράστασης όλοι οι ηθοποιοί περίμεναν τα παιδιά να τα χαιρετήσουν, να τους μιλήσουν και να φωτογραφηθούν μαζί τους. Ίσως απλά να είμασταν τυχεροί και να είχε σχέση με τον εορτασμό των γενεθλίων μιας όμορφης μικρούλας που ήρθε με την παρέα της και την τούρτα από puncakes και κέρασε από αυτήν όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως (προς τιμήν της), όπως και να είχε το βρήκα πολύ όμορφη κίνηση.

Από τις λίγες παραστάσεις που αναφέρει ότι απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 5-13 ετών

Τα αρνητικά:
Η παράσταση άργησε να ξεκινήσει και για τους ποδοσφαιριστές που είχαν υποχρεώσεις αθλητικές και έπρεπε να φάνε συγκεκριμένη ώρα (ονόματα να μην λέμε-οικογένειες να μην θίγουμε), ήταν ένα θεματάκι.
Παρόλο που υπάρχει η επισήμανση ότι η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά 5-13 ετών, υπήρχαν μικρότερα παιδιά που ακριβώς επειδή δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν, έκλαψαν και κατά συνέπεια ενόχλησαν τους υπόλοιπους.



Πληροφορίες για την παράσταση:

Κείμενο: Ντίνα Καφτεράνη
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Νέλλη Πουλοπούλου
Σκηνικά- Κοστούμια: Λουκία Χατζέλου
Επιμέλεια κίνησης-Χορογραφία: Λία Χαμηλοθώρη –Νέλλη Πουλοπούλου
Μουσική (πρωτότυπη σύνθεση): Άγγελος Αγγελίδης - Στίχοι: Ντίνα Καφτεράνη
Video: Χρυσάνθη Μπαδέκα
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσος
Βασισμένο σε μια ιδεά του Νίκου Χανιωτάκη

Ερμηνεύουν: Μπέτυ Αποστόλου, Ιωάννα Ρούσσου, Νέλλυ Πουλοπούλου, Δημήτρης Σταματελόπουλος, Σταύρος Τσιτσόπουλος, Ελεάννα Φινοκαλιώτη, Ουσίκ Χανικιάν.

Παραστάσεις: Κυριακή, ώρα 11 π.μ.

Τιμές εισιτηρίων:
Γενικής είσοδος 10 €
Παιδικό (έως 12 ετών)-Ανέργων-Πολυτέκνων-ΟΛΜΕ 8 €
Ισχύει το COSMOTE DEALS FOR YOU 2 στην τιμή του 1

Διάρκεια: 90 λεπτά (Διάλειμμα 15 λεπτών)

Θέατρο Αργώ
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο
τηλ/fax: 210 5201684-5
email: info@argotheater.gr

Μην το χάσετε γιατί:
«Όλα αλλάζουν, αλλιώς αν τα δεις, είναι βλέπεις θέμα οπτικής»