Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Αναγνώριση...

Όλοι οι άνθρωποι, από μικρά παιδιά, έχουμε ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να μας σέβονται και να αναγνωρίζεται η δουλειά μας όσο μικρή κι ασήμαντη κι αν είναι (εδώ που τα λέμε καμιά δουλειά δεν είναι μικρή κι ασήμαντη, αλλά λέμε τώρα)
Η αναφορά και μόνο στην ομάδα στην οποία ανήκουμε μας γεμίζει χαρά και περηφάνια, πολύ περισσότερο όταν αναφέρεται και το όνομά μας!



Έτσι λοιπόν, στο συνέδριο των Ψηφιακών Γειτονιών, νιώσαμε περήφανοι γιατί ανήκουμε στην ομάδα των γονιών bloggers, νιώσαμε πως μας σέβονται γι αυτό και πως αναγνωρίζεται η δουλειά μας, αυτό το μικρό ή μεγαλύτερο λιθαράκι που βάζει ο καθένας μας μέσω του ιστολογίου του και αγγίζει με τις αναρτήσεις του πολλούς, λιγότερους ή και μόνο έναν.
Εκτός λοιπόν από την απίστευτη χαρά του να γνωρίσουμε τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω απ΄τις λέξεις και της παρακολούθησης ομιλιών και workshop με εξαιρετικό ενδιαφέρον, υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση.  
Είμαστε η ομάδα των γονιών bloggers, είμαστε πολλοί, μας υπολογίζουν, μας σέβονται, αναγνωρίζουν τη δύναμή μας και την συνεισφορά μας.
Μπορούμε λοιπόν όλο αυτό να το πάμε ένα βήμα πιο πέρα, όπως πρότεινε και ο Τάσος Παγκάκης;

Μεγάλη η ευθύνη, αλλά και τροφή για σκέψη.

Υ.Γ.1. Δεν αναφέρω τα ονόματα των ανθρώπων πίσω από τις λέξεις που γνώρισα ή ήξερα ήδη, γιατί θα τελειώσω την ανάρτηση του χρόνου! Άλλωστε στους περισσότερους τα είπα προσωπικά.

Υ.Γ.2. Ένα μεγάλο μπράβο στην ομάδα των Μαμά...δες, Μπαμπά...δες, σε ολόκληρη την ομάδα των Μικρών Μεγάλων και στην ομάδα των ΨηφιακώνΓειτονιών, γιατί από την σύλληψη της αρχικής ιδέας, χρειάστηκε απίστευτη δουλειά στη διαδρομή, για να μετουσιωθεί η ιδέα και να πραγματοποιηθεί αυτό το συνέδριο για το οποίο βούϊξε όλο το ίντερνετ πριν και μετά!   

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Παιδική παράσταση «Ο Τρελαντώνης»

Η αδερφή μου αναμεταδίδει:





Πήγαμε με τον ανιψιό το Σάββατο 13/4 στην παιδική θεατρική παράσταση «Ο Τρελαντώνης». Από ό,τι μου είπε ο ίδιος, αλλά και απ' όσο είδα και τα άλλα παιδιά που ήταν θεατές μαζί με μας, πραγματικά περάσανε πολύ καλά. Δεν φάνηκαν να βαρέθηκαν δυο ολόκληρες ώρες που ήταν η παράσταση (με ένα μικρό διάλειμμα στη μέση περίπου του έργου).
Αντίθετα εγώ βαρέθηκα λιγάκι. Υπήρξε μεγάλος συνωστισμός από ηθοποιούς στην σκηνή και ειδικά στην αρχή, (που δεν είχα μπει ακόμα στην υπόθεση του έργου), που με κούρασε αρκετά. Δεν φάνηκε όμως να ενοχλεί τα παιδιά, μάλλον το αντίθετο… Το ίδιο έχω να πω και για τα τραγούδια και τους χορούς της παράστασης, που ενώ τα παιδιά τα παρακολουθούσαν απορροφημένα, εμένα... δεν μου αρέσουν τα μιούζικαλ!
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι μια θετική ενέργεια, μια ζωντάνια, που σε έκανε να θες να τραγουδήσεις και να χορέψεις κι εσύ την έβγαζε, αλλά δεν μ' αρέσουν βρε παιδί μου τα μιούζικαλ!!!
Επίσης μου άρεσαν πάρα πολύ:
-το ότι έφεραν μεγάλα μαξιλάρια στα παιδιά, (χωρίς να το ζητήσουμε), για να τα βάλουμε στα καθίσματα και να βλέπουν άνετα
-ο τρόπος που ξεκίνησε η παράσταση: μπήκαν οι ηθοποιοί από διάφορα σημεία της πλατείας και συζητούσαν με τους μικρούς θεατές της παράστασης
-που είχε ζωντανή ορχήστρα με μουσικούς!!!
-που οι ηθοποιοί ήταν γεμάτοι κέφι, όρεξη και ζωντάνια
-που τηρήθηκαν οι ώρες της παράστασης στα λογικά πλαίσια (έναρξη και διάλειμμα)
-που το προσωπικό του θεάτρου ήταν πολύ ευγενικό και με το χαμόγελο στα χείλη

Τέλος να πω ότι το συγκεκριμένο έργο της Πηνελόπης Δέλτα (μαζί με το «ο Μάγκας») είναι τα αγαπημένα μου παιδικά βιβλία και όπως ήταν φυσικό είχα μεγάλες προσδοκίες από την παράσταση. Δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα, ήταν γενικά μια καλή παράσταση.

Για όσους ενδιαφέρονται παίζονται 6 τελευταίες παραστάσεις τα επόμενα 2 Σαββατοκύριακα:
Τα Σάββατα στις 15.00 & τις Κυριακές στις 11.30 και στις 15.00
Τιμές εισιτηρίων: 8 ευρώ (ενήλικες και παιδιά)
Θέατρο «Ακροπόλ» (Ιπποκράτους 9-11, τηλ. 210.3643700)

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Πανέμορφη βλακεία!

Το παλικάρι μου σε νέες ατάκες:

Ετοιμάζεται για το σχολείο και ο καιρός μας έχει μπερδέψει λίγο:
Με ρωτάει: λοιπόν:
-Μαμά, ποιο μπουφάν να βάλω, το ξεμανίκωτο ή το ...μανικωτό;

Τρώει πρωινό και έχει γεμίσει ψίχουλα το σύμπαν και τον εαυτό του
Παρατηρεί:
-Έγινα ...ψιχουλάνθρωπος!

Επιστρέφει από την προπόνηση και πίνει νερό για πολλιοστή φορά
-Σήμερα είμαι πολύ ...διψάρης!

Τον ρωτάω τι θα φάει για βραδινό. Συνήθως τρώει κορν φλέικς.
Μου απαντά:
-Το ...συνηθιστό μου!

Περνάει βιαστικά δίπλα από τον πατέρα του και τον σπρώχνει για να περάσει.
Ο δύστυχος πατέρας διαμαρτύρεται:
-Γιατί σπρώχνεις καλέ;
-Είμαι βιαστικός...τύπος!

Πρόκειται να δει ένα παιδικό στην τηλεόραση που του αρέσει πολύ, ενώ εμένα καθόλου
Μου λέει με πονηρό χαμόγελο:
-Και τώρα θα δω την πανέμορφη...βλακεία!



Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Απολογισμός ή κάπως έτσι...


Το καλοκαίρι του 2009, μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά στη δουλειά μου, (που κατέληξε σε διακοπή συνεργασίας την επόμενη χρονιά), ξεκινώ το δικό μου ιστολόγιο. 
Έχω αρχίσει ήδη δειλά-δειλά να γνωρίζομαι με τον κόσμο του διαδικτύου και έχω εντοπίσει πως δεν βρίσκω εύκολα αξιολογήσεις από γονείς για εκδηλώσεις και γενικά δραστηριότητες που αφορούν σε παιδιά. Αποφασίζω λοιπόν να δοκιμάζω με το παιδί μου και να καταθέτω μέσω του blog την προσωπική μου εμπειρία. 
Φυσικά δεν έχω ιδέα αν υπάρχουν άλλα μαμαδο- ή μπαμπαδο-blog!

Λίγο για να ξεφύγει το μυαλό από τα προβλήματα, λίγο θεωρώντας πως ανακάλυψα τον τροχό (χα,χα!), λίγο  αγχωμένα και στημένα στην αρχή, λίγο πιο χαλαρά αργότερα, άρχισα να «φτερουγίζω» στο διαδίκτυο. Και σιγά-σιγά η ζωή μου αλλάζει ριζικά!

Σταδιακά αρχίζω να νιώθω λιγότερο μόνη κι αβοήθητη, ν’ ανακαλύπτω ιδέες, να μειώνεται το άγχος μου σε πολλά θέματα μέσα από το μοίρασμα εμπειριών και σκέψεων, να γελάω, να συγκινούμαι, να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους (διαδικτυακά και μη), να πειραματίζομαι με καινούργιες ασχολίες και κυρίως να αλλάζει ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα.

Κάθε φορά που περνάω «περίεργη» φάση, πάντα αργά ή γρήγορα θα καταφύγω στα «φτερουγίσματα»
Ξαναδιαβάζω τις αναρτήσεις, θυμάμαι πρόσωπα, πράγματα, συναισθήματα και καταστάσεις πίσω από τις λέξεις και συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι για όλα αυτά πού έχω (δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σοβαρά προβλήματα με τα παιδιά τους και παρόλα αυτά τα αντιμετωπίζουν με χιούμορ και δύναμη), για όλες τις «γνωριμίες» που έχω κάνει και τα συναισθήματα που έχω μοιραστεί!

Η καθημερινότητά μας είναι φρενήρης και ο χρόνος λιγοστός. Το διαδίκτυο, αν το χειριστείς σωστά και δεν το αφήσεις να κυριεύσει τη ζωή σου, σου προσφέρει πραγματική επικοινωνία γρήγορα και εύκολα. Και φυσικά πολλούς καινούργιους φίλους που αργά ή γρήγορα θα τους συναντήσεις και θα είναι σαν να τους ξέρεις χρόνια!  

Έτσι λοιπόν η ανυπομονησία είναι μεγάλη που στις 20 Απριλίου στις «Ψηφιακές γειτονιές» θ’ ανταμώσουμε από κοντά παλιοί, καινούργιοι και εν δυνάμει διαδικτυακοί φίλοι!