Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Δημοσιότητα!!!

Το Σεπτέμβρη που μας πέρασε έγινα αποδέκτης ενός email από την κυρία Γιαννακοπούλου Εβίτα υπεύθυνη Διαφήμισης του περιοδικού Kid's Fun. Αφού με ενημέρωνε πως έχει διαβάσει αρκετά από τα «Φτερουγίσματα» και ότι το βρίσκει πολύ ενδιαφέρον, ευχάριστο και αρκετά δημιουργικό, μου ανακοίνωνε ότι ξεκινούσαν και ένα καινούργιο περιοδικό το «Μαμά Δες!» που θα κυκλοφορούσε για πρώτη φορά στις 15 Σεπτεμβρίου πανελλαδικά στα περίπτερα. Μου πρότεινε λοιπόν να συμμετέχω με μία μίνι συνέντευξη σχετικά με το blog, ώστε και άλλες μαμάδες που ίσως να μην γνωρίζουν αυτό τον τρόπο επικοινωνίας να ενημερωθούν.

Συμφώνησα με μεγάλη μου χαρά γιατί θεωρώ πως είναι σημαντικό για μας τις μαμάδες να δεχόμαστε βοήθεια. Ανταλλάξαμε μερικά email με τις ερωτήσεις και απαντήσεις. Μετά από λίγες μέρες με ενημέρωσε πως λόγω χώρου στο περιοδικό, δεν δημοσίευσαν την συνέντευξή στο πρώτο τεύχος και ότι θα προσπαθούσαν για το επόμενο και θα με κρατούσαν ενήμερη. Ο καιρός πέρασε και εγώ το ξέχασα, ώσπου πριν λίγες μέρες ενημερώθηκα πως δημοσιεύτηκε στο 2ο τεύχος Δεκεμβρίου 2010-Ιανουαρίου 2011 και το έλαβα ταχυδρομικώς!

Μοιράζομαι λοιπόν την χαρά μου μαζί σας και την τέταρτη ερώτηση-απάντηση που δεν μπήκε μάλλον λόγω χώρου, γιατί τη βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα και καίρια.

«4. Μέσα από την ιντερνετική συζήτηση με άλλες μαμάδες έχετε λύσει προβλήματα που ίσως πριν να μην ξέρατε πως;

Σίγουρα ένιωσα λιγότερο μόνη και αβοήθητη, βρήκα ιδέες που μου χρησίμευσαν, μειώθηκε το άγχος μου σε πολλά θέματα μέσα από το μοίρασμα των εμπειριών και των σκέψεων, γέλασα, συγκινήθηκα και οπωσδήποτε ένιωσα και νιώθω πολύ τυχερή για όλα αυτά πού έχω, (δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σοβαρά προβλήματα με τα παιδιά τους και παρόλα αυτά τα αντιμετωπίζουν με χιούμορ και δύναμη) και για όλες τις «γνωριμίες» που έχω κάνει και τα συναισθήματα που έχω μοιραστεί! Η καθημερινότητά μας είναι φρενήρης και ο χρόνος λιγοστός. Το internet, αν το χειριστείς σωστά και δεν το αφήσεις να κυριεύσει τη ζωή σου, σου προσφέρει πραγματική επικοινωνία γρήγορα και εύκολα. Και φυσικά πολλούς καινούργιους φίλους που αργά ή γρήγορα θα τους συναντήσεις και θα είναι σαν να τους ξέρεις χρόνια (το λέω από προσωπική εμπειρία, όπως πάντα!)»


Ιδού λοιπόν η «διάσημη» φίλη σας!!!(τρέμε Μενεγάκη!)

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά.mp4

Στο blog της Χρυσαυγής http://moramamades.blogspot.com/
βρήκα το παρακάτω καταπληκτικό βίντεο, παραγωγή του μαθητή του 2ου γυμνασίου Πρέβεζας Λελόβα Λουκά, που πήρε το ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ του πανελλήνιου διαγωνισμού ΕΡΤ 2010.
Απλά απίθανο!!!

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Ο Καβουράκης και το ταξίδι του

Αναδημοσιεύω από το site «Μαμά...δες, μπαμπά...δες», «μια μικρή ιστορία για τα παιδιά που με τη φαντασία τους μπορούν να νικήσουν τα πάντα»

Με συγκλόνισε και δεν μπορώ να γράψω τίποτε περισσότερο απ'ό,τι ήδη λέει...

«O Moloch διαγνώστηκε με μία σπάνια μορφή καρκίνου στα 28 του. Σήμερα δημοσίευσε στο blog του μία ιστορία, ένα παραμύθι για να δώσει δύναμη στους γονείς και στα παιδιά που μπορει να έχουν διαγνωσθεί με καρκίνο. Μια ιστορία ελπίδας! Το μόνο που ζητάει είναι να αναδημοσιευτεί το κείμενο του όσο μπορεί περισσότερο (αναφέροντας πάντα με σύνδεσμο τον δημιουργό του) και ρωτάει αν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να εικονογραφήσει αυτή την ιστορία ή ακόμη και να την εκδώσει προκειμένου να μοιραστεί στα παιδιά και στους γονείς τους που έχουν ξεκινήσει τον δικό τους αγώνα ενάντια στην ασθένεια του καρκίνου.»

«Το παρακάτω είναι μια μικρή ιστορία που έγραψα και απευθύνεται σε παιδιά που πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν καρκίνο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι αυτό που πέρασα εγώ τώρα στα 28 μου δεν πρέπει να το περνάει κανένα παιδί. Είναι απόδειξη ότι δεν είναι τα πάντα “εν σοφία”. Για να απαλύνω κάπως την κατάσταση λοιπόν έγραψα αυτό το μικρό κειμενάκι. Πολλοί θα βαρεθείτε να το διαβάσετε. Λογικό καθώς απευθύνεται σε παιδιά και έχει συγκεκριμένο σκοπό. Προστατέυεται με άδεια Creative Commons, καθώς θεωρώ απαράδεκτο το να βγουν λεφτά από κάτι τέτοιο, αλλά απαραίτητο να κυκλοφορήσει όσο γίνεται περισσότερο. Σκέφτομαι αν βρεθεί ένας σκιτσογράφος με κέφι να το κάνουμε ένα pdf και να το στείλουμε στην κ. Βαρδινογιάννη για να το διαθέσει (αν φυσικά της αρέσει) στα παιδιά που νοσηλεύονται στην κλινική. Αυτά.»

«Ο Άκης είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Πάει στη γ’ τάξη του Δημοτικού σε μια όμορφη γειτονιά της Αθήνας, από εκείνες που τα παιδιά μαζεύονται μετά τα μαθήματά τους και παίζουν μπάλα και κρυφτό. Είναι αρκετά καλός μαθητής, χωρίς να διαβάζει πολύ και αυτό τον κάνει διπλά χαρούμενο όταν του λέει μπράβο η δασκάλα. Κι ο Δήμος είναι καλός μαθητής, ίσως καλύτερος από τον Άκη, αλλά δε βγαίνει ποτέ να παίξει τα απογεύματα γιατί η μαμά του τον βάζει να διαβάζει πολύ και μετά τον εξετάζει.
Μια μέρα του φθινοπώρου, ο Άκης γύριζε σπίτι από το σχολείο φορτωμένος με τα μπράβο του και χαρούμενος σκεφτόταν ότι η μητέρα του θα του είχε φτιάξει κεφτεδάκια με πατάτες που του αρέσουν. Ύστερα, θα πήγαινε μια βόλτα με τον παππού και ίσως του έπαιρνε και μια σοκολάτα να μοιραστούν στην παιδική χαρά. Ο παππούς βέβαια θα έπαιρνε ένα μικρό κομματάκι γιατί λέει ότι είναι ήδη γεμάτος ζάχαρη. Τον Άκη δε θα τον πείραζε να είναι γεμάτος ζάχαρη σκέφτηκε καθώς έφτανε σπίτι.
Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια μέχρι την πόρτα του σπιτιού ένιωσε ένα μικρό, πολύ μικρό πόνο στο πόδι του. Όπως τότε που ο Μιχάλης, εκείνο το παιδί που κάνει τη δασκάλα να τραβάει τα μαλλιά της και είναι πολύ αστεία όταν το κάνει, είχε τσιμπήσει το μπράτσο του για να του πάρει το καινούριο του μολύβι. Τι να έγινε εκείνο το μολύβι, αναρωτήθηκε και ξέχασε τον πόνο.
Οι μέρες περνούσαν άλλες όμορφες σαν εκείνη τη μέρα που πήγε με το μπαμπά και τη μαμά να δουν τα δελφίνια κι άλλες άσχημες όπως τότε που η γειτόνισσα με τις γάτες δεν του έδωσε τη μπάλα που έπεσε στον κήπο της. Αυτό που δεν άλλαζε όμως ήταν εκείνος ο περίεργος πόνος στο πόδι του, λίγο πιο πάνω από το γόνατο. Ο Άκης νόμιζε ότι το είχε χτυπήσει κάποια στιγμή παίζοντας μπάλα. Βλέπετε όσοι δεν ήξεραν ποδόσφαιρο στη γειτονιά του, φαίνεται προσπαθούσαν να κλωτσήσουν τα πόδια των άλλων αντί για τη μπάλα. Δεν το κατάλαβε ποτέ του ο Άκης το γιατί. Το πιο περίεργο δε, ήταν ότι τις περισσότερες φορές ο πόνος ήταν πιο δυνατός το βράδυ, όταν έπεφτε να κοιμηθεί.
Ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, καληνύχτισε τους γονείς του και πήγε στο κρεβάτι του. Διάβασε μερικές σελίδες από το βιβλίο με το νεαρό μάγο που αφού μεγάλωσε έπιασε δουλειά στο τσίρκο και έσβησε το φως να κοιμηθεί. Έβλεπε πολλά και περίεργα όνειρα αλλά αυτό που θα έβλεπε απόψε δεν χώραγε στη φαντασία του! Καθώς ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του δίπλα στο μαξιλάρι του ήρθε και στάθηκε ένα μικρό γυαλιστερό καβουράκι. Ο Άκης, αν και είχε δει πολλά καβουράκια στη ζωή του στην παραλία κάτω από το σπίτι στο νησί, δυσκολεύτηκε να καταλάβει τι είναι. Βλέπετε κάτι το σκοτάδι, κάτι το κοστούμι με τη γραβάτα. Ε; Για στάσου! Από πότε τα καβουράκια φοράνε ρούχα; Και τι δουλειά είχε στο μαξιλάρι του Άκη;
Άπλωσε λοιπόν το χέρι του να το πιάσει αλλά δεν τα κατάφερε. «Είναι όνειρο», σκέφτηκε ο Άκης και χαμογέλασε έτοιμος να συνεχίσει τον ύπνο του.
-Ψίτ;
-…
-Ψίτ; Ναι εσύ ο περίεργος που δεν έχεις καν δαγκάνες. Μ’ ακούς;
Ο Άκης γύρισε σαστισμένος! Το καβούρι στον ύπνο του μιλούσε!
-Ναι. Ποιος είσαι και τι κάνεις στο κρεβάτι μου κοστουμαρισμένος;
-Αφενός δεν είμαι στο κρεβάτι σου. Επικοινωνώ μαζί σου μέσα από τα όνειρά σου. Κανονικά είμαι γατζωμένος μέσα στο δεξί σου πόδι. Όσο για το κοστούμι, οι πληροφορίες μου λένε ότι εδώ στη Γη παίρνετε περισσότερο στα σοβαρά όσους φοράνε κοστούμι και γραβάτα.
Έχει δίκιο, σκέφτηκε ο Άκης. Να για παράδειγμα ο διευθυντής στο σχολείο που φοράει πάντα κοστούμι και γραβάτα είναι πάντα σοβαρός. Και όταν μιλάει τον ακούνε όλοι με προσοχή. Ακόμη και η δασκάλα. Μα αυτό σε απασχολεί Άκη; Τι εννοεί γατζωμένος μέσα στο πόδι σου; Και από πού έρχεται αν όχι από τη θάλασσα;
Αυτά τον ρώτησε λοιπόν τον κύριο Καβουράκη κι εκείνος του εξήγησε.
Στην άλλη άκρη του γαλαξία μας, όχι πολύ μακριά από εδώ αν δεν έχει κίνηση και ξέρεις τους σύντομους δρόμους, υπάρχει ένας μικρός πλανήτης με το όνομα (ο άλλος) Ποσειδώνας. Όχι αυτός που είναι εδώ στη γειτονιά μας. Ο άλλος. Γι’ αυτό και λέγεται έτσι. Πολύ μικρός πλανήτης, ακόμη και σε σχέση με τη Γη που δεν είναι και κανένα θηρίο. Ο πλανήτης αυτός είναι καλυμμένος με νερό θαλασσινό και μέσα κατοικούν λογής λογής θαλασσινά ζωάκια. Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάτι σαν βασιλιάς, είναι ένας κάβουρας που αγαπάει πολύ αυτό που κάνει και είναι έτσι όλοι χαρούμενοι. Ο κ. Καβουράκης είναι γιός του. Πρίγκηπας σα να λέμε. Επειδή η ζωή στον (άλλο) Ποσειδώνα είναι κάπως μονότονη για έναν πρίγκηπα, με όλους τους άλλους κάβουρες να τον υπηρετούν και να τον προσέχουν ο κ. Καβουράκης κάνει συχνά ταξίδια με το μίνι διαστημόπλοιό του.
Όλα πήγαιναν μια χαρά, μέχρι που κατέβηκε στη Γη να δει τις παραλίες μας και να χαιρετήσει κάτι ξαδέρφια του που είχαν έρθει χρόνια πριν μετανάστες να γνωρίσουν τον κόσμο. Το διαστημόπλοιό του φαίνεται να μάζεψε βρώμα από μια παραλία που δεν καθάρισε κανένας και δεν κατάφερνε να απογειωθεί μέχρι το διάστημα. Την τελευταία φορά που δοκίμασε, έπεσε και καρφώθηκε μέσα στο πόδι του Άκη.
-Έτσι που λες Άκη μου. Και τώρα έχω μπλέξει εδώ και δεν μπορώ να φύγω.
-Ναι αλλά εγώ πονάω! Σκέφτομαι μάλιστα να πω στη μαμά να με πάει στο γιατρό. Αν και αυτός συνήθως με κυνηγάει με τα εμβόλια.
-Γι’ αυτό κι εγώ επικοινώνησα μαζί σου Άκη. Πρέπει να πας στο γιατρό για να βολευτούμε και οι δυο.
-Δηλαδή;
-Δηλαδή εσύ θα σταματήσεις να πονάς κι εγώ θα μπορέσω να πάω σπίτι μου. Ίσως δεν ήταν τελικά και τόσο βαρετά…
-Καλά, εμένα θα με κάνει καλά ο γιατρός. Εσύ πως θα πας σπίτι;
-Θυμάμαι από το Πανεπιστήμιο της Ατλαντίδας, όπου σπούδαζα διαστημική της θάλασσας ότι τα ανθρώπινα φάρμακα μπορούν να δουλέψουν ως καύσιμα για το διαστημόπλοιό μου! Οπότε αν πάρεις αρκετά θα μπορέσω να το ξεκινήσω και αν πατήσω αρκετό γκάζι να ξεσφηνώσω από το πόδι σου!
Αφού χαιρετήθηκαν, ο Άκης ξύπνησε και περίμενε μέχρι το πρωί. Σκεφτόταν τι να κάνει. Από τη μια φοβόταν το γιατρό. Όχι τον ίδιο δηλαδή αλλά τις βελόνες του. Δεν είναι ότι πιο ευχάριστο να σε τσιμπάνε με βελόνες! Αν ήταν θα το είχαν και στο λούνα Παρκ! Από την άλλη όμως λυπόταν τον κ. Καβουράκη με το μπλέξιμό του και είχε κουραστεί κι εκείνος να πονάει. Αποφάσισε λοιπόν να πει στη μαμά του να τον πάει στο γιατρό αλλά να μην πει τίποτε για το νέο φίλο του.
Από την άλλη μέρα κιόλας, ο Άκης άρχισε να πηγαίνει στο νοσοκομείο. Είχε πολλές βελόνες και πολλά τσιμπήματα. Από την πρώτη μέρα κιόλας άρχισε να φεύγει ο πολύς πόνος. Ο κ. Καβουράκης ερχόταν κάθε βράδυ, του έλεγε πόσα ακόμη καύσιμα χρειάζεται και για να τον ευχαριστήσει που άντεχε όλες αυτές τις βελόνες και την κούραση από τα φάρμακα του έλεγε ιστορίες από τον πλανήτη του αλλά και από τα ταξίδια του. Για εκείνη τη φορά που ένα περαστικό διαστημόπλοιο έχυσε λάδια στον (άλλο) Ποσειδώνα και τρίβανε με τα σφουγγάρια όλο το βυθό, για τον περίεργο πλανήτη με τα ηφαίστεια όπου συνάντησε κάποτε με ένα τριαντάφυλλο μέσα σε μια γυάλα και τον ρωτούσε μήπως είδε πουθενά κάποιο Πρίγκηπα. Είπε στο τριαντάφυλλο ότι κι εκείνος είναι πρίγκηπας, αλλά εκείνο έψαχνε έναν άλλο πιο μικρό και πιο ξανθό. Ακούστηκε ενδιαφέρον τύπος…
Όταν τα καύσιμα ήταν πια αρκετά ο κ. Καβουράκης χαιρέτησε τον Άκη και ετοιμάστηκε για αναχώρηση. Έλα όμως που δεν υπολόγισε κάτι ακόμα!
-Άκη! Έχουμε πρόβλημα!
-Μα τι λες; Όλα πάνε μια χαρά! Εγώ είμαι καλύτερα, το σκάφος σου είναι σχεδόν γεμάτο καύσιμα, η μαμά θα φτιάξει αύριο κέικ με σοκολάτα!
-Τα μαλλιά σου.
-Τα μαλλιά μου είναι μια χαρά. Τα χτενίζω μόνος μου και μερικές φορές βάζω και ζελέ για να στέκονται όπως του μπαμπά.
-Ναι αλλά… προκαλούν παρεμβολές.
-Παρε..τι;
-Παρεμβολές. Να πώς να σου πω, πως είναι στην τηλεόραση που μερικές φορές δεν πιάνει καλά το κανάλι; Έ απ’ αυτό μόνο που τώρα δεν πιάνει καλά το τιμόνι. Αριστερά πατάω εγώ, δεξιά στρίβει το σκάφος μου.
-Κι όλα αυτά από τα μαλλιά μου;
-Ναι! Τα μαλλιά είναι στους ανθρώπους σαν τις κεραίες!
-Ωραία και τι προτείνεις; Να τα κόψω;
-Βασικά όσο κοντά και να τα κόψεις δεν λύνεται το πρόβλημα. Πρέπει να τα ρίξουμε. Για λίγο! Μέχρι να απογειωθώ και να απομακρυνθώ! Μετά θα ξαναβγούν στ’ ορκίζομαι!
-Μα θα γίνω σαν τον παππού που όταν περνάει κάτω από λάμπα γυαλίζει το κεφάλι του!
-Ναι αλλά εσένα θα είναι για λίγες μέρες μόνο! Άντε ένα δυο μήνες το πολύ. Σε παρακαλώ! Μην με ταλαιπωρείς για τρίχες κατσαρές!
Ο Άκης το σκέφτηκε λίγο και τελικά συμφώνησε. Δεν ήταν δα και τόσο τραγικό! Θα έβαζε τη γιαγιά να του φτιάξει έναν όμορφο σκούφο, ίσως με τα χρώματα της ομάδας του! Δε θα χρειαζόταν και να χτενίζεται, που το βαριόταν λίγο. Ειδικά όταν τον χτένιζε η μαμά ίσως ακόμη και να πονούσε!
Την άλλη μέρα τα μαλλιά του άρχισαν να πέφτουν. Οι γονείς του και οι συγγενείς του τον κοιτούσαν σα να στενοχωριόντουσαν αλλά εκείνος ήξερε το λόγο και ήταν σχεδόν χαρούμενος που όλα πήγαιναν μια χαρά.
Όταν τελικά έπεσαν όλα, ο κ. Καβουράκης ξεκίνησε το ταξίδι του! Ο Άκης σταμάτησε να πηγαίνει στα νοσοκομεία και γύρισε στο σχολείο του, τη μπάλα του, τις βόλτες με το ζαχαρένιο του παππού. Πολλές φορές θυμάται πόσο κουράστηκε για να βοηθήσει το φίλο του αλλά δεν έχει σημασία πια. Περιμένει το καλοκαίρι να πάει στην παραλία κάτω από το σπίτι στο νησί για να μάθει νέα από τα ξαδέρφια του κ. Καβουράκη!»

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Κρίση...

Τον τελευταίο καιρό έχω περάσει δύσκολα, με πολλές ανακατατάξεις, προβλήματα και έννοιες στη δουλειά μου και αλλού.
Ευτυχώς έχω ένα γιο που καταλαβαίνει πως δεν είμαι καλά πριν το συνειδητοποιήσω εγώ η ίδια και μου «χτυπάει το καμπανάκι». Έτσι λοιπόν, άρχισε ξαφνικά να «βρέχει» το κρεββάτι του τη νύχτα, αλλά και το μεσημέρι στο προνήπιο σχεδόν κάθε μέρα.
Αφού συνήλθα από το πρώτο σοκ, συζήτησα με δυο ανθρώπους που εκτιμώ πολύ, οι οποίοι με βοήθησαν να καταλάβω τι έκανα στον εαυτό μου και στο παιδί μου:
Παρόλο που «σκοτωνόμουν» να προλάβω να τελειώσω τη δουλειά εγκαίρως και να είμαι εγώ αυτή που θα τον έπαιρνε από το σχολείο και μετά θεωρητικά ήμασταν μαζί, δεν ήμουν εκεί «ουσιαστικά»! Το μυαλό μου «έτρεχε» αλλού: στις εκκρεμότητες, στα προβλήματα, στις δυσκολίες, στις δουλειές.
Δεν μπορούσα να φανταστώ πως ήταν τόσο εύκολο να με παρασύρει η καθημερινότητα με τις έννοιες και τα προβλήματα και να με κάνει να χάσω την εστίασή μου στην ουσία!
Και η ουσία είναι πως τα παιδιά μας, η οικογένειά μας, η υγεία η δική μας και των αγαπημένων μας, είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Ας επικεντρωθούμε σ'αυτό και ας ευγνωμονούμε το Θεό, το σύμπαν, το Βούδα, ή όπως αλλιώς το ονομάζει ο καθένας μας, κάθε μέρα, για αυτά τα θεία δώρα. Είναι ο μόνος τρόπος να δούμε λίγο πιο αισιόδοξα το μέλλον, αφού το «περιβάλλον» γύρω μας δεν μας βοηθάει πια και τόσο...
Μόλις λοιπόν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, εστίασα σωστά και επικεντρώθηκα στην «στιγμή που περνά και χάνεται» που λέει και το τραγούδι, εκτός από το γεγονός ότι έκανα το παιδί μου ευτυχισμένο, (το «διαβάζεις» στα μάτια του), έφτιαξε «ως δια μαγείας» και η δική μου διάθεση!

Τι σπουδαίο παιδί με ευαίσθητες «κεραίες», που ξέρει να με αφυπνίζει, έχω!
Είμαι πολύ περήφανη για το Αγγελάκι μου (που είναι όνομα και πράγμα!)

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Πίσω στην προ παιδιών εποχή 2

Το βίντεό μας!!!


Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Ατάκες διαμάντια!

Διαβάζω καιρό τώρα τις αναρτήσεις της «ιντερνετικής» φίλης μου της Άσπας, με ατάκες-διαμαντάκια από τις κορούλες της και ζήλεψα!

Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ κι εγώ ένα διαμαντάκι του γιόκα μου, που μας έχει κάνει να γελάσουμε πολύ και έχει γίνει οικογενειακή ατάκα πιά...

Πριν αρκετό καιρό, ήταν άρρωστος με το λαιμό του, τη μύτη του κ.λ.π. και μετά από το βραδυνό μπάνιο τού καθάριζα τα αυτιά:

Εγώ: Πω, πω, Αγγελάκο, «κερί» που έχουν τ'αυτιά σου!
Άγγελος: Είναι...αναμμένο;

Πρόσφατα του πήραμε μια τσάντα με τα εργαλεία τού γιατρού για να παίζει και τον είχε πιάσει μανία να μας «εξετάζει». Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας «εξέτασης» λοιπόν όπου «εξέταζε» τα αυτιά μου με το ειδικό εργαλείο:

Εγώ: Τι γίνεται λοιπόν γιατρέ μου; Πώς είναι τα αυτιά μου;
Άγγελος: Το ένα έχει ένα κερί αναμμένο και το άλλο έναν...καλικάντζαρο!!!΄

Και το πρόσφατο κορυφαίο:

Είμαστε σε διαδικασία-ρουτίνα ύπνου, έχουμε βάλει πυζάμες, έχουμε πλύνει δόντια, έχουμε διαβάσει παραμύθι και αγκαλιαζόμαστε για να καληνυχτιστούμε.

Άγγελος: Μαμά μου, θα ...μου λείψεις!!!

Η μαμά κουκουβάγια ζει μεγάλες στιγμές!

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Αύγουστος στην Αθήνα (με παιδιά)

Ήμουν φέτος από τις λίγες τυχερές-άτυχες μαμάδες που έκαναν διακοπές τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου και έτσι πέρασα ολόκληρο τον Αύγουστο στην Αθήνα.

Από επιλογή γιατί μου αρέσει η Αθήνα άδεια, με το προνόμιο να κυκλοφορείς άνετα στους δρόμους, να φτάνεις γρήγορα και χωρίς άγχος στον προορισμό σου, να βρίσκεις να παρκάρεις χωρίς πρόβλημα, να απολαμβάνεις την ομορφιά της πόλης, που δυστυχώς χάνεται τον υπόλοιπο καιρό μέσα στην πολύβουη καθημερινότητα.

Δυστυχώς το φετινό καλοκαίρι μου ανέτρεψε όλα τα παραπάνω, με τον εξαντλητικό καύσωνα 20 ημερών που μας επιφύλασσε.
Εκτός όμως από τον καύσωνα, διαπίστωσα δυστυχώς, για άλλη μιά φορά, ότι αυτή η πόλη τον Αύγουστο υπολειτουργεί και είναι κρίμα!
Έτσι λοιπόν μια μαμά, που πρέπει να βρει τρόπους να απασχολήσει το παιδί της, (δημιουργικά ή μη), τον Αύγουστο στην Αθήνα, περνάει δύσκολες στιγμές πιστέψτε με!
Το παιδικό μουσείο κλειστό,φυσικά ούτε λόγος για παιδικές παραστάσεις και εκδηλώσεις!
Ακόμη και οι παιδότοποι, (που για μένα είναι συνήθως η τελευταία λύση), ήταν όλοι κλειστοί!
Η παιδική χαρά καλή είναι, αλλά το απόγευμα όταν θα πέσει ο ήλιος!
Και τα παιδάκια, πόσο θα παίξουν μόνα τους, με τη μαμά ή με τη γιαγιά; Πόση τηλεόραση θα δούν;(ειδικά αυτήν την τελευταία, την αποφεύγουμε κιόλας, στο μέτρο του δυνατού βέβαια)
Θα μου πείτε: γιατί δεν το πήγαινες στη θάλασσα; Να το κάνω, αλλά πόσες φορές εν μέσω καύσωνα; Συγχωρέστε με, αλλά καθότι και μεγαλοκοπέλα, δεν αντέχω και πολλά πολλά!

Ευτυχώς για μένα, μια άλλη μαμά που είχε ξεμείνει με το βλαστάρι της τον Αύγουστο στην Αθήνα, (εννοείται ότι κάνουμε καλή παρέα και το παιδάκι της πολύ καλή παρέα με το δικό μου!) μου εξασφάλισε μερικές ώρες απρόσκοπτου παιχνιδιού, μιά στο δικό μας σπίτι και μιά στο δικό τους...
Όμως και πάλι δεν ήταν αρκετό για να καλύψει τόσα πρωινά Αυγουστιάτικης κλεισούρας!!!

Έτσι ψάχνοντας για εναλλακτικές λύσεις μέσα στον καύσωνα, ανακάλυψα το ART4FUN, ένα κέντρο δημιουργικής απασχόλησης στο Χαλάνδρι, φυλλάδιο του οποίου είχα προμηθευτεί στη έκθεση παιδιαδρομή που είχε γίνει στο Ζάππειο τον Απρίλιο.

Πρόκειται για έναν τριώροφο πολυχώρο που φιλοδοξεί να συνδυάσει τη διασκέδαση και το παιχνίδι με την καλλιτεχνική δημιουργία και την ανάπτυξη ικανοτήτων. Γιαυτό το λόγο και οργανώνει εργαστήρια (π.χ.κεραμικής, φωτογραφίας, πληροφορικής, κηπουρικής κλπ) που απευθύνονται σε γονείς με παιδιά άνω των 2 ετών.
Αυτός ο πολυχώρος λοιπόν, έκλεισε μόνο μία εβδομάδα μέσα στον Αύγουστο και αφού η άδεια Αθήνα μίκραινε τις αποστάσεις, αποφάσισα να τον επισκεφτώ με τον γιόκα μου ένα ζεστό (πολύ ζεστό!) πρωινό.

Οι εντυπώσεις:

Πολύ προσεγμένος κουκλίστικος χώρος όπου μπορείς να πάς και μόνο για ελεύθερο παιχνίδι (δεν είναι απαραίτητο δηλαδή, το παιδί να έχει δηλώσει συμμετοχή σε κάποιο εργαστήριο ή δραστηριότητα)
Ευγενέστατο και εξυπηρετικότατο προσωπικό.
Τα παιδιά παίζουν πάντα με την επίβλεψη παιδαγωγού.
Υπάρχει οθόνη στον επάνω όροφο, όπου μπορείς να βλέπεις κάθε στιγμή τί κάνει το παιδί σου.
Δυστυχώς είναι πολύ ακριβός (τουλάχιστον για την δική μου τσέπη!) Και εξηγούμαι:
Το ελεύθερο παιχνίδι 3 ωρών κοστίζει 9 ευρώ σκέτο. Δεν περιλαμβάνει δηλαδή κάποιο χυμό ή κάτι άλλο για το παιδί. Ο καφές που πήρα (freddo cappuccino τρομάρα μου!) κόστιζε 4,70 ευρώ! Και φυσικά όταν ο μικρός θέλησε να πιεί έναν χυμό και να φάει ένα κέικ, (εντάξει μιά μερίδα κέικ ήταν δύο κομμάτια), πλήρωσα άλλα 7 ευρώ. Όλα ποιοτικότατα και πεντανόστιμα, αλλά ακριβά.
Τα εργαστήρια που διοργανώνονται πολύ ενδιαφέροντα, αλλά αν κρίνω από τις τιμές στα υπόλοιπα, φοβάμαι πως θα είναι ασύμφορα (αν και το ευγενέστατο παλικάρι που είναι υπεύθυνος, είπε κάτι για προσφορές)
Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την απόσταση (είναι ψηλά στο Χαλάνδρι, κοντά στα Βριλήσια) λειτουργούν μάλλον αποτρεπτικά (για μένα τουλάχιστον!)

Βέβαια χρωστάω άλλη μιά επίσκεψη, για να επιστρέψω ένα βιβλίο που είχαν την ευγένεια να μου δανείσουν, αν και με έβλεπαν πρώτη φορά,(προς τιμή τους!), το οποίο έψαχνα καιρό και δεν έβρισκα γιατί έχει εξαντληθεί.

ART4FUN
Ολύμπου 25, Χαλάνδρι
Τηλ: 2106835494
Φαξ: 2106835495
Κιν: 6972839839
www.art4fun.gr
info@art4fun.gr

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Πίσω στην προ παιδιών εποχή 1

Αν είστε γονιός και σας δινόταν η ευκαιρία να επιστρέψετε στην προ παιδιών εποχή, τι θα λέγατε στον εαυτό σας; Αυτό το ερώτημα έγινε στις μαμάδες του βίντεο «Reflections on Motherhood» που ανάρτησε η Άσπα στο blog της

Το βίντεο συγκινητικό, γλυκό και χαμογελαστό, έκανε πολλούς να προτείνουν να φτιάξουμε κι εμείς την ελληνική εκδοχή.



Καταπληκτική ιδέα!




Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Η Ζωή χωρίς Παιδιά...(για λίγο!)

Φέτος είναι η τρίτη χρονιά που έστειλα το παλικάρι μου διακοπές για 10 ημέρες με τη γιαγιά!
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα ανάμικτα συναισθήματα που ένιωθα, κυρίως επειδή φέτος νομίζω ότι κάπως καλύτερα τα έχω διαχειριστεί και όταν με ρωτούσαν αν μου λείπει, απαντούσα «όχι» χωρίς περιστροφές!

Να ξεκαθαρίσω κάτι:
Αν άφηνα τον εαυτό μου ελεύθερο και ανεξέλεγκτο, νομίζω ότι δεν θα άφηνα κανέναν και το εννοώ ΚΑΝΕΝΑΝ, να ασχολείται με οποιονδήποτε τρόπο με το παιδί μου!
Αυτό είναι ένα συναίσθημα πολύ δυνατό και εμφανίζεται σχεδόν από την πρώτη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι αυτό το πλασματάκι είναι ολόδικό σου, εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα κι αρχίσεις να εξοικειώνεσαι μαζί του!

Με τον καιρό όμως συνειδητοποιείς, ότι αυτό είναι πρακτικά αδύνατον να εφαρμοστεί, ιδίως αν εργάζεσαι, (κάποιος θα πρέπει να φροντίσει το μωρό, όσο εσύ δουλεύεις!), αλλά έτσι κι αλλιώς λόγω αντικειμενικών δυσκολιών, (πρέπει να κάνεις κι ένα μπάνιο βρε αδερφέ, αλλά κυρίως λόγω του ότι κινδυνεύεις να πάθεις υπερκόπωση!)

Το να αποφασίσεις όμως να συναινέσεις και να δώσεις οικειοθελώς το «μωρό» σου, (όσο χρονών κι αν είναι), για ένα μεγάλο διάστημα, να ζήσει μακρυά σου, είναι κάτι τελείως διαφορετικό και θέλει, πιστέψτε με, μεγάλη ψυχική δύναμη! (Sorry μπαμπάδες, ξέρω ότι αυτό δεν το πολυκαταλαβαίνετε οι περισσότεροι από εσάς, αλλά έτσι είναι!)

Εγώ προσωπικά συνειδητοποίησα, ότι το να μπορέσεις να κάνεις την υπέρβαση και να ξεκολλήσεις, έστω και για λίγο, εσύ από το παιδί και το παιδί από εσένα, μόνο καλό θα κάνει και στους δύο!
Αυτό όμως θα γίνει μόνο αν καταφέρεις να τιθασσεύσεις όλα τα ανάμικτα συναισθήματα που νιώθεις και να τα αποδεχτείς, αλλά να αφήσεις το περιθώριο και στο παιδί σου να κάνει το ίδιο!
Π.χ.
Σου λείπει απίστευτα, αλλά ταυτόχρονα είσαι και απίστευτα ξαλαφρωμένη που μπορείς επιτέλους να κάνεις τρελλίτσες με τον καλό σου χωρίς να φοβάσαι μην ξυπνήσει!

Σχεδόν δεν έρχεται στο τηλέφωνο να σου μιλήσει για να μην διακόψει το παιχνίδι του ή το μπάνιο του και ενώ χαίρεσαι που είναι ευτυχισμένο, ζηλεύεις που δεν σε έχει ανάγκη για να περνάει καλά!

Φοβάσαι να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι χαίρεσαι που βρήκες λίγο από την ανεμελιά που είχες κάποτε και που μπορείς πάλι, χωρίς έννοια, να κανονίσεις να βγείς μετά τη δουλειά για θερινό σινεμαδάκι, μια μπυρίτσα ή καφέ με τις φίλες σου ή τον άντρα σου!

Χαλαρώστε!

Το ότι αισθανόμαστε έτσι δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάμε το παιδί μας αρκετά ή ότι δεν είμαστε καλές μάνες (άντε και καλοί μπαμπάδες!)

Το ότι το παιδί μας περνάει καλά, δεν σημαίνει ότι δεν μας αγαπάει ή ότι δεν μας έχει ανάγκη για να μεγαλώσει σωστά.

Το ένα δεν αποκλείει το άλλο και αφήνοντας τον εαυτό μας να αποδεχτεί όλα τα παραπάνω και να ζήσει λίγο ξέγνοιαστα, επιτρέποντας και στο παιδί μας να κάνει το ίδιο χωρίς ενοχές, απλώς δίνουμε σε μας τον χρόνο που μας αξίζει και στο παιδί μας την δυνατότητα να γίνει ένας ανεξάρτητος, ευτυχισμένος ενήλικας.

Άλλωστε, αυτό δεν θέλουμε όλοι για τα παιδιά μας;

Και τελικά σημασία έχει, όπως λέει και ο Άγγελος: «Μα αφού θα ξαναγυρίσω, βρε μαμά!»

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

Καραγκιόζης...

Είχα και στο παρελθόν προσπαθήσει να πάω με το γιόκα μου να παρακολουθήσουμε παράσταση Καραγκιόζη. Ήταν πριν από 1 χρόνο περίπου και παιζόταν σε ένα θέατρο στον Πειραιά. Μαζευτήκαμε θυμάμαι η αδερφή μου, η κουμπάρα της με τα δυό της παιδιά, (το ένα κορίτσι 1 χρόνο περίπου πιο μεγάλο από τον δικό μου και το αγόρι της 1 χρόνο περίπου μικρότερο), μια κοινή τους φίλη με το παιδί της και εμείς οικογενειακώς. Οι άντρες των οικογενειών έμειναν έξω για καφέ γιατί το εισιτήριο για όλη την οικογένεια πήγαινε πολύ (άλλο που δεν ήθελαν βέβαια...)

Θυμάμαι ότι το θέατρο ήταν γεμάτο κόσμο, αλλά ο δικός μου κρατούσε τα αυτιά του γιατί η μουσική και ο λόγος του Καραγκιοζοπαίχτη από τα μεγάφωνα τον ενοχλούσε (ήταν λίγο δυνατά είναι η αλήθεια...). Μετά από 20 λεπτά περίπου αναγκάστηκα να τον πάρω και να συναντήσουμε τους μπαμπάδες για καφέ και χυμό, αφού ο μικρός διαμαρτυρόταν.
Πρέπει να πω ότι ούτε εμένα μου άρεσε ιδιαίτερα, έμενα απαθής με τα αστεία, τα οποία έβρισκα και λίγο παρωχημένα, αλλά έβλεπα ότι ο περισσότερος κόσμος γελούσε και τα παιδιά είχαν χαζέψει και έδειχναν να διασκεδάζουν.
Έτσι θεώρησα ότι εμείς είμασταν οι «μυστήριοι» της υπόθεσης, ίσως και ο μικρός ήταν μικρός και ακόμα καθόλου εξοικειωμένος με θεάματα τότε, οπότε το έβαλα στην άκρη για αργότερα.

Εχθές είχε παράσταση Καραγκιόζη στο υπαίθριο θεατράκι της γειτονιάς μας, στα πλαίσια των καλοκαιρινών παραστάσεων του δήμου μας. Με λύπη μου διαπίστωσα ότι δεν άλλαξαν τα συμπεράσματά μου έναν χρόνο μετά, το αντίθετο μάλιστα ενισχύθηκαν. Ο μικρός βαρέθηκε, και αρκετά από τα υπόλοιπα παιδιά επίσης, ο κόσμος ήταν χλιαρός και εγώ παρέμενα απαθής σε όλα τα αστεία (ακόμα και σ'αυτά που οι περισσότεροι γελούσαν). Για να μην τα πολυλογώ φύγαμε στο διάλειμμα.

Στα μικράτα μου υπήρξα μεγάλη φαν του Καραγκιόζη, μάλιστα είχαμε γράψει και δικό μας έργο με την αδερφή μου και είχαμε στήσει ολόκληρη παράσταση έξω από το σπίτι μας ένα καλοκαίρι. Παίζαμε συχνά και στο δωμάτιό μας Καραγκιόζη: δυό καρέκλες, ένα σεντόνι, οι φιγούρες (άλλες αγοραστές κι άλλες χειροποίητες) και ένα φως γραφείου, έκαναν μια χαρά τη δουλειά.

Δεν ξέρω τι φταίει και δεν μας αρέσει πιά. Ίσως άλλαξαν οι εποχές και η τουρκοκρατία φαντάζει πολύ μακρινή, το να λύνεις τις διαφορές σου με το ξύλο είναι παρωχημένο και αντιπαιδαγωγικό, ίσως ακόμα να παίζει ρόλο και ο καραγκιοζοπαίχτης...

Κρίμα που αμέλησα και δεν είδα ποτέ από κοντά να παίζει Καραγκιόζη τον αείμνηστο Ευγένιο Σπαθάρη...

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Δίνοντας επιλογές!!!

Παραθέτω παρακάτω ένα link από ένα site σχετικά με τη διατροφή του παιδιού, που μου έστειλε η αδερφή μου, και το οποίο βρήκα πολύ ενδιαφέρον.

www.dietup.gr/paidi/diatrofi.html

Με λίγα λόγια λέει ότι το να ρωτάς το παιδί σου «τι θέλεις να φας;» είναι αγχωτικό για το ίδιο, ενώ ρωτώντας το «θέλεις να φας κοτόπουλο ή μακαρόνια;» του δίνει και την δυνατότητα της επιλογής και στους γονείς την δυνατότητα να ελέγχουν το τι θα φάει χωρίς να μην χαθούν σε ατελείωτες κουβέντες που δεν θα βγάλουν πουθενά και επιπλέον θα χαλάσουν και την ατμόσφαιρα.

Εγώ έχω να προσθέσω ότι όλο αυτό λειτουργεί άψογα και σε άλλα θέματα, όπως π.χ. στην επιλογή των ρούχων!

Δοκιμάστε να το εφαρμόσετε, αξίζει τον κόπο!

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Allou Fun Park kidom και πάλι!!!

Την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, ξαναπήγαμε με το γιόκα μου στο Allou Fun Park Kidom με αφορμή τα γενέθλιά του την περασμένη ημέρα. Αντί για πάρτυ σκεφτήκαμε ότι το να ξεσαλώσει εκεί με ένα καλό του φίλο θα ήταν καλύτερο και δεν κάναμε λάθος.

Σε σχέση με πέρισυ που είχαμε πάει και τα είχαμε αναλύσει πάλι, έχω να επισημάνω τα εξής:

Έχουν κατεβάσει το εισιτήριο από 21 σε 19 ευρώ και έχουν και μία προσφορά στα 15 ευρώ για τις ώρες 17:00 με 19:00 μόνο τις καθημερινές.
Η Παρασκευή απόγευμα, κατά τη γνώμη μου, είναι καλύτερη μέρα από το Σαββατοκύριακο, διότι έχει λιγότερο κόσμο και λιγότερη ζέστη από το πρωί.
Κατά τα άλλα ισχύουν τα ίδια, με το προσωπικό να είναι ευγενέστατο και εξυπηρετικό, τα παιχνίδια διασκεδαστικά και έναν παιδότοπο υπαίθριο, που δεν είχα αναφέρει την προηγούμενη φορά, (γιατί είχαμε πάει πρωί και μάλλον δεν λειτουργούσε μέσα στο λιοπύρι), που έχει εκτός από τα γνωστά φουσκωτά, ένα τεράστιο πειρατικό καράβι για ατέλειωτα παιχνίδια, φαντασία να έχεις (που τα παιδιά ευτυχώς έχουν απεριόριστη!)

Μια πολλή καλή επιλογή για μια σπέσιαλ μέρα!!!

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Πρόταση για ένα παιδικό βιβλίο από μιά μαμά!!!

Μόλις έλαβα ένα e-mail από την κουμπάρα και καλή μου φίλη τη Σοφία που με χαροποίησε πολύ! Η Σοφία είναι νέα, ωραία και μαμά της Τατιάνας 5 χρονών και του Χρυσόστομου 3 χρονών, δυό γλυκύτατων παιδιών που πολύ συχνά παίζουν με τον Άγγελο το γιό μου. Η καλή μου Σοφία λοιπόν, που είναι μια μαμά με ανησυχίες και που με έχει πολύ στηρίξει στο όλο εγχείρημα των Φτερουγισμάτων, μου προτείνει ένα παιδικό βιβλίο που διάβασε με την κόρη της και τους άρεσε πολύ! Αν και υποτίθεται πώς πρώτα δοκιμάζω με τον Άγγελο και μετά προτείνω, επειδή έχω πολύ ενθουσιαστεί με την πρωτοβουλία της αυτή και επιπλέον την έχω και γραπτή, λέω να σας την μεταφέρω αυτούσια!

Ιδού λοιπόν:

«Καλημέρα Φλωρίτσα μου!

Θέλω να σου πω για ένα βιβλίο, που διαβάσαμε με την Τατιάνα και μας άρεσε πάρα πολύ.
Μπορείς να το προτείνεις και σε άλλες μαμάδες στο blog σου.
Λέγεται «Η Μαραζούπολη που έγινε Ανθούπολη» της Κατερίνας Αναγνώστου από τις εκδόσεις Μίνωας, για παιδιά από 6 χρονών

Υπόθεση:
Ήταν κάποτε μία πόλη, ονόματι Μαραζούπολη, όπου όλοι οι κάτοικοι ήταν γέροι και μαράζωναν. Μέχρι και τα παιδιά έδειχναν γερασμένα και αδιάφορα για τη ζωή. Ώσπου μία μέρα γεννήθηκε ένα μικρό κοριτσάκι, η Ανθούλα, και έδωσε ελπίδα στους Μαραζοπολίτες. Το κοριτσάκι έπεισε τους κατοίκους να φυτέψουν λουλούδια στους κήπους, στα παρτέρια, στις βεράντες, στις ταράτσες και έτσι η πόλη άλλαξε όψη και τα ζώα, οι πεταλούδες, τα πουλιά εμφανίστηκαν πάλι. Όλοι ξανάνιωσαν από την ευωδιά των λουλουδιών και αποφάσισαν να αλλάξουν το όνομα της πόλης τους σε Ανθούπολη!
Δίπλα στην Ανθούπολη υπήρχε η πολιτεία Πλαστικούπολη, που κατασκεύαζε μόνο πλαστικά λουλούδια. Βλέποντας ο Αρχιπλαστικός την ευημερία της Ανθούπολης και τα δικά του κέρδη να μειώνονται, έβαλε στο μάτι την Ανθούπολη και έστειλε τους σπιούνους του να καταστρέψουν όλα τα λουλούδια και να τα αντικαταστήσουν με πλαστικά.
Μόλις οι Ανθουπολίτες είδαν τα λουλούδια τους να χάνονται, μαράζωσαν πάλι. Ο Αρχιπλαστικός άδραξε την ευκαιρία και επισκέφτηκε την Μαραζούπολη και πρότεινε στους κατοίκους να αγοράσουν περισσότερα πλαστικά λουλούδια για να ομορφύνει πάλι η πόλη τους. Επειδή όμως δεν είχαν λεφτά, πρότεινε να τους δανείσει χρήματα με αντάλλαγμα σιτάρι, γάλα και κομμάτι γης. Οι Μαραζοπολίτες δέχτηκαν, οι εποχές περνούσαν, ξέμειναν από φαγητό, από γη, τα λουλούδια όμως ήταν πάντα εκεί χωρίς να τους προσφέρουν τίποτα.
Ώσπου μία μέρα οι Μαραζοπολίτες ξεσηκώθηκαν, ξερίζωσαν τα πλαστικά λουλούδια, έδιωξαν τον δυνάστη τους και αποφάσισαν να καλλιεργήσουν τη γη τους και να περιμένουν να ανθίσει πάλι. Την άνοιξη φύτρωσαν νέα λουλούδια και έτσι η Μαραζούπολη άρχισε πάλι να ανθίζει.

Δεν είναι πολύ ωραίο; Πιστεύω ότι περνάει πολύ επίκαιρα μηνύματα στα παιδιά με απλό τρόπο.

Φιλάκια»

Όταν το διαβάσουμε κι εμείς με τον Άγγελο θα σας πούμε την γνώμη μας!

Καλή ανάγνωση!!!

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Γκιούλιβερ!!!

Θυμάστε το παραμύθι «τα ταξίδια του Γκιούλιβερ» με τον Γκιούλιβερ να φτάνει ναυαγός στη Λιλιπούτη και να πιάνεται αιχμάλωτος από τους Λιλιπούτειους τα μικρά ανθρωπάκια στο μέγεθος δάχτυλου?

Ε, λοιπόν εμείς παίζουμε ένα παιχνίδι που το ονομάσαμε Γκιούλιβερ!
Ξεκίνησε τυχαία ένα Σάββατο πρωί που ο μικρός ήρθε στο κρεββάτι μας κουβαλώντας τα αυτοκινητάκια του. Άρχισε λοιπόν να παίζει ανάμεσά μας και ξαφνικά τα τσούλησε πάνω στα πόδια μου που δήθεν ήταν οι δρόμοι, (ούτε λόγος για τα πόδια του πατέρα του καθότι τριχωτός, οπότε καταλαβαίνετε...)
Έτσι λοιπόν καθιερώθηκε το παιχνίδι «Γκιούλιβερ», όπου εγώ είμαι ο Γκιούλιβερ που ξαπλώνω στο χαλί και ο Άγγελος αυτός που μετακινεί τα αυτοκινητάκια του πάνω μου και μου δίνει εντολές: «μαμααά βάλε έτσι τα πόδια σου ή τα χέρια σου για να γίνει γέφυρα!!!»
Τώρα που το σκέφτομαι το παιχνίδι είναι κυρίως για αγοράκια (εκτός αν το κοριτσάκι σας παίζει με αυτοκινητάκια), χειμερινό (δε λέει να ξαπλώνεις στα πλακάκια, εκτός αν έχει καύσωνα!), ξεκούραστο για τους γονείς (για προφανείς λόγους!) και για λίγη ώρα γιατί πιάνεσαι!!!
Εμείς σχεδόν πάντα καταλήγουμε να κυλιόμαστε στο χαλί κάνοντας αγκαλιές και γαργαλίσματα!!!

Καλές...διαδρομές και ...αγκαλιές!!!

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Το καλύτερο και το χειρότερο της ημέρας!

Η Ερατώ Χατζημιχαλάκη, στη συνάντηση που είχαμε στο bliss, σε ερωτήσεις που έγιναν, ανάμεσα σε άλλες, σχετικά με τη διαδικασία του ύπνου και τις δυσκολίες της, πρότεινε το εξής: πριν ή μετά το καθιερωμένο παραμύθι, να μοιραζόμαστε με το μπουμπούκι μας αυτό που μας άρεσε περισσότερο και αυτό που μας άρεσε λιγότερο ή καθόλου κατά τη διάρκεια της ημέρας μας και να ζητάμε και από αυτό να μας πει τα αντίστοιχα της δικής του ημέρας.

Είπα να το δοκιμάσω και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό! Καταρχήν σε αφήνουν άναυδο οι απαντήσεις! «Σήμερα μου άρεσε περισσότερο ο ήλιος!» ή «δεν μου άρεσε που δεν ήρθε κανείς στο σπίτι μας!»(έχω κοινωνικό παιδί τι να κάνουμε!)
Επίσης σε βάζει και σένα σε διαδικασία να ψάξεις την ημέρα σου και να βρείς αυτό που σου άρεσε περισσότερο ή λιγότερο, να αξιολογήσεις διαφορετικά τα καλά και τα κακά της ζωής και να διακρίνεις τα σημαντικά και τα ασήμαντα τελικά!
Τέλος νομίζω ότι το να μοιράζεσαι στιγμές, έστω και επιγραμματικά, με το παιδί σου, μόνο καλό στη σχέση κάνει!
Το συστήνω ανεπιφύλακτα, έχει γίνει αγαπημένη αναμενόμενη στιγμή της ημέρας και είναι άριστο αγχολυτικό!

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Παιδική παράσταση «Μια Φάρμα για τα Ζώα»

Σήμερα καταφέραμε να πάμε σε παιδικό θέατρο μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες στο παρελθόν (αρρώστιες κλπ). Ήταν η δεύτερη παιδική παράσταση που είδε το βλαστάρι μου στη ζωή του, καθώς τούς είχανε πάει πριν από λίγο καιρό με τον παιδικό σταθμό στην παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής τής όπερας του Γιόχαν Στράους: «Η Νυχτερίδα» σε σκηνοθεσία τής Κάρμεν Ρουγγέρη.

Είδαμε την παράσταση «Μια Φάρμα για τα Ζώα»(4-9χρ.) που παίζεται κάθε Κυριακή
17:15-18:20 στο θέατρο Φούρνος Μαυρομιχάλη 168 (www.fournos-culture.gr)

Η ιστορία έχει ώς εξής:
Στη φάρμα των ζώων όλα κυλούν ήρεμα....Έτσι τουλάχιστον πιστεύει ο κύριος Τζόουνς, ο ιδιοκτήτης της. Τα ζώα όμως έχουν άλλη γνώμη: και ονειρεύονται τη μέρα που θα ζουν ελεύθερα και ανενόχλητα....
Ένα βράδυ το Όνειρο τους έγινε πραγματικότητα! Να όμως που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα φαντάστηκαν. Τα ζώα αναγκάζονται να πάρουν αποφάσεις.Πως θα οργανώσουν την καινούργια τους ζωή; Σε αυτές τις αποφάσεις τους συμμετέχουν ενεργά και τα παιδιά από το κοινό

Παράσταση με 3 ηθοποιούς, κούκλες και συμμετοχή των παιδιών τα οποία διατυπώνουν τις απόψεις τους κατά την διάρκεια της παράστασης.

Οι εντυπώσεις μας:
Συμπαθητική και ευφάνταστη παράσταση πλαισιωμένη από ταλαντούχους ηθοποιούς με όμορφα νοήματα που κατά την γνώμη μου δεν μπορούν να καταλάβουν τα παιδιά ηλικίας 4 ετών. Ίσως βέβαια να παίζει ρόλο και η συχνότητα επαφής ενός παιδιού με το θέατρο, αλλά ο δικός μου εντυπωσιάστηκε και παρακολουθούσε με εξαιρετικό ενδιαφέρον μεν, λίγα κατάλαβε δε, αν κρίνω από την συζήτησή μας μετά στο δρόμο της επιστροφής. Παρατήρησα όμως ότι αρκετά παιδάκια στην ηλικία του δικού μου δεν «έπιασαν» νοήματα της παράστασης. Κουράστηκε επίσης από τη διάρκεια (65 λεπτά).

Για όλους τους παραπάνω λόγους, νομίζω ότι η παιδική παράσταση τού ίδιου θεάτρου «Μήλα Ζάχαρη Κανέλα» που απευθύνεται σε παιδιά 2,5-5 ετών και διαρκεί 50 λεπτά θα του άρεσε περισσότερο.

Εμείς πάντως θα σπεύσουμε γιατί όλες οι παιδικές παραστάσεις τού συγκεκριμένου θεάτρου θα παίζονται έως τις 9 Μαίου 2010.
Ελπίζω να προλάβουμε και να μοιραστούμε μαζί σας τις εντυπώσεις μας!

Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

Παρουσίαση βιβλίου και Βίκυ Κουμάντου!

Πώς συνδέονται αυτά τα φαινομενικά διαφορετικά θέματα μεταξύ τους; Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω ευθύς αμέσως:

Προχθές στο ενδιαφέρον site www.paidorama.gr , αφού έψαξα για τις εκδηλώσεις του Σαββατοκύριακου, ξεχώρισα μια παρουσίαση βιβλίου που θα γινόταν σήμερα Σάββατο στο πολύ γνωστό βιβλιοπωλείο Ευριπίδης στη στοά στο Χαλάνδρι, Α.Παπανδρέου 11. Ήταν για το βιβλίο του Γιώργου Λεμπέση «Στον κόσμο της Τζίνας» των εκδόσεων Παπαδόπουλου.
Είχα ακούσει καλά λόγια για το συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο πολλές φορές στο παρελθόν, έχουμε κάμποσα βιβλία αυτού του εκδοτικού οίκου στο σπίτι, αναφερόταν σε μια πολύ πρωτότυπη παρουσίαση, έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε οικογενειακώς!
Το βιβλιοπωλείο: εντυπωσιακό, μεγάλο, με φιλικό προσωπικό και με ένα συμπαθητικό καφέ στο προαύλιο-αίθριο που δεν θέλεις και πολύ για να κάτσεις να πιείς κάτι.
Η παρουσίαση βιβλίου: διαφορετική και παιχνιδιάρικη από οργανωτές ψυχαγωγικών θεαμάτων του μικρού θεάτρου.
Το βιβλίο όμως και η παρουσίαση κατ'επέκταση, απευθυνόταν σε μεγαλύτερα παιδιά (το αιώνιο πρόβλημα να αναφέρονται σπάνια οι ηλικίες των παιδιών στις οποίες απευθύνονται οι παρουσιάσεις βιβλίων, τα βιβλία και οι παιδικές παραστάσεις και εκδηλώσεις)
Έτσι ο μικρός μου χάζεψε μεν, δεν πρέπει να κατάλαβε και πολλά δε, ξεφυλλίσαμε κάμποσα παιδικά βιβλία, αγοράσαμε ένα βιβλίο που μας άρεσε και πήγαμε για καφέ και χυμό στο καφέ στο προαύλιο. Για καλή μας τύχη στην τσαντούλα που μας προσφέρθηκε στο τέλος σαν δώρο από την παρουσίαση υπήρχε ζωγραφιά και ξυλομπογιές και απασχοληθήκαμε δημιουργικά.

Τηλεφωνήσαμε και στην Βίκυ Κουμάντου από το www.tastefull.gr, παλιά Χαλανδριώτισσα και καλή μας φίλη, για να την δούμε και να τα πούμε και έχω να δηλώσω τα εξής:
Είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ με τα παιδιά, μας έδειξε ευφάνταστους τρόπους να περνάς καλά με το βλαστάρι σου όταν βρίσκεσαι σε ένα καφέ όπου εύκολα το παιδί βαριέται ακόμη κι αν έχεις προνοήσει να έχεις κάτι μαζί σου για να απασχοληθεί. Ειδικά εγώ που έχω περιορισμένη φαντασία σ'αυτά και πραγματικά με ενδιαφέρει να ασχοληθώ και με το παιδί λίγο, τής είμαι ευγνώμων! Ο Άγγελός μου την λάτρεψε! Ξέρω όμως ότι και ο δικός της πρίγκηπας Άγγελος την λατρεύει, η πριγκίπισσά της επίσης κι εγώ την αγαπώ πολύ γιατί είναι πολύ γλυκιά όπως και αυτά που φτιάχνει σαν εξαιρετική μαγείρισσα! Μια περιήγηση στο site της θα σας πείσει! (έχω δοκιμάσει λιχουδιές από τα χεράκια της, δεν το λέω τυχαία!)

Η βόλτα συνεχίστηκε με ένα γευστικό οικογενειακό γεύμα στο «σπίτι της μακαρονάδας» στο Χαλάνδρι, αμέσως μετά απογευματινό καφέ με τις γιαγιάδες και θείες όπου διηγηθήκαμε τις περιπέτειές μας και ολοκληρώθηκε στην παιδική χαρά της γειτονιάς μας.

Νομίζω το τέλειο Σάββατο για τον πρίγκηπα της καρδιάς μας, αν κρίνω και από τον ήσυχο και βαθύ ύπνο του!!!


Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Σχολείο για γονείς;

Πριν λίγο καιρό είχα τη χαρά να γνωρίσω την Ερατώ Χατζημιχαλάκη, οικογενειακή σύμβουλο. Με εντυπωσίασε τόσο πολύ ο τρόπος που προσέγγιζε τα πράγματα και ο εξαίσιος τρόπος που μιλάει ελληνικά, καθώς και η ίδια σαν άνθρωπος, που δεν άντεξα και τη ρώτησα πολλά πράγματα που με απασχολούν σαν μητέρα. Ήταν χείμαρρος! Αν μπείτε και στη ιστοσελίδα της www.allazo.gr θα καταλάβετε τη δουλειά που έχει κάνει στη συμβουλευτική γονέων.

Αποφάσισα λοιπόν να το μοιραστώ όλο αυτό με εσάς και της ζήτησα να γράψει κάτι για «τα φτερουγίσματα». Μου ζήτησε μια ερώτηση για να μπορέσει να περιορίσει λίγο το θέμα, και της την έστειλα. Η απάντηση ήταν εντυπωσιακή και χειμαρρώδης όπως η ίδια. Μπήκα στον πειρασμό να την «περικόψω», αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά γιατί θα έχανε σε ουσία. Πάρτε το χρόνο σας και διαβάστε την, μπείτε και στην ιστοσελίδα της, πραγματικά αξίζει τον κόπο!

Εγώ θα επανέλθω σύντομα γιατί με συμβούλεψε σε κάποιο θέμα μου με τον μικρό που με βοήθησε ουσιαστικά και σε άλλα που τώρα τα δοκιμάζω και θα σας ενημερώνω στην πορεία.

Απολαύστε την:

Τελικά χρειάζονται οι γονείς ψυχολογική και συμβουλευτική βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών τους ή αρκεί το ένστικτό τους?

Αγγίζοντας την ερώτηση με τη ματιά του ειδικού, λέω πως ναι, κάποιοι γονείς χρειάζονται βοήθεια και κάποιοι ίσως όχι. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι παρατηρώντας αυτούς που την αναζητούν - άρα νοιώθουν πως την χρειάζονται - είναι εκείνοι που δεν θα έπρεπε να τη χρειάζονται. Αντίθετα εκείνοι που δεν την αναζητούν, είναι αυτοί που θα έπρεπε να την χρειάζονται. Τι σχήμα οξύμωρο! Και τι μεγάλη αλήθεια!

Προσεγγίζοντάς την ως μητέρα θα πω πως ναι οπωσδήποτε. Εγώ τουλάχιστον χρειάστηκα και δεν μετάνιωσα που την πήρα. Αισθάνομαι πως έκανα τα μεγάλα λάθη μικρότερα.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Η εποχή μας είναι γεμάτη προκλήσεις. Σου δίνονται τόσα πολλά που αν επιλέξεις να πάρεις κάποια από αυτά, είναι βέβαιο πως θα οδηγηθείς αλλού, αλλιώς. Γενιές μεγάλωσαν χωρίς οι γονείς να έχουν κανένα ειδικό να αποταθούν. Στις δυσκολίες ήταν εκεί γύρω κάποιος που είχε αντιμετωπίσει το θέμα που «έκαιγε» λίγο πριν και μέσα απ’ τη δική του πείρα και γνώση, οδηγούσε και τους επόμενους που ή έκαναν ότι έλεγαν οι παλιότεροι ή κάποιοι (οι πιο τολμηροί) αντιδρούσαν στο κατεστημένο. Κι έτσι φέραμε τον κόσμο εδώ που τον φέραμε. Σ’ αρέσει; Εμένα πάντως όχι.

Μήπως είναι ανάγκη να μαζευτούμε και να ομολογήσουμε τα λάθη μας και ίσως τότε να μπορέσουμε να πορευτούμε με βήματα αλλιώτικα στο προορισμό μας σαν ανθρώπινο είδος; Μήπως να αναρωτηθούμε αν «στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε»; Κι’ αν αποφανθούμε πως στραβά αρμενίζουμε, ασφαλώς μια μεγάλη μερίδα της ευθύνης για τη στραβομάρα πιστεύω πως θα τη ρίξουμε στους γονείς. Στους γονείς που σαν πειθήνια όργανα μιας οργανωμένης καταναλωτικής κοινωνίας, έπεσαν με τα μούτρα να φέρουν στο σπίτι περισσότερα χρήματα, για περισσότερα υλικά αγαθά, για περισσότερες απολαύσεις και μπερδέψαμε τις ανάγκες με τις επιθυμίες και ξεχάσαμε τη χαρά και στη θέση της βάλαμε τις εξωσχολικές δραστηριότητες; Και μήπως έτσι ίσως να αντιληφθούμε πως στη θέση της εσωτερικής αναζήτησης για την προσωπική αλήθεια, βάλαμε την αλήθεια που λέει η τηλεόραση που όμως είναι μια ψεύτικη εικονική πραγματικότητα; Και μήπως μέσα σ’ αυτή την διαστρέβλωση σπρώξαμε και τα παιδιά μας που άθελά τους αγωνίζονται να αποδείξουν πως είναι σε θέση να υπερβούν τις επιθυμίες του γονιού και μαζεύουν γνώσεις, πτυχία και διαπιστευτήρια για να γίνουν μορφωμένοι άνεργοι; Ατέλειωτα τα μήπως και σε παρασύρουν σαν κινούμενη άμμος και σε ρουφούν στην άβυσσο της ωχ αδερφοσύνης που μας διέπει σαν κοινωνία.

Υπάρχουν οι αρχές. Υπάρχουν οι αξίες. Υπάρχουν οι μέθοδοι και οι προσεγγίσεις. Πάντα υπήρχαν από τις ένδοξες γενιές των Αρχαίων προγόνων μας. Απλά τις γνωρίζουν λίγοι. Οι πολλοί όχι μόνο δεν τις γνωρίζουν αλλά κι αν ακόμη τους τις πας μπροστά στα μάτια τους, προτιμούν …. να διαβάσουν εφημερίδα (για να είναι λέει ενημερωμένοι) ή κάποιοι άλλοι προτιμούν να δουν τηλεόραση (γιατί έλα μωρέ να ξεκουραστούμε λίγο). Κι αυτοί οι λίγοι που τελικά τολμούν να διαφοροποιηθούν και να ψάξουν γι’ αυτό το τόσο σημαντικό ρόλο που τους εμπιστεύθηκε ο Δημιουργός, δεν φτάνουν να κάνουν τη διαφορά. Κι άσε που νοιώθουν μόνοι μέσα σ’ ένα σύνολο αφιονισμένων, αποπροσανατολισμένων, αδιάφορων, ψευτοκαθωσπρεπει (ωραία λέξη ε;) τύπων που νομίζουν πως κάνουν το σωστό. Κι άμα τους πεις και κάτι εσύ ο υποψιασμένος, σε κοιτούν σαν να ήρθες από άλλο πλανήτη. Ε! λοιπόν όχι. Όλοι αυτοί που βλέπουν το ρόλο του γονιού σαν τον σημαντικότερο της ζωής τους (πιο ψηλά κι από τη Διευθυντική θέση στη Πολυεθνική που απασχολεί τη μαμά ή τον μπαμπά ως αργά το βράδυ), είναι αυτοί που σαν προπομποί αλλάζουν την κοινωνία.

Ναι Φλώρα μου χρειάζονται οι γονείς βοήθεια. Είναι πολλά τα θέματα που δεν μπορεί να ξέρει ένας γονιός και το ένστικτο είναι μια πολύ παρεξηγημένη λέξη. Εν-στικτο είναι ότι φέρω ως στίγμα μέσα μου και με κάνει να ανήκω στο βιολογικό μου είδος. Δεν είναι εν-στικτες οι συμπεριφορές μου ως γονιός. Πιθανά να είναι έν-στικτη η αγάπη. Είναι όμως εν-στικτη η αγάπη χωρίς όρους; Δεν νομίζω. Έχω ακούσει πολλούς γονείς να κάνουν το λάθος της διαπραγμάτευσης της αγάπης τους. Έστω και χειριστικά να γίνεται χωρίς να είναι αλήθεια είναι τεράστιο λάθος στα αυτιά του μικρού παιδιού. Να για ποια πράγματα χρειάζεται καθοδήγηση ο γονιός. Κι είναι πολλά πίστεψέ με. Μόνο ξεκινώντας να ασχοληθείς ξετυλίγεται το κουβάρι και βλέπεις πως αυτό ή εκείνο το λάθος που είναι τόσο οφθαλμοφανές δεν το κατάλαβες πως το έκανες. Πόσοι γονείς ας πούμε μπορεί να ξέρουν πως όταν λέμε Μπράβο στο παιδί μας δεν το ενθαρρύνουμε αλλά το αποθαρρύνουμε; Ναι χρειάζονται βοήθεια, καθοδήγηση, προβληματισμό, συμπαράσταση, στήριξη οι γονείς. Είναι μεγάλο το έργο να μεγαλώνεις έναν άνθρωπο. Είναι τεράστια η ευθύνη. Είναι σπουδαία η αποστολή. Ας μην την αφήνουμε στην τύχη της. Συγνώμη αν η απάντησή μου ήταν λίγο μεγαλύτερη είναι γιατί είναι μεγάλη και η πίκρα που αισθάνομαι όταν προσφέρω δωρεάν ας πούμε μια ομιλία σ’ ένα σχολείο που έχει 200 μαθητές άρα 400 γονείς και έρχονται 10. Όχι γιατί επέλεξαν να μην ακούσουν εμένα αλλά επέλεξαν να μην ακούσουν κανένα. Η Ελπίδα μου σαν άνθρωπος με κάνει να πιστεύω στο νόμο της κρίσιμης μάζας. Αυτός λέει πως ακόμη και ένας κάνει τη διαφορά. Ένας ακόμη γονιός λοιπόν να αναζητήσει βοήθεια μπορεί όλη η ζυγαριά να γύρει προς αυτή τη κατεύθυνση. Πού ξέρεις μπορεί να είσαι εσύ αυτός που θα κάνει τη διαφορά. Μπορεί να είσαι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Γένοιτο.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακή Σύμβουλος

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

ΠΑΖΛ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ!!!

Φίλοι και φίλες γειά και χαρά!!!

Αρρωστήσαμε πάλι και αυτή τη φορά οικογενειακώς!!!

Έτσι αφού δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά λόγω εντολών γιατρού και αφού περάσανε τα πολύ δύσκολα με τους πυρετούς και αρχίσανε τα άλλα δύσκολα με τα: «μαμά έλα να παίξουμε!» και «μαμά το ένα και το άλλο», ανακαλύψαμε τα πάζλ!!!

Ένας καταπληκτικός δημιουργικός τρόπος να κρατάτε ήσυχο το μικρό σας, να συμμετέχετε ακόμη και όλη η οικογένεια και να σας απασχολεί αρκετή ώρα!
Σίγουρα παίζει ρόλο η ιδιοσυγρασία του παιδιού καθώς και η ηλικία του, αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να δοκιμάσετε! Επίσης μην διστάσετε να βάλετε «δύσκολα» στο βλαστάρι σας, αν βλέπετε ότι «το έχει», δηλαδή πάζλ για μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά! Ο μικρός μου για παράδειγμα είναι 3 μιση χρονών και φτιάχνει πάζλ, με ελάχιστη βοήθεια, για παιδιά 5 χρονών και πάνω!

Ένας άλλος ήσυχος τρόπος να απασχοληθείτε δημιουργικά μαζί με το παιδάκι σας είναι η ζωγραφική.
Τον ήσυχο τρόπο τον αναφέρω γιατί δεν αντέχετε λόγω ασθενείας και επειδή το μικρό δεν επιτρέπεται να καταπονηθεί πολύ επίσης λόγω ασθενείας (τουλάχιστον έτσι συνέβη με εμάς)

Εμείς είχαμε πάρει δώρο τα Χριστούγεννα ένα μεγάλο βιβλίο με σκίτσα που πρέπει να τα χρωματίσεις και κάναμε συναγωνισμό ποιός θα τελειώσει τον χρωματισμό του δικού του σκίτσου πρώτος. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: απαραίτητη προϋπόθεση να έχετε αρκετά κραγιόνια ίδιου χρώματος γιατί αλλιώς θα έχετε καυγάδες αντί για όμορφες και ήσυχες οικογενειακές στιγμές!

Από την πλευρά μου εύχομαι όμορφες οικογενειακές στιγμές σε όλους, έτσι κι αλλιώς, χωρίς αρρώστιες και γκρίνιες!

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

Άλσος Βεϊκου στο Γαλάτσι-Πάμε Βόλτα!!!

Καλή Χρονιά!!!

Εύχομαι σε όλους τους γονείς και τα βλαστάρια τους υγεία και πολλά χαμόγελα!!!

Ενημερώνω τελευταία στιγμή αλλά δεν «πρόκανα» νωρίτερα και θα σας εξηγήσω γιατί ευθύς αμέσως.

Πριν από λίγο καιρό ενημερώθηκα για μία σχετικά καινούργια ιστοσελίδα (www.pamebolta.gr) που φιλοδοξεί να είναι ένα site όπου θα μπορούμε να βρούμε τα πάντα για να διασκεδάσουμε με τα παιδιά μας! Εκτός από παιδότοπους, παιδικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις κλπ (σε όλη την Ελλάδα παρακαλώ), η πολύ φιλόδοξη παρέα του pamebolta.gr με πρώτη και καλύτερη την Μαρίλη Αντωνέλλου, αποφάσισε να το «εξελίξει» το θέμα και να δώσει σάρκα και οστά, μετά από ψηφοφορία on line, σε μία από τις φιγούρες τής ιστοσελίδας, την Λούση την καμηλοπάρδαλη, μέσα από μία εκδήλωση που θα γινόταν στο Άλσος ΒεΪκου στο Γαλάτσι μέσα στον Νοέμβρη.

Η εκδήλωση έγινε και από ότι φαίνεται ήταν πολύ επιτυχημένη, και έτσι στα πλαίσια των Χριστουγεννιάτικων εορταστικών εκδηλώσεων του Δήμου Γαλατσίου ακολούθησαν και άλλες στο «Μαγικό Χωριό» όπου εκτός από τη Λούση την Καμηλοπάρδαλη, έπαιζε παράσταση Καραγκιόζη του Σπυρόπουλου, γινόταν διήγηση παραμυθιού από την γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας, γινόταν κατασκευή Χριστουγεννιάτικων Καρτών και ζωγραφική γενικώς και πολλές άλλες δραστηριότητες που διασκέδαζαν τα παιδιά κάθε ηλικίας.

Δυστυχώς αν και προγραμμάτισα καναδυό φορές να πάω, δεν τα κατάφερα λόγω αρρώστιας του μικρού μου την πρώτη φορά και ανειλημένων υποχρεώσεων τη δεύτερη φορά και έτσι πήγα την Κυριακή στις 27 Δεκεμβρίου πέρισι(!)και αφού το δοκίμασα μπορώ να σας πω τα ακόλουθα:

Καταρχήν το Άλσος Βεϊκου από μόνο του είναι μια όαση στην Αθήνα και μπράβο στον Δήμο Γαλατσίου που το διατηρεί σε τόσο καλή κατάσταση. Έχει από γυμναστήριο μέχρι παιδική χαρά και παγοδρόμιο, θερινό σινεμά και τεράστια έκταση για βόλτες!

Έχουν στήσει για τις γιορτές «Το Μαγικό Χωριό » με σπιτάκια και κάστρα για να παίξουν τα παιδιά, και οργανώνει όλα τα παραπάνω που περιέγραψα σε συνεργασία με διάφορους φορείς. Ένας από αυτούς το pamebolta.gr συνεργάστηκε μαζί τους και έφερε την Λούση την καμηλοπάρδαλη για να φωτογραφηθεί με τα παιδιά, οργάνωσε μέσα στο κάστρο των ιπποτών ζωγραφική για παιδιά (εδώ έχω μία ένσταση τα τραπεζάκια για να κάτσουν και να ζωγραφίσουν τα παιδιά ήταν εξαιρετικά λίγα για τον όγκο των παιδιών), έφερε φουσκωτά για να ξεσαλώσουν τα μικρά και γενικά ήταν όμορφα.

Αρχικά έπαιξε παράσταση του Καραγκιόζη, μετά βγήκε ο Άγιος Βασίλης, αλλά νομίζω ότι επισκιάστηκε από τη Λούση την καμηλοπάρδαλη που βγήκε αμέσως μετά, αργότερα έγινε κλήρωση όπου κληρώθηκαν διάφορα δώρα από τους χορηγούς και ακολούθησε η γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας με το παραμύθι της.

Δυστυχώς ο μικρός μου ήταν σε μέρα του «δεν ξέρω τί θέλω» και έτσι δεν τα παρακολουθήσαμε όπως θα θέλαμε, αλλά νομίζω αν κρίνω από τις φατσούλες, τα περισσότερα παιδιά πέρασαν καλά.

Η τελευταία εκδήλωση με τη συμμετοχή του pamebolta.gr γίνεται αύριο 3/1/2010 στις 11 το πρωϊ στο Άλσος ΒεΪκου στην κεντρική πύλη. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να περάσετε μιά βόλτα.

Το site θα διοργανώσει και άλλες εκδηλώσεις και πολλές φορές προσφέρει προνομιακές τιμές ή προσκλήσεις σε παιδικές παραστάσεις. Μπορείτε να ενημερώνεστε από εκεί και από το προφίλ που έχει στο facebook.

Καλές βόλτες!