Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Γράμμα στον Αη Βασίλη ξανά...

Φέτος ο μικρός μου ήθελε να γράψει το γράμμα του στον Άγιο νωρίς νωρίς (και να στολίσουμε δέντρο νωρίς ήθελε, αλλά δεν του έκανα την χάρη η ετοιμόροπη μάνα, μέχρι που με «απείλησε» ότι θα το αφήσουμε στολισμένο μέχρι αρχές Φλεβάρη και έτσι στολίζουμε αύριο...)



Τον έχει πιάσει μια ανυπομονησία για τα Χριστούγεννα (χμ, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ανυπομονησία για το δώρο τον έχει πιάσει, αφού με ρωτούσε τις προάλλες αν ο Άγιος έρχεται Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά γενικά στον πλανήτη και όταν του απάντησα ότι σε άλλες χώρες πάει Χριστούγεννα και σε άλλες Πρωτοχρονιά, εξέφρασε φωναχτά την ευχή να έρθει Χριστούγεννα φέτος στην Ελλάδα!)



Έτσι το παλικάρι μου χωρίς πολλές πολλές περιστροφές και πολύ επίσημα αφού υπογράφει με ονοματεπώνυμο(!) έγραψε στον Άη Βασίλη:
«Αγαπημένε μου Αϊ-Βασίλη. Φέτος ήμουν καλό παιδί. Γι αυτό θα ήθελα να μου φέρεις: ένα tablet ή ένα PSP ή μερικές ακόμα τάπες.. Με πολλή αγάπη Άγγελος Π.»



Αφού βεβαιώθηκε ότι δεν έχει κανένα ορθογραφικό λάθος, συμπλήρωσε την ημερομηνία και δύο μικρές ζωγραφιές. Έφτιαξε ακόμη μια μικρή καρτούλα και τα έβαλε όλα στο φάκελλο: Προς Βόρειο Πόλο για Αϊ Βασίλη, με πλήρη διεύθυνση.



Για τον Ρούντολφ τον τάρανδο ούτε κουβέντα φέτος...

Μεγαλώνουν... Αχ-βαχ...  

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Σκηνές οικογενειακής ευτυχίας

Αφότου ξεκίνησαν τα σχολεία, στο παιδάκι μου πολύ του κακοφάνηκε η Τρίτη Δημοτικού! Αυτή η Ιστορία και τα Θρησκευτικά που μπήκαν στο πρόγραμμα από φέτος, του χάλασαν την «μαγιά» που δεν προλαβαίνει να τελειώσει τόσο γρήγορα όσο πέρισυ, έχει επιπλέον γραψίματα και διαβάσματα και κατά συνέπεια η γκρίνια καλά κρατεί! Κρόσια τα νεύρα της ταλαίπωρης μάνας, που δεν φημίζεται για την υπομονή της ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό (να τα λέμε κι αυτά...)
Κι έρχεται σαν από μηχανής θεός η θεία Μαρίκα η οποία του έταξε το καινούργιο τεύχος Μίκυ Μάους κάθε Παρασκευής εφόσον είναι συνεργάσιμος και τελειώνει τα μαθήματά του χωρίς να γκρινιάζει κάθε μέρα. Και το βλαστάρι μου ξαναέγινε το παιδί που ήξερα από τα προηγούμενα χρόνια δηλαδή άψογος!
Τώρα εγώ που θεωρητικά είμαι κατά της «δωροδοκίας», αλλά στην πράξη «ησύχασε» το κεφάλι μου, τι στάση να κρατήσω, μου λέτε;  



Και έρχεται και εκείνη η βραδιά τις προάλλες που αφού έχουμε «φάει τα μουστάκια μας» με τον μαθητή για τους παραπάνω λόγους, είμαστε στη διαδικασία ύπνου και με αποτελειώνει.
Αγκαλιές, φιλιά «τι δεν σου άρεσε σήμερα», «που τσακωθήκαμε», «κι εμένα», «τι σου άρεσε», «σ’ αγαπώ πολύ το ξέρεις;» «ναι», «το νιώθεις ότι σ’ αγαπάω ή το καταλαβαίνεις μόνο με το μυαλό» ρωτάω στο τέλος εγώ βαθυστόχαστα και σκέφτομαι ταυτόχρονα «τι το ρωτάω το παιδί, τώρα» για να εισπράξω την απάντηση:
«Η αγάπη σου μαμά, έχει φτιάξει μια φωλίτσα κόκκινη δίπλα στην καρδιά μου» για να συμπληρώσει: «η αγάπη όλων όσων μ’ αγαπάτε έχει φτιάξει φωλίτσες κόκκινες γύρω-γύρω από την καρδιά μου και την έχει περικυκλώσει και την προστατεύει, η φωλίτσα η δικιά σου, του μπαμπά, της θείας, της άλλης θείας, της γιαγιάς, κλπ...., τη νιώθω ζεστή και απαλή...»
Έτοιμη να βάλει τα κλάμματα η ευσυγκίνητη μάνα....έρχεται ο πατέρας εκείνη την ώρα ασθμαίνοντας από τη δουλειά, να προλάβει να πει καληνύχτα στο παλικάρι του. Του εξιστορεί η περήφανη μάνα μαζί με τον υιό την τελευταία στιχομυθία και ο πατήρ απαντά: «γιατί κόκκινες φωλίτσες αγόρι μου, κιτρινόμαυρες ταιριάζουν καλύτερα!» (ΑΕΚτζής γαρ)

Δεν περιγράφω άλλο...

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ο γλάρος...

Γράφει η αδερφή μου η Μαρίκα:

«Ποιος είπε ότι τα ζώα δεν έχουν αντίληψη; Και δεν μιλάμε για σκύλο ή γάτα. Μιλάμε για ένα πουλί, ένα γλάρο για την ακρίβεια.
Ο συγκεκριμένος γλάρος είναι μικρός σε μέγεθος και κουτσός. Ας τον πούμε «Κωνσταντίνο», σύμφωνα με την έμπνευση του ανιψιού μου, όταν με άκουσε να λέω αυτήν την ιστορία.
Κάποια μέρα λοιπόν, δεν γνωρίζω πόσο καιρό πριν, ο Κωνσταντίνος είχε κάτσει να ξαποστάσει στο περβάζι του παραθύρου ενός κτιρίου στον Πειραιά. Κάποιος φιλόζωος μέσα στο κτίριο, ας τον πούμε Αλέκο, τον είδε και είπε να του δώσει λίγο από αυτό που έτρωγε. Ο γλάρος λοιπόν το τσίμπησε και το έφαγε! Του έδωσε λίγο ακόμα, το ίδιο σκηνικό. Πάντα άνοιγε το παράθυρο, άφηνε το μεζέ στο περβάζι, έκλεινε το παράθυρο και τότε μόνο ο γλάρος πλησίαζε και έτρωγε τον μεζέ. Την άλλη μέρα ο Κωνσταντίνος ξανάρθε στο περβάζι και πάλι ο Αλέκος του έδωσε μεζέ. Κι αυτό συνεχίστηκε. Ο Κωνσταντίνος επισκεπτόταν καθημερινά τον Αλέκο και ο Αλέκος φρόντιζε να έχει πάντα μεζέ για τον Κωνσταντίνο. Με τον καιρό, όλοι στον όροφο που δούλευε ο Αλέκος είχαν μάθει για τον φίλο του τον Κωνσταντίνο. Μια μέρα όμως, ο Αλέκος έλειπε, ο Κωνσταντίνος ήρθε και οι συνάδελφοι του Αλέκου, άνοιξαν το διπλανό παράθυρο και τον κέρασαν το κάτιτις του. Οι μέρες περνούσαν και ο Κωνσταντίνος ήταν σταθερός στις επισκέψεις του. Στην καλοκαιρινή άδεια του Αλέκου, ανέλαβαν ανεπισήμως 1-2 συνάδελφοι σε παραδίπλα γραφεία (άρα και παράθυρα του κτιρίου) να ταΐζουν τον Κωνσταντίνο.
Ώσπου τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες, έλειπαν με άδεια και ο Αλέκος και οι «αντικαταστάτες» του. Ο Κωνσταντίνος εκείνη την ημέρα, πήγαινε κουτσαίνοντας πάντα, από παράθυρο σε παράθυρο, σ’ αυτά που άνοιγαν κατά καιρούς για μεζέ.
Τίποτα όμως. Κανένα παράθυρο δεν άνοιξε. Τότε άρχισε να φωνάζει: «είναι κανείς εδώ; Είναι κανείς εδώ;» αφού και πάλι κανένα παράθυρο δεν άνοιξε, άρχισε να χτυπάει τα παράθυρα με το ράμφος του!!! Έτσι ένα «νέο» παράθυρο άνοιξε και άφησε μεζέ για τον Κωνσταντίνο. Τρέχοντας (κουτσαίνοντας) όλο χαρά ο Κωνσταντίνος πήγε κι έφαγε το μεζέ.
Τώρα πια όλοι ξέρουν τον Κωνσταντίνο, όχι μόνο στον όροφο του Αλέκου, αλλά σε όλο το κτίριο και όλοι όσοι έτυχε να επισκεφτούν το κτίριο, την ίδια ώρα με την επίσκεψη του Κωνσταντίνου. Στόμα με στόμα, έχει γίνει γνωστός και τώρα πια όλοι ρωτάνε για την υγεία του Κωνσταντίνου και αν συνεχίζει τις επιστέψεις του. .Κι όσοι  έρχονται στο κτίριο, θέλουν να δουν τον Κωνσταντίνο.
Ο Αλέκος θέλοντας να ευχαριστήσει τον φιλαράκι του τον Κωνσταντίνου, μια μέρα σκέφτηκε να του κάνει έκπληξη και του αγόρασε ψάρια!!! Χαρά ο Κωνσταντίνος με τα ψάρια! Τόση ήταν η χαρά του, που το πρώτο ψάρι που του πρόσφερε ο Αλέκος, το πήρε από το χέρι του Αλέκου! Αλλά μόνο το πρώτο. Το δεύτερο περίμενε να του το αφήσει στο περβάζι του παραθύρου, για να το πάρει να το φάει. Στο τρίτο πια, έπρεπε πλέον όπως πάντα, να κλείσει το παράθυρο και μετά να πάει να το φάει!!! Περίεργη η αίσθηση της ασφάλειας που έχει ο Κωνσταντίνος! Είναι ανάλογη με την πείνα του και την νοστιμιά του μεζέ!!!
Μερικές φορές ο Κωνσταντίνος, σνομπάρει τους μεζέδες που του δίνουν κι ενώ κλείνει το παράθυρο, παρόλο αυτά δεν τρώει και εξακολουθεί να φωνάζει και να χτυπάει το τζάμι!!! Μάλλον αυτές τις φορές, (που ομολογουμένως δεν είναι πολλές), θα έχει έρθει χορτάτος και θα θέλει κάτι πιο γευστικό για τα γούστα του!!! Παρόλο που αυτά τα ίδια που σνομπάρει, τα τρώει με όρεξη άλλες μέρες!!!

http://bit.ly/1wGTWvk

Νάτος πάλι ο Κωνσταντίνος στο παράθυρο… Πολύ απαιτητικός είναι σήμερα και φωνάζει πιο δυνατά… και δεν χτυπάει το τζάμι. Για ένα λεπτό, αυτός δεν είναι ο Κωνσταντίνος! Είναι άλλος γλάρος, πιο μεγαλόσωμος και… δεν κουτσαίνει! Όχι όμως τόσο καλοσυνάτος σαν τον Κωνσταντίνο, αφού τρώγοντας τον μεζέ που του έδωσαν «οι Αλέκοι», έδιωχνε ταυτόχρονα και τα άλλα πουλιά, περιστέρια κυρίως, που βρισκόντουσαν κοντά, μην τυχόν του πάρουν κάποιο ψίχουλο. Αγενέστατος, θρασύς και μονοφαγάς!!!
Τελικά τα πουλιά εκτός από νοημοσύνη έχουν και χαρακτήρα...

Η παραπάνω ιστορία καταγράφτηκε πριν ένα χρόνο. Ο «Κωνσταντίνος» συνεχίζει να έρχεται, να φωνάζει, να χτυπάει το τζάμι και φυσικά να τρώει το μεζέ του. Είναι πιο παχύς και κουτσαίνει λιγότερο!»



Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Συμβουλές για τη μελέτη στο σπίτι

Τα σχολεία ξεκίνησαν και φέτος και με βαριά καρδιά αποδεχτήκαμε μαμά και γιός (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τη μοίρα μας και ο κανακάρης μου άλλαξε δασκάλα και έχει την κυρία Βάσω στην Τρίτη Δημοτικού. Αναμένουμε τον καιρό που θα περάσει και θα μας δείξει πώς θα κυλήσει η συνεργασία μας αυτή τη χρονιά με την καινούργια δασκάλα και αισιοδοξούμε!

http://on.fb.me/1uCGqZb
Κατά τη διάρκεια του απαραίτητου ξεκαθαρίσματος των χαρτιών (όχι δεν έχουμε τελειώσει ακόμη, ελπίζω όμως σε ένα καλύτερο μέλλον!) βρήκα ένα φυλλάδιο με συμβουλές για τη μελέτη στο σπίτι, που μας είχε μοιράσει πριν δύο χρόνια στην Πρώτη Δημοτικού η αγαπημένη μας κυρία Πέννυ σε συνεργασία με την κυρία Ειρήνη (την δασκάλα που είχε το άλλο τμήμα της τάξης και με την οποία συνεχίζουν την εξαιρετική τους συνεργασία και φέτος αναλαμβάνοντας ξανά για δύο χρόνια τα πρωτάκια του σχολείου μας).
Ακολούθησα τις συμβουλές και πραγματικά είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα, ο Άγγελος διαβάζει εδώ και δύο χρόνια χωρίς βοήθεια συνήθως και χωρίς γκρίνιες (εντάξει καμιά φορά με «πρήζει», αλλά είναι μέχρι ν΄αρχίσει τη μελέτη!)
Επειδή λοιπόν προσωπικά βρήκα τις συμβουλές εξαιρετικά χρήσιμες, τις μοιράζομαι σήμερα μαζί σας:

http://on.fb.me/1m4gJ3E

Κατά την ώρα της μελέτης απαιτείται απόλυτη ησυχία. Συμφωνήστε με το παιδί σε ποιο χώρο του αρέσει να διαβάζει. Εννοείται πως δε θα υπάρχει εκεί ανοικτή τηλεόραση ή άλλα μέσα διάσπασης της προσοχής του.
Αν διαβάζει σε κοινόχρηστο χώρο τότε πρέπει όλοι να δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό.
Να είστε θετικοί απέναντι στην ώρα της μελέτης.
Σωστός προγραμματισμός και οργάνωση:
Απομακρύνετε ό,τι δεν έχει σχέση με την εργασία του.
Ξεκινήστε τη μελέτη με ηρεμία (όχι απότομη μετάβαση από το παχνίδι στην μελέτη).
Βοηθήστε το να βάλει σε μια σειρά τις εργασίες του-να φτιάξει ένα πλάνο διαβάσματος.
Αφού ξεκινήσει τη μελέτη, εσείς απομακρυνθείτε.
Κάντε τις πιο ήσυχες δουλειές σας την ώρα του διαβάσματος του παιδιού. Είναι καλό να σας βλέπει κι εσάς απασχολημένους, γιατί έτσι ηρεμεί.
Συμφωνήστε από την αρχή μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο κατά την οποία το παιδί θα διαβάζει. Φτιάξτε το πρόγραμμα της μελέτης και μείνετε αυστηροί στην υλοποίησή του.
Να είστε σύμβουλοι.
Ενημερώστε ότι είστε διατεθιμένοι να βοηθήσετε, περιοριζόμενοι όμως στο ρόλο του συμβούλου, δηλαδή βοηθήστε το παιδί να κατανοήσει την εργασία-αν χρειάζεται-δουλέψτε μαζί σ’ ένα παράδειγμα, συζητήστε ιδέες.
Όταν το παιδί φτάσει σε αδιέξοδο κάντε ερωτήσεις που το οδηγούν στην απάντηση. Μην του τη δίνετε έτοιμη.
Ενθαρρύνετε το παιδί να σας διδάξει, προσποιούμενοι άγνοια. Κάντε του ερωτήσεις «πώς;», «γιατί;» κλπ. Μείνετε πάντα σε επίπεδο κατώτερο απ’ αυτό του παιδιού σας, μη δίνετε απαντήσεις στο λεπτό πριν προλάβει αυτό να σκεφτεί.
Με τη συνεχή παρουσία σας δίπλα του-διορθώνοντας, βελτιώνοντας, υποδεικνύοντας-πετυχαίνουμε ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που θέλουμε: του διδάσκουμε την αποτυχία, το πόσο ανίκανο, αναποτελεσματικό και ανεπαρκές είναι.
Συζητήστε τα λάθη του.
Μην το περνάτε από συνεχείς δοκιμασίες. Πολύ συχνά τα παιδιά δείχνουν τον κακό τους εαυτό επειδή βαριούνται ή πεισμώνουν. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι θα είστε ελαστικοί.
ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ! Ενθαρρύνετε το παιδί σας ώστε να νιώσει πόσο ικανό είναι και πόσα πράγματα μπορεί να καταφέρει.

Καλη σχολική χρονιά!

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Ψηλά τα χέρια...

Σκέφτομαι την φίλη μου τη Δέσποινα που μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία με το ένα από τ’ αγόρια της χτυπημένο από τον καρκίνο και την φίλη μου την Άντζυ που μόλις έμαθε ότι ο μικρός της γιος πάσχει από μια σπάνια αρρώστια.
Έντρομη τις παρακολουθώ και τις θαυμάζω και τις δύο για το κουράγιο τους, τον τρόπο που το αντιμετωπίζουν, το θάρρος και την ψυχραιμία να λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους…
Αναπόφευκτα σκέφτομαι κουνώντας το κεφάλι επιτιμητικά στον εαυτό μου:
«Και ισχυρίζεσαι ότι έχεις προβλήματα κι εσύ, κυρά μου...»
Κι έπειτα το μυαλό μου τρέχει στη μάνα μου στο γηροκομείο, που αδυνατεί όλο και περισσότερο να θυμηθεί τα απολύτως απαραίτητα και συρρικνώνεται μέρα με την ημέρα. Πιάνω όλο και συχνότερα τον εαυτό μου, να εύχεται να είχε φύγει για το μακρύ ταξίδι μια ώρα αρχύτερα κι ας ξέρω ήδη από πρώτο χέρι, πόσο μεγάλος και αφόρητος πόνος είναι να χάνεις το γονιό σου. Κι έπειτα αναλογίζομαι:«Μα έτσι κι αλλιώς δεν την έχεις χάσει ήδη προ πολλού;»

photo via: http://on.fb.me/1qRGLmv

Κοιτώ το παιδί μου και αναρωτιέμαι πότε μεγάλωσε τόσο και συνειδητοποιώ ότι άσχετα με την πορεία που με οδήγησε σ’ αυτό το ρόλο, έμελλε να με κάνει να κοιτάξω επιτέλους ουσιαστικά μέσα μου και να αρχίσω να γνωρίζω σιγά σιγά τον πραγματικό μου εαυτό...μια επίπονη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη...
Κοιτώ τη ζωή μου και σκέφτομαι πολλά, ακροβατώ επικίνδυνα από την ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχω, στην απόλυτη αυτολύπηση, από το θυμό στην κατανόηση, από τη θλίψη στο χαμόγελο...
Μου είναι ολοένα και πιο ξεκάθαρο πόσο ανώφελο είναι να προσπαθείς να ελέγξεις τα πράγματα, ενέργεια που σπαταλιέται με λάθος τρόπο, όχι ότι δεν το ήξερα κατά βάθος, αλλά τελικά άλλο η γνώση με το μυαλό και άλλο με την καρδιά.
Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει απόλυτα την ψυχή του άλλου, όσο καλή πρόθεση κι αν έχει, ο καθένας παλεύει με τους προσωπικούς του δαίμονες και το αν θα τα καταφέρει τελικά, είναι απόλυτα προσωπική του υπόθεση...
Αυτό που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή είναι ότι παρόλο που μου φαίνεται ότι κάνω βήμα σημειωτόν, οι εσωτερικές συνειδητοποιήσεις έχουν φέρει αλλαγές τεράστιες, αλλάζω μέσα μου μ’ έναν μοναδικό τρόπο και νομοτελειακά αλλάζουν τα πάντα γύρω μου. Και είμαι παραδομένη με «ψηλά τα χέρια» δίνοντας στον εαυτό μου, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, τον χρόνο που δικαιούται να απενεχοποιηθεί, να παρατηρήσει, να αφομοιώσει και να εφαρμόσει όλα αυτά τα επώδυνα, αλλά θαυμαστά που συμβαίνουν εντός μου...

photo via: http://on.fb.me/1qRGShZ

Ελπίζω να απoλαύσατε αυτό το καλοκαίρι που μόλις τελείωσε, τον ήλιο και τη θάλασσα, τα χαμόγελα των παιδιών σας, όμορφες στιγμές με αγαπημένους σαςανθρώπους, να «φορτώσατε τις μπαταρίες» της ψυχής και του μυαλού σας και να επιστρέψατε δυνατοί, ανανεωμένοι, χαμογελαστοί και αξιόμαχοι!

Καλό φθινόπωρο να έχουμε!

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Διακοπές...

Η Ερατώ Χατζημιχαλάκη δεν χρειάζεται συστάσεις, τουλάχιστον από μένα. Έχω φιλοξενήσει επανειλημμένα στα Φτερουγίσματα άρθρα της και επανέρχομαι με ακόμη ένα εξαιρετικά επίκαιρο:

«Οι διακοπές αποτελούν για όλους μας το όνειρο. Για κάποιους γίνεται πραγ-ματικότητα και για κάποιους όχι. Γι αυτούς που καταφέρνουν να το υλοποιήσουν πολλές φορές γίνεται ένας εφιάλτης όταν το ζουν. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνότερα για τους γονείς και σχεδόν πάντα για τους γονείς με μικρά παιδιά.

Τι είναι αυτό που μπορεί να βοηθήσει ώστε το όνειρο του χειμώνα να γίνει πραγματικότητα; Είναι οι μετρημένες προσδοκίες και ο σωστός προγραμματισμός
Μετρημένες προσδοκίες σημαίνει πως όταν ένα ζευγάρι με ένα ή δύο παιδιά ξεκινά να πάει διακοπές δεν μπορεί να περιμένει να περάσει όπως ένα ζευγάρι χωρίς παιδιά. Χρειάζεται να ξέρει πως τα παιδιά δεν μπορούν να προσαρμοστούν αυτόματα στην αλλαγή του ωραρίου, του φαγητού, των συνηθειών.
Σωστός προγραμματισμός σημαίνει πως οι λεπτομέρειες της διαμονής καθώς και των συνθηκών στο προορισμό είναι απαραίτητες.



Μερικές βοηθητικές προτάσεις:

  • Πριν την αναχώρηση συζητήστε με τα παιδιά (αν είναι σε κατάλληλη ηλικία) κάποια θέματα και ζητήστε τη συμμετοχή τους στις αποφάσεις. Συζητήστε μαζί τους για το καινούριο ωράριο που θα ισχύσει για το ξύπνημα, το φαγητό, τον βραδινό ύπνο. Δώστε τους επιλογές ιδιαίτερα όταν είναι μικρά όπως «Τώρα που θα είμαστε διακοπές θες να κοιμάσαι την ίδια ώρα ή μισή ώρα αργότερα;» Αυτό δίνει την ευκαιρία στο παιδί να νοιώσει πως είναι σημαντικό και η γνώμη του μετρά.
  • Προγραμματίστε κάποιο χρόνο που θα περνάτε με κάθε ένα από τα παιδιά χωριστά.
  • Περιορίστε το χρόνο απασχόλησής τους στην τηλεόραση και προπάντων μην την χρησιμοποιείτε για baby-sitter.
  • Για μεγάλα ταξίδια προετοιμάστε μία τσάντα για κάθε παιδί με μικρές εκπλήξεις, άλλες φαγώσιμες και άλλες δημιουργικής απασχόλησης. Μην ξεχνάτε να σταματάτε αν ταξιδεύετε με αυτοκίνητο συχνά ώστε τα παιδιά να μπορούν να ξεμουδιάσουν και να κινηθούν. (Υπολογίστε το στο χρόνο του ταξιδιού ώστε να μη σας δημιουργεί άγχος).
  • Για τα μεγαλύτερα παιδιά προ-συμφωνήστε το χαρτζιλίκι που θα μπορούν να διαθέσουν στις καθημερινές μικρο-προκλήσεις.
  • Η βασική προϋπόθεση για τις καλές διακοπές είναι η παρέα.  Η ιδανική συνθήκη είναι η παρέα να έχει παιδιά σχετικής ηλικίας. Αν αυτό είναι αδύνατον ευχηθείτε ότι θα βρείτε στον προορισμό σας, αλλά φροντίστε η παρέα που θα επιλέξετε να μην ενοχλείται από τα παιδιά.
  • Προσαρμόστε τις ανάγκες σας με τις ανάγκες των παιδιών.  Κανένα παιδί δεν ενδιαφέρεται για τα χρώματα του δειλινού, ενδιαφέρεται όμως για παιχνίδι.
  • Αν έχετε μικρά παιδιά μάθετε εκ των προτέρων τις συνθήκες ασφάλειας στοχώρο διαμονής σας.  Θα είναι μεγάλη έκπληξη για σας να βρεθείτε ας πούμε σε ένα μπαλκόνι με εξαιρετική θέα αλλά κάγκελα που είναι εύκολο να γίνουν σκάλα.  
  • Αν είστε από αυτούς που θέλουν να εξερευνήσουν το κάθε χωριουδάκι και την κάθε παραλία, καλύτερα ξεχάστε το. Στα παιδιά δεν αρέσει καθόλου η μετακίνηση ιδιαίτερα αν έχουν βρει παρέα και περνούν καλά.
  • Οδηγηθείτε σε μία λύση όσο πιο κοντά στη θάλασσα αν οι διακοπές σας έχουν στόχο τα μπάνια και αν έχετε μικρά παιδιά, γιατί η καθημερινή μετακίνηση με ομπρέλες, καρέκλες, κουβαδάκια, σωσίβια, φρουτόκρεμες κτλ μάλλον εκνευρισμό προκαλούν παρά διασκέδαση.
  • Αν πάλι πρόκειται να περάσετε τις διακοπές στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς οπλιστείτε με υπομονή. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι πολύ εύκολο να χαλάσουν όλες τις καλές συνήθειες που καταφέρατε στη διάρκεια του χειμώνα. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε απλά μην χάνετε την ευκαιρία να τονίζετε στα παιδιά πως αυτό που κάνουν με τη γιαγιά ή τον παππού δεν σημαίνει πως θα συνεχιστεί και στο σπίτι. Δώστε την ευκαιρία και στα δύο μέρη να απολαύσουν τη συντροφιά ο ένας του άλλου. Θα σας πάρει λίγο χρόνο προσαρμογής στην επιστροφή, αλλά θα τα καταφέρετε αν είστε σταθεροί και ευγενικοί. Άλλωστε θα έχετε και δωρεάν baby-sitting για κάποια πιο προσωπικά βράδια.
  • Αν πρόκειται να περάσετε τις διακοπές στο δικό σας εξοχικό απλοποιείστε τις διαδικασίες. Και η μαμά έχει ανάγκη διακοπών. Συμφωνείστε εκ των προτέρων για τις δουλειές του σπιτιού μοιράζοντάς τες σε όλους και οργανώστε γεύματα απλά και εύκολα. 



Όσο πιο προγραμματισμένοι είστε τόσο πιο καλά θα περάσετε.
Να είστε ευέλικτοι και κρατήστε στο μυαλό σας το αληθινό νόημα των διακοπών. Διακόπτω σημαίνει σταματώ αυτό που κάνω και κάνω κάτι άλλο. Αν είναι να συνεχίσετε αυτό που κάνετε κάθε μέρα απλά σε άλλες συνθήκες, καλύτερα να μείνετε σπίτι σας. Θα είναι και οικονομικότερο.

Ας είναι αυτές οι διακοπές ευκαιρία για χαρά, νοιάξιμο και πραγματική επαφή.

Καλές διακοπές»
Ερατώ Χατζημιχαλάκη
Οικογενειακή Σύμβουλος

«Η Ερατώ Χατζημιχαλάκη είναι Οικογενειακή Σύμβουλος, ειδικευμένη στις σχέσεις γονιών-παιδιών, σύμφωνα με την προσέγγιση της Ατομικής Ψυχολογίας που εισήγαγε ο Alfred Adler και συνέχισε ο Rudolf Dreikurs. Έχει πολυετή πείρα σε ομάδες γονέων. Εκπαιδευμένη Life Coacher από την διεθνή ομάδα του Neal Donald Walsh (συγγραφέα της best seller σειράς «Συζήτηση με το Θεό»). Έχει το δικαίωμα να διευκολύνει ομάδες στο εξαιρετικό εργαλείο αυτογνωσίας το Transformation Game μετά από εξειδικευμένη εκπαίδευση στο Findhorn Foundation της Σκωτίας. Συγγραφέας του βιβλίου «Καινούριοι Γονείς για Καινούρια παιδιά» που πραγματεύεται το θέμα της σχέσης γονιών–παιδιών.
Έχει φιλοξενηθεί σε σειρά τηλεοπτικών εκπομπών με θέματα που αφορούν γονείς. Εμπνευστής και δημιουργός της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής «Ελπιδοχώρι» (www.elpidohori.gr) που βρίσκεται στην Αργολίδα και αφορά στη δημιουργία μιας βιώσιμης λύσης με αυτάρκεια σε ένα κτήμα 30 στρεμμάτων με σκοπό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες να πραγματοποιούνται διάφορες δράσεις για γονείς και παιδιά. Δέχεται ιδιωτικά σε προσωπικές και ομαδικές συνεδρίες. Περισσότερα στο www.allazo.gr »



Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Και κλάμα η κυρία...

Η ανάρτηση αυτή άργησε μια ολόκληρη εβδομάδα. Πάλι καλά, γιατί θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Έτσι είμαι εγώ, χρειάζομαι χρόνο όταν είμαι συναισθηματικά φορτισμένη...
Σαν σήμερα το βράδυ λοιπόν, πριν μία εβδομάδα και αφού έχω βάλει τους άντρες μου για ύπνο, ξεκινάω να γράψω την δική μου κάρτα που θα συνοδέψει το δώρο προς την «κυρία», τη δασκάλα του παιδιού μου εδώ και δύο χρόνια. Ο Άγγελος έχει ζωγραφίσει και έχει γράψει τα δικά του (που δεν σκέφτηκα να φωτογραφίσω για ενθύμιο, τόση ήταν η φόρτιση), αλλά νιώθω πως «χρειάζεται» να γράψω δυό λόγια κι εγώ.
Έχω ακόμη νωπές άσχημες μνήμες από «δασκάλους» μου, παρόλα τα πολλά χρόνια που έχουν μεσολαβήσει. Είμαι της άποψης και το έχω πει και γράψει σε κάθε ευκαιρία, ότι όσοι αναλαμβάνουν να πάρουν στα χέρια τους τις ευαίσθητες ψυχούλες των παιδιών, θα έπρεπε να περνάνε πρώτα από ψυχολογικά τέστ και μετά να σπουδάζουν δάσκαλοι, παιδαγωγοί ή ό,τι άλλο σχετικό.
Από τότε που πρωτοέστειλα το παιδί μου στον παιδικό σταθμό, «έτρεμε» η ψυχή μου κάθε φορά στην αρχή της χρονιάς, τι είδους δάσκαλος θα το αναλάμβανε.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, είμαι μια παράλογα ευαίσθητη μητέρα, που ευτυχώς όταν τη δεύτερη χρονιά στον παιδικό σταθμό, ο Άγγελος έδειξε σημάδια (στην αρχή και για λίγο) ότι φοβόταν την καινούργια του δασκάλα και δεν πολυήθελε να πάει στο σχολείο, η λογική επικράτησε του πανικού και συμβουλεύτηκα φίλη ειδικό που με βοήθησε στο χειρισμό, ώστε να μην πάρω το παιδί από το σχολείο, που ήταν η πρώτη μου σκέψη!

Πρώτη μέρα στο σχολείο. Η κυρία Πένυ παίρνει τα πρωτάκια και τα οδηγεί στην τάξη
Δεν θα μπορούσα λοιπόν, παρά να είμαι ευγνώμων στην «κυρία» που ανέλαβε το παιδί μου στην πρώτη δημοτικού και για δύο ολόκληρα χρόνια, το αγάπησε, το νοιάστηκε, το κατάλαβε, του ενίσχυσε την έμφυτη αγάπη του για μάθηση, το στήριξε, το αγκάλιασε και το βοήθησε να πιστέψει στον εαυτό του ακόμη πιο πολύ.
Συνεργαστήκαμε άψογα, με βοήθησε, με συμβούλεψε, με στήριξε όταν το πρόβλημα υγείας της μητέρας μου, μας είχε επηρεάσει όλους και η αγωνία μου για τον αντίκτυπο στον Άγγελο είχε χτυπήσει «κόκκινο» και μου χάρισε δύο ξέγνοιαστα χρόνια, αφού ήμουν σίγουρη και ήσυχη ότι το παιδί μου ήταν σε καλά χέρια.
Όλα αυτά λοιπόν προσπάθησα να τα συμπυκνώσω σε μία κάρτα, δεν ξέρω αν τα κατάφερα, έκλαιγα όση ώρα έγραφα την κάρτα, οπότε δεν έχω ιδέα.
Την επόμενη ημέρα που πήγαμε στο σχολείο για να πάρουμε τον τίτλο προόδου ότι το παιδί μου προάγεται στην Τρίτη τάξη, όταν ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού και η «κυρία» άφησε να φανεί και η δική της συγκίνηση, ο κόμπος στο λαιμό μου έγινε δάκρυα που δεν μπορούσαν να σταματήσουν και δεν κατάφερα ν' αρθρώσω λέξη.
Αργότερα μέσα στην ημέρα, διάβασα και το σημειωματάκι που είχε βάλει στο χωνάκι με τις καραμέλες που πρόσφερε σαν αποχαιρετιστήριο δωράκι στα «παιδιά» της και δεν χρειάζεται νομίζω να περιγράψω άλλο...

Το σημείωμα της κυρίας Πένυς
Αγαπημένη μας «κυρία» Πένυ, τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν αυτό που νιώθω. Εύχομαι να είστε πάντα γερή κι ευτυχισμένη και σας ευχαριστώ από καρδιάς για όλα!    

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Πόνεσε...

Το λέει και το τραγούδι «...εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει»  Ετοίμαζα τριλογία (!) για την μητρότητα, στο πρώτο μέρος της οποίας περιέγραφα περιληπτικά την εμπειρία της γέννησης του γιού μου, με αφορμή τα 8α γενέθλιά του.
Όμως, οι εξελίξεις με πρόλαβαν και ήρθε και ανατράπηκε το σκηνικό:
Η καλοκαιρινή άδεια του άντρα μου, είχε προγραμματιστεί για την δεύτερη και τρίτη εβδομάδα του Ιούλη και είχαμε με τη σειρά μας προγραμματίσει να φύγουμε οικογενειακώς οι τρεις μας για 5 ημέρες (πάλι καλά γιατί παραπάνω μέρες δεν προβλέπεται λόγω ισχνών οικονομικών...), την πρώτη εβδομάδα της άδειας, αφού μετά ακολουθεί το καθιερωμένο εδώ και χρόνια, 15νθήμερο διακοπών του μονάκριβου υιού στο Λουτράκι με τη γιαγιά του.
Εχθές λοιπόν, ήρθε ο σύζυγος και μου ανακοίνωσε ότι τελικά η άδειά του για διάφορους λόγους, μετατίθεται μία εβδομάδα μετά και άρα συμπίμπτει με το 15νθήμερο της γιαγιάς. Κάνουμε διάφορους υπολογισμούς και καταλήγουμε ότι θα πρέπει να κανονίσουμε να φύγουμε με το ξεκίνημα της αδείας και να τον πάμε στο Λουτράκι αμέσως μετά, ώστε να χάσει μόνο 4 ημέρες από τις διακοπές με τη γιαγιά. Ας τον ρωτήσουμε λέω εγώ (πιο δημοκρατική πεθαίνεις!) για να εισπράξουμε την απάντηση: «όχι, θέλω να πάω με τη γιαγιά όλες τις μέρες, με σας, πάμε του χρόνου»
Άουτς! Πόνεσε....

Ονειρευόμουν τέτοια, αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο!


Υ.Γ. Σας παρακαλώ πολύ μην μου πείτε: «καλά, δεν χαίρεσαι; καλύτερα! θα πας χαλαρές διακοπές με τον άντρα σου» ή «εσάς σας έχει όλο το χρόνο» ή «παιδί είναι, λογικό είναι να θέλει να κάνει διακοπές εκεί που νιώθει πιο ανεξάρτητος» και τέτοια, αφενός γιατί είναι οι μοναδικές διακοπές που μπορούμε να κάνουμε οι τρεις μας (εκτός κι αν γίνει κάποιο θαύμα) και αφετέρου παρόλο που τα ξέρω και τα κατανοώ, δεν το κάνει να πονάει λιγότερο....    


Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Ατάκες ξανά!

Επειδή αρκετά με την κατάθλιψη και τα ψυχολογικά μου, έχουμε κι ένα παιδί να μεγαλώσουμε και αυτό το παιδί τον τελευταίο καιρό μας έχει «ξεκάνει» με τις ατάκες του:

Είναι η ώρα για ύπνο.
Εγώ: «Ώρα να πας για ύπνο Άγγελε!»
Άγγελος: «Όχι!» (πρωτότυπο!)
Εγώ: «Αμάν βρε Άγγελε, κάθε φορά που είναι ώρα για ύπνο, ποτέ δεν θέλεις να πας, γιατί;»
Άγγελος: «Μ’ αρέσει η δράση!»
(Κάνω κι εγώ κάτι ερωτήσεις!)

Εγώ: «Άγγελε, σκαρφάλωνες πάλι στο δέντρο κι ανησυχώ βρε παιδί μου!»
Άγγελος (με νόημα): «Μην ανησυχείς μαμά, ΞΕΡΩ τι κάνω!»
Ακολουθεί αναλυτική περιγραφή για το πως διαλέγει τα δέντρα που θα σκαρφαλώσει να μην είναι κάθετα τα κλαδιά, αλλά να έχουν αρκετή κλίση ώστε να σκαρφαλώνει πιο εύκολα και σίγουρα, μπλαμπλαμπλα, για να καταλήξει:
«Δεν είμαι χαζός μαμά, είμαι προσεκτικός, ΞΕΡΩ τι κάνω!»

Εγώ: «Βρε παιδί μου πώς έχεις κάνει έτσι τα πόδια σου, όλο μελανιές!»
Άγγελος (με νόημα): «Μαμά, ΜΠΑΛΑ παίζω, τι θέλεις να κάνω! »
(τώρα μεταξύ μας δεν έχει και άδικο!)

Είμαστε καλεσμένοι σε παιδικό πάρτυ σε παιδότοπο κοντά στην περιοχή που μένει η πεθερά μου. Το πάρτυ είναι στις 6 το απόγευμα κι έχουμε πάει από νωρίς για να φάμε παρέα και να κερδίσουμε χρόνο μετακίνησης. Η πεθερά μου θέλει να μας δώσει τα καλούδια της, τα οποία θέλουν ψυγείο, οπότε συμφωνούμε να περάσουμε γυρίζοντας από το πάρτυ να τα πάρουμε.
Φεύγοντας για το πάρτυ μας ρωτάει:« Τι ώρα περίπου να σας περιμένω;»
Και πριν προλάβω να απαντήσω,  ο Άγγελος απαντάει: «Κατά τις 12»
(άγριες διαθέσεις από τώρα;)



Στο παιδικό πάρτυ που μας κάλεσαν τον τράβηξαν 2 πολύ όμορφες φωτογραφίες τις οποίες και προμηθευτήκαμε. Στη μία ήταν καθιστός και στην άλλη ξαπλωμένος στο πλάι με το χέρι να στηρίζει το κεφάλι του.
Τις «στόλισα» και τις δύο στο σπίτι, μέχρι που η αδερφή μου μου ζήτησε την μία από τις δύο (όποια ήθελα εγώ) για να την βάλει στο γραφείο της στη δουλειά
(είχε μια πολύ παλαιότερη του ανιψιού της και ήθελε να την ανανεώσει). Της έδωσα χωρίς να τον ρωτήσω (σφάλμα, μέγα σφάλμα!) την φωτογραφία που ήταν γερμένος στο πλάι, γιατί η άλλη μου άρεσε προσωπικά περισσότερο.
Όταν το ανακαλύπτει μου «κάνει σκηνή» λέγοντάς μου: «Αφού ΕΓΩ ήμουν στις φωτογραφίες, ΕΓΩ έπρεπε να αποφασίσω!»
(Δίκιο, δίκιο!)

Του αρέσει να χοροπηδάει και να παίζει με τα μαξιλάρια στο διπλό κρεββάτι.
Τον ακούω να περιγράφει: «Και ο Άγγελος παλεύει με τον κύριο Μαξιλάρι νούμερο 1 και του δίνει μια διπλή στριφογυριστή μπουνιά...και ο κύριος Μαξιλάρι πέφτει νοκ άουτ!»

Έχει τα γενέθλιά του στις 27 του μήνα και με αφορμή το παιδικό πάρτυ που προανέφερα, μου ανακοινώνει πού θέλει να γίνει το πάρτυ και ποιούς θέλει να καλέσει. Η λίστα είναι διπλάσια από την περσινή χρονιά και όσο να’ναι με κόβει ένας κρύος ιδρώτας.
Όταν επιστρέφει ο πατέρας από τη δουλειά το βράδυ ρωτάει: «Τι θα φάμε για βραδινό;»
Εγώ: «Άσε το φαγητό και άκου τι έχει να σου πει ο γιος σου!»
Ο πατέρας ακούει κι αρχίζει να χλωμιάζει:«Θα λιποθυμίσω!»
Άγγελος:«Περίμενε να φας πρώτα για να λιποθυμήσεις χορτάτος!»

Υ.Γ. Η καταγραφή αυτή μετά από πολύ καιρό, είναι νομίζω ο καλύτερος τρόπος τη δεδομένη στιγμή, για να «γιορτάσω» την γιορτή της μητέρας...
Χρόνια πολλά σε όλες τις μάνες του κόσμου!


Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Ούτε γάτα, ούτε κότα... (Θηλυκό ή μητέρα ή και τα δύο;)

Με τη Μαδελίν γνωριστήκαμε και αλληλοσυμπαθηθήκαμε πριν αρκετά χρόνια. Δεν ήξερα την ιδιότητά της ως ψυχολόγου τότε, όμως με είχαν κερδίσει η σταθερότητά της, η ηρεμία της και η έμφυτη ευγένειά της. Πρόσφατα, με αφορμή την ημέρα της γυναίκας, διοργάνωσε μια συζήτηση με τίτλο «η γυναίκα σήμερα». Βρήκα το θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και της ζήτησα να μου στείλει σχετικό υλικό για να το δημοσιεύσω στα «Φτερουγίσματα». Είμαι πολύ χαρούμενη που σήμερα μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις της:  

«Υπάρχει μια πολύ παλιά παροιμία στην ισπανική γλώσσα, που περιγράφει με οξύ τρόπο (όπως συνήθως εκφράζεται η λαϊκή σοφία) ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα της ύπαρξης των περισσότερων γυναικών.
Λέει ότι η γυναίκα είναι ένα από δύο: ή γάτα, ή κότα. Η λαϊκή παράδοση έχει αναπαραστήσει με αυτή τη μεταφορά τις δύο υποστάσεις μέσα από τις οποίες οι γυναίκες μπορούν να τοποθετηθούν στον κόσμο, όχι χωρίς να περιέχει αυτό μια αξιολογική κρίση. Έτσι, με λίγα λόγια, η γυναίκα-κότα είναι αυτή που έχει αφοσιωθεί στα παιδιά της, βάζοντας σε δευτερεύουσα θέση όλα τα υπόλοιπα θέματα της ύπαρξής της και η γυναίκα-γάτα είναι αυτή που έχει κάνει το αντίθετο. Αυτή η δεύτερη στάση της γυναίκας αξιολογείται συνήθως αρνητικά.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων οι προσπάθειες που έγιναν για να κατανοηθεί η γυναίκα και η ψυχοσύνθεσή της είναι πολλές. Δεν εκπλήσσει καθόλου αυτός ο ορισμός της γυναίκας αν ανατρέξουμε στην ιστορία της ανθρωπότητας και στη θέση που επιφύλαξε στην γυναίκα σαν αντικείμενο με μια πολύ συγκεκριμένη χρηστικότητα. Δεν έχει άδικο η παροιμία, περιγράφει απλώς μια αιώνια πραγματικότητα, η οποία και προκαλεί αυτές τις σκέψεις που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας.
Ο Σ. Φρόϊντ, μετά από τόσα που είχε δει στη ζωή του, πέθανε με την απορία «τι θέλει η γυναίκα;». Φαίνεται ότι δεν ήταν αρκετά πεπεισμένος για το συμπέρασμά του, με το οποίο ισχυριζόταν ότι η γυναίκα κατέληγε να βρει μια λύση στην ψυχολογική της τοποθέτηση μέσω της μητρότητας. Αυτό όμως, παρότι ισχύει σε αμέτρητες περιπτώσεις, δεν δίνει απάντηση σε πάρα πολλές άλλες.
Ο Λακάν, από τη μεριά του, περιέγραψε ένα βασικό δίλημμα για τη γυναίκα-μητέρα: όσο πιο μητέρα είναι, τόσο λιγότερο γυναίκα. Αυτό συμπίπτει με τη κοινή παρατήρηση που εκφράζει η παροιμία. Φυσικά και τα πράγματα δεν είναι τόσο στερεότυπα, αλλά υπάρχει όντως μια ψευδαίσθηση προσωπικής ολοκλήρωσης στη γυναίκα από το γεγονός της μητρότητας και μια ψευδαίσθηση γυναικείας αυθεντικότητας σε γυναίκες που επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά.



Διαπιστώνουμε όμως ότι, αν και θα μπορούσαν να συνυπάρχουν αρμονικά οι δύο αυτές στάσεις της γυναίκας, είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που συμβαίνει αυτό. Στην πραγματικότητα συνήθως γίνεται αυτό που περιγράφει η λαϊκή σοφία: η γυναίκα δυσκολεύεται να βρει αυτή την αρμονία και συνήθως κλίνει προς την μια μεριά ή προς την άλλη. Ωστόσο, καλό θα ήταν να μην γενικεύουμε, αφού ακόμη περισσότερο στην περίπτωση της γυναίκας, δεν υπάρχει καμία ίδια με την άλλη. Όπως έλεγε ο Λακάν, δεν υπάρχει «Η γυναίκα» αλλά «οι γυναίκες» και οφείλουμε να τις θεωρούμε ξεχωριστά την κάθε μία.
Ενοχές, ανασφάλειες, αίσθημα αδικίας, έλλειψη αυτοπεποίθησης ή ικανοποίησης, αστάθεια στις προσδοκίες τους, ασυνέπεια, ανάμεσα σε άλλα, εκφράζουν πολλές γυναίκες στην καθημερινότητα τους και οι ίδιες οι γυναίκες καλούνται να τ’ αντιμετωπίζουν ειλικρινά προκειμένου να ξεπεράσουν αυτή τη δυσφορία.
Σημειώνουμε εδώ ότι συνήθως όλα τα παραπάνω τα κατανοούμε καλύτερα, αν εντοπίσουμε τι σημαίνει για τη γυναίκα το παιδί της, ποια είναι η θέση που καταλαμβάνει αυτό το παιδί, τι «κρύβεται» υποσυνείδητα ανάμεσά τους και λειτουργεί στη σχέση τους χωρίς να το καταλαβαίνουν και τελικά, πού βρίσκεται ο άνδρας για τη γυναίκα-μητέρα. Μην ξεχνάμε ότι ο άνδρας, είτε είναι ο πατέρας ή όχι, έχει μια ουσιαστική θέση στη δυναμική των σχέσεων μητέρας-παιδιού, καθώς και για τη γυναίκα ως γυναίκα, από τη στιγμή που δίνει ένα βασικό παλμό στη διαφοροποίησή της σαν φύλο.
Τελικά, μπορεί η γυναίκα να είναι γυναίκα χωρίς να στερείται σε τίποτα από την ιδιότητά της σαν μητέρα; Ναι, δύναται να συμβεί αυτό, όταν μπορεί να μην βάζει το παιδί της στη θέση του αντικειμένου που την ολοκληρώνει, όταν μπορεί να έχει επίγνωση της απόστασης που υπάρχει ανάμεσα τους και μπορεί να δώσει νόημα σε αυτή την απόσταση, καθώς και να την αξιοποιεί για την ίδια και για το καλό του παιδιού. Αυτό, όμως, θα είναι πάντα μέρος της επιλογής της και του δικού της τρόπου να αναλάβει τη μητρότητα.»

Η Μαδελίν Ρουίς είναι ψυχολόγος με MSc. στην Ψυχική Υγεία και Κοινωνική Κλινική του Πανεπιστημίου της Λεόν, Ισπανίας και του Ινστιτούτου Ανώτατων Πανεπιστημιακών Σπουδών της Βαρκελώνης.
Είναι μέλος του Επιστημονικού Συλλόγου για την Ψυχαναλυτική Κλινική «Ζακ Λακάν» και συμμετέχει στις δραστηριότητες του Αθηναϊκού Κέντρου Ψυχαναλυτικής Κλινικής. Έχει εργαστεί σαν κλινικός ψυχολόγος στη στεγνή - ανοικτή ψυχοθεραπευτική μονάδα απεξάρτησης του Αιγινητείου Νοσοκομείου και στο Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας της Αθήνας. 
Συντόνισε το Πρόγραμμα για την ανθρώπινη εξέλιξη “Vivir a diario” (Η βίωση της καθημερινότητας) που απευθύνθηκε στην Ιβηρο- αμερικάνικη κοινότητα στην Αθήνα.
Έχει διεξάγει έρευνα πάνω στο θέμα της Ψυχολογίας της Ιστορίας και της εθνικής ταυτότητας στο πλαίσιο του Ερευνητικού Προγράμματος του Υπουργείου Πολιτισμού της Κούβας.
Εργάζεται ιδιωτικά στο γραφείο της στην Αθήνα από το 2008.
psicologiaatenas@yahoo.com
Τηλ.: 6937005715
www.facebook.com/PsicologiaAtenas

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Και η ζωή συνεχίζεται...

Ήταν ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι...για πολλούς και διάφορους λόγους...με κερασάκι στην τούρτα την ραγδαία επιδείνωση της μητέρας μου, που πάσχει από μικτού τύπου άνοια-εκφυλιστική (δηλαδή Altzheimer) και αγγειακή-από το 2009. Τον τελευταίο χρόνο είχε αργή αλλά σταθερή επιδείνωση. Τον Οκτώβριο πάτησε πια το fast forward και η επιδείνωση έτρεχε με ιλλιγιώδεις ρυθμούς. Οι εξελίξεις μας προλάβαιναν...Ο εκφυλισμός των κυττάρων του εγκεφάλου έφερε καινούργια νευρολογικά προβλήματα (βλέπε Πάρκινσον) που με τη σειρά τους προκάλεσαν μαζί με την οστεοπόρωση, επιπλέον μυοσκελετικά προβλήματα και άλλα πολλά...
Εδώ και 5 μήνες περίπου βρίσκεται σε οίκο ευγηρίας. Στο διάστημα αυτό τρέξαμε έναν αγώνα δρόμου, (που η βοήθεια των ανθρώπων στο ίδρυμα οι οποίοι ανέλαβαν αποτελεσματικά την καθημερινή της φροντίδα, μας επέτρεψε να τον διανύσουμε), για να επανεξεταστεί από γιατρούς και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα υγείας της πιο αποτελεσματικά, να κάνει φυσιοθεραπείες και άλλα πολλά, που μας δίνουν τη δυνατότητα να λέμε σήμερα ότι είναι σε μια καλύτερη και σταθερή κατάσταση και να μην μας σφίγγεται η ψυχή κάθε φορά που πηγαίνουμε και την βλέπουμε. Διορθώνω: να μην μας σφίγγεται πάρα πολύ, γιατί σφίγγεται έτσι κι αλλιώς...  
Όλα τα παραπάνω όμως, πάνε «πακέτο» με συναισθήματα τόσο έντονα και αντικρουόμενα που παλεύω ακόμη μαζί τους και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα περιγράψω...



Τα δάκρυα όμως, όπως λέει και ο φίλος Paulo Coelho, είναι λέξεις που χρειάζεται να γραφτούν και γι αυτό κι εγώ προσπαθώ να τα περιγράψω, όσο δύσκολο κι αν είναι, γράφω, σβήνω και ξαναγράφω, μήπως και νιώσω καλύτερα...

Θυμός, νεύρα, αγωνία, τύψεις, θλίψη, κούραση, πένθος, δάκρυα, ενοχές, ελπίδα, θρήνος, πόνος και πάλι από την αρχή...
Θυμός που δεν παραδέχτηκε ποτέ την αρρώστια της και δεν συνεργάστηκε για να καθυστερήσουμε την επιδείνωσή της...(πάντα τέτοια ήταν, ξεροκέφαλη...)
Αγωνία και τύψεις κι ενοχές αν κάνουμε αυτό που πραγματικά χρειάζεται...το σωστό (ποιός αλήθεια ξέρει ποιό είναι...το σωστό)...αν χειριστήκαμε σωστά τις αντιδράσεις της, αν χειρίστηκα σωστά τον αντίκτυπο στον εγγονό της και στην οικογένειά μου, αν...αν...αν  
Θλίψη και πένθος και ατελείωτα δάκρυα, αφού μας λείπει, μου λείπει, (ναι, αυτή η εκνευριστική ξεροκέφαλη) ενώ είναι εν ζωή...
Συζητήσεις επί συζητήσεων, σκέψεις, ερωτηματικά...αν...ίσως...δεν...
Κούραση...κούραση...αφόρητη κούραση...πόνος...αφόρητος πόνος...
Προσπάθειες να συνεχίσουμε τη ζωή μας...οι γιατροί και η κοινωνική λειτουργός επιμένουν, δεν πρέπει να βασανιζόμαστε, δεν καταλαβαίνει με τον τρόπο που το αντιλαμβανόμαστε εμείς και το κυριότερο δεν υποφέρει...
Όμως, μόνο να ελπίζεις μπορείς ότι είναι έτσι, αφού κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι γίνεται στην ψυχή της και στο μυαλό της, στην ψυχή και στο μυαλό όλων αυτών των ανθρώπων που πάσχουν από άνοια και συμπεριφέρονται σαν μικρά παιδιά, μα κανείς πια δεν τα βρίσκει χαριτωμένα...  
Κάθε φορά που πάμε να δούμε αυτή τη γυναίκα που θυμίζει την μητέρα μας στην όψη, αλλά δεν είναι, (πόσο θα ‘θελα να ήταν αυτή, γερή και ξεροκέφαλη κι ας με εκνεύριζε τόσο, τόσες φορές), στην επιστροφή είμαστε σιωπηλές και πάντα στο τέλος η ερώτηση έρχεται αμείλικτη: 
«Θα το συνηθίσουμε κάποια στιγμή, δεν θα το συνηθίσουμε;»

Φοβάμαι πως πρέπει να το παραδεχτούμε πια...πως όχι...δεν θα το συνηθίσουμε...

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Πώς να καλλιεργήσουμε αξίες στα παιδιά μας;

Η Σοφία Ταναΐνη είναι εκπαιδευτικός και σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης. Την γνώρισα πριν από μερικά χρόνια και σήμερα είναι ένας αγαπημένος άνθρωπος, μια φίλη μοναδική, που μου έχει χαρίσει απλόχερα την αγάπη της, την έγνοια της και την στήριξή της.
Αναδημοσιεύω με την άδειά της ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της που πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα παιδόραμα



«Είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι οι γονείς «διδάσκουμε» αξίες τα παιδιά μας από την πρώτη στιγμή που θα τα φέρουμε στον κόσμο.
Το πόσο συνειδητοί είμαστε σ’ αυτό, το πόσο έχουμε αναγνωρίσει εμείς τις δικές μας αξίες και με ποιο τρόπο αποφασίζουμε να τις μεταλαμπαδέψουμε στα παιδιά μας, είναι νομίζω το ζητούμενο.
Από τον τρόπο που θα τρέξουμε να ικανοποιήσουμε όλες τους τις ανάγκες, να προλάβουμε πριν ακόμα τις εκφράσουν, μέχρι τον τρόπο που εμείς συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας αλλά και στον ίδιο τον εαυτό μας, γινόμαστε παραδείγματα για μίμηση.
Τα παιδιά αποκωδικοποιούν τα μηνύματά μας είτε τα στέλνουμε συνειδητά είτε όχι.΄Ένα πρώτο λοιπόν βήμα για να διδάξουμε αξίες είναι εμείς να ξεκαθαρίσουμε ποιες είναι αλήθεια οι δικές μας, πως τις εφαρμόζουμε, πως τις υπερασπιζόμαστε και πώς τις διαμηνύουμε στα παιδιά μας.
Δύσκολο το πρώτο βήμα, γιατί απαιτεί από εμάς να συνειδητοποιήσουμε όχι μόνο τις αξίες μας αλλά και ολόκληρη τη στάση μας προς τη ζωή.
Γιατί πολύ συχνά άλλες είναι οι αξίες που αναφέρουμε ότι μας χαρακτηρίζουν όταν επικοινωνούμε με τους άλλους και άλλες εκείνες που μεταφέρουμε με την ίδια την επικοινωνία!
Μετά από το πρώτο και βασικό τούτο σκαλοπάτι, ακολουθεί η σταθερή μας απόφαση να κάνουμε ό,τι περνάει από το δικό μας χέρι ως γονείς, για να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά μας ως προς τις αξίες εκείνες που θεωρούμε πως μας χαρακτηρίζουν σαν ανθρώπους, οικογένεια, κοινωνία, έχοντας την πεποίθηση πως θα αποτελέσουν βασικά στηρίγματα για την ενήλικη ζωή τους.¨Ετσι θα μπορέσουμε να είμαστε σταθεροί και αποφασισμένοι να υπηρετήσουμε τούτη μας την απόφαση.
 Πρώτα το δικό μας παράδειγμα αποτελεί τη βασική προϋπόθεση αλλά και την πιο αδιάψευστη συνταγή! Αν εμείς οι ίδιοι σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους γύρω μας, δίνουμε δείγματα συνεργασίας και τιμιότητας, υπομονής και ανεκτικότητας χωρίς να χάνουμε την αυτοεκτίμηση αλλά και την ελευθερία μας, δίνουμε μαθήματα φιλίας και αλληλεγγύης, τα παιδιά έχουν μάθει να βιώνουν τις αξίες ακόμα και αν δεν τις συνειδητοποιούν. Για να βοηθήσουμε το παιδί θα πρέπει να του διδάξουμε το σεβασμό αφού πρώτα το… σεβαστούμε. Aξίζει επίσης να του μάθουμε την αρετή της ευγένειας, δίνοντας έμφαση στους καλούς τρόπους. Είναι ένα εφόδιο που θα έχει για όλη του τη ζωή.
Είναι σημαντικό να βοηθήσουμε το παιδί να καλλιεργήσει την ευαισθησία του, να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του, αλλά και να του δείξουμε τον τρόπο να αναγνωρίζει τα συναισθήματα των άλλων.
Επίσης, το να μάθουμε στο παιδί να θέτει στόχους και να βάζει τα δυνατά του για να τους πραγματοποιήσει είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για να προχωρήσουμε ….
Είναι καλό να αποφεύγουμε να φοβόμαστε  διαρκώς για το μέλλον του. Στην εποχή του υλισμού και της «τοξικής παιδικής ηλικίας» είναι εύκολο να μας κατακλύσει ο φόβος ότι οι ζωές των παιδιών μας πήγαν στραβά με κάποιον τρόπο. Η αφηρημάδα και η συνεχής έγνοια για άλλα πράγματα εκλαμβάνεται από εκείνα ως αδιαφορία. Όπως χαρακτηριστικά είπε ένα τετράχρονο παιδί: «Μαμά, μπορείς να με ακούσεις με το μπροστινό μέρος του προσώπου σου;» Το πιο σημαντικό πράγμα λοιπόν που μπορούμε  να διαθέτουμε  στο παιδί μας είναι ο χρόνος μας.. Πολύ συχνά, πολύτιμες στιγμές μάς προσπερνούν γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι για να τις διακρίνουμε ή ανησυχούμε για κάτι που έχει ήδη περάσει ή μας απασχολεί κάτι άλλο που μπορεί να συμβεί ή και να μη συμβεί.
Είναι σημαντικό να ακολουθούμε μια σταθερή ρουτίνα με τα παιδιά και να μην ξεφεύγουμε εύκολα. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από πρόγραμμα γιατί τους δημιουργεί ασφάλεια και σιγουριά.
΄Ετσι η ώρα εκείνη πριν το βραδινό ύπνο είναι πάντα τόσο γόνιμη για μικρή κουβεντούλα, για τη μέρα που πέρασε, για τα πράγματα που έγιναν, για το πώς νιώσαμε ή τι άλλο θα μπορούσε να γίνει.. Είναι η ώρα η μαγική που βρίσκει το νου πιο χαλαρό κι έτσι η ψυχή μας βρίσκει χώρο να ξεπροβάλλει ..
Να ένα άλλο στοιχείο-κλειδί για την ανάπτυξη της συνεργασίας και του σεβασμού.
Είναι σημαντικό να υπενθυμίζουμε στα παιδιά μας ότι είναι μέρος ενός συνόλου. Αυτό τα κάνει να αποκτούν την αίσθηση ότι συνυπάρχουν δημιουργικά και σε σχέσεις εξάρτησης με τους άλλους ανθρώπους.
Πριν αρχίσουμε  να ανησυχούμε  για την ευτυχία του παιδιού μας, χρειάζεται πρώτα να αναζητήσουμε τη δική μας. Τα παιδιά μπορούν να δουν πέρα από τα ψεύτικα χαμόγελα. Αν εκτιμάμε τον εαυτό μας, το παιδί μας θα το νιώσει και αυτό θα είναι ένα από τα πιο πολύτιμα μαθήματα ζωής.. Όταν γινόμαστε  γονείς, έχουμε μια καλή ευκαιρία να επανεκτιμήσουμε  τις αξίες μας και να επανασυνδεθούμε με τον δικό μας πνευματικό εαυτό.
Όλοι οι γονείς τα θαλασσώνουμε μερικές φορές, είναι καλό  να λέμε συγγνώμη και να προχωράμε. Είναι πάντα χρήσιμη μια δεύτερη ευκαιρία τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τα παιδιά. Με αυτό τον τρόπο τους δείχνουμε  και πώς να αντιμετωπίζουν τα δικά τους λάθη και πώς να προχωράνε...»

Η Σοφία Ταναΐνη είναι δασκάλα με μεταπτυχιακές σπουδές στη Συμβουλευτική και στις επιστήμες της Αγωγής. Υπηρέτησε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Χίου,Υπεύθυνη στον Τομέα της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και Αγωγής Υγείας για 15 χρόνια.΄Εχει ασχοληθεί με την εκπαίδευση ενηλίκων δουλεύοντας ως εμψυχώτρια σε βιωματικά  εργαστήρια και ομάδες προσωπικής ανάπτυξης με εκπαιδευτικούς και γονείς.΄Εχει συνεργαστεί στη συγγραφή παιδαγωγικού υλικού σε θέματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και Αγωγής Υγείας. Είναι ιδρυτικό μέλος του συλλόγου « Αξίες ζωής στην Εκπαίδευση» και συντονίστριά του, από το Γενάρη του 2010. Συμμετείχε στη συγγραφή και επιμέλεια του βιβλίου «Αξίες ζωής στην Εκπαίδευση» που εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΩΡΙΩΝ.


Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Πώς θα φτερουγίσει (ακόμη) πιο δυνατά;

Για τη Μαρία Αρναουτάκη σας έχω ξαναμιλήσει εδώ κι εδώ.
Μου κάνει την τιμή να κάνει «ποδαρικό» στα Φτερουγίσματα, μ' ένα υπέροχο κείμενο, τροφή για σκέψη:  

«Δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο η στοχο-θεσία της νέας χρονιάς λειτουργεί για όλους. 
Μάλλον, οι περισσότεροι από εμάς, ξεχνάμε τι -με τόλμη και θάρρος- υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας πάνω από την βασιλόπιτα, μόλις ευχηθούμε και στον τελευταίο Γιάννη.

Γι αυτό που είμαι σίγουρη όμως, είναι η ανάγκη του καθενός από εμάς για έμπνευση και δύναμη, έτσι ώστε να εμπνεύσει και τους άλλους. Και οι "άλλοι", εν προκειμένω, είναι τα παιδιά. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο ίδιος γονιός. Μπορεί να διδάσκεις σε παιδιά, μπορεί να προσέχεις παιδιά, μπορεί να έχεις παιδιά στην οικογένειά σου, μπορεί να συναντάς παιδιά καθημερινά. Μπορεί να θέλεις παιδιά ή να περιμένεις. Σε όποια φάση της ζωής σου κι αν είσαι, μπορείς να σκεφτείς πάνω στο τι είδους έμπνευση δίνεις στα παιδιά. 

Δίνεις; 

Συνήθως, πάνω στα παιδιά γίνεται η μεγαλύτερη προβολή του δικού μας Εγώ. Το Εγώ μας με όλες τις ανασφάλειες, τις προσδοκίες, τα χαμένα όνειρα, τα απωθημένα από τους δικούς μας γονείς, τον θυμό και τις ανικανοποίητες επιθυμίες μας. Κι εδώ είναι το δύσκολο κομμάτι. Να δουλέψει κανείς τους δαίμονές του. Τις προάλλες συνάντησα μια μητέρα η οποία είχε βγάλει αυστηρό πρόγραμμα μελέτης, για κάθε μια ημέρα των εορτών, στο 6χρονο παιδί της. Ώρες για ξεκούραση και παιχνίδι; Φυσικά, αλλά κι αυτές θα έπρεπε να ήταν μελετημένες. Στο τέλος κάθε ημέρας του επαναλάμβανε: "Εσύ είσαι ο αρχηγός, εσύ και μόνο. Θα είσαι ο πρώτος, παντού και πάντα." Και το παιδάκι επαναλάμβανε: "Ναι, εγώ. Μόνο εγώ."

Ανατρίχιασα, από την ναρκισσιστική πληθώρα των "εγώ" στη φωνή ενός παιδιού 6 χρονών και μόνο.

Η μητέρα αυτή, σίγουρα, αγαπάει το μικρό της. Είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει. Αλλά πως το αγαπάει; Του δίνει φτερά; Μήπως του δίνει τα δικά της;

"Αν αγαπάς κάποιον, άφησέ τον ελεύθερο".

Δεν ξέρω, και πάλι, αν αυτό ισχύει στις προσωπικές σχέσεις (μου φαίνεται λίγο ουτοπικά ρομαντικό), αλλά σίγουρα ισχύει απέναντι στα παιδιά.

Αυτή τη χρονιά, λοιπόν..

- Δείξε του εμπιστοσύνη. Όσο, μα όσο πιο πολύ μπορείς. Δεν είναι εύκολο, γιατί πιθανόν κι εσύ ο ίδιος να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, αλλά πίστεψε σ' αυτό που θέλει το παιδί δίπλα σου να κάνει ή να γίνει. (Προσοχή: Όχι, σ' αυτό που θα ήθελες εσύ.)

- Κάνε του ερωτήσεις, τόλμα να συζητήσεις μαζί του. Θα εκπλαγείς. Δεν είναι τόσο μικρό όσο νομίζεις.

- Δείξε του κάτι καινούργιο κάθε μέρα και μοιράσου τον ενθουσιασμό μαζί του. Εξερεύνησε τον κόσμο των ενηλίκων, μέσα από τα μάτια του μικρού σου. Μαγειρέψτε μαζί. Ναι, η κουζίνα θα γίνει λίγο πιο ακατάστατη, αλλά η στιγμή θα είναι μοναδική.

- Ακούστε μαζί τη μουσική που άκουγες στην εφηβεία σου. Δώσε του μουσικά ερεθίσματα. 

- Μιλήστε μαζί για την αξία της φιλίας. Οι φίλοι μας δεν είναι απλώς η παρέα για να παίζουμε μαζί. Μπορούν να γίνουν σύντροφοι ζωής.

- Τι εικόνα του δίνεις για το σώμα του; Για την εμφάνισή του; Πόσο προσέχεις την υγεία του; Όχι, μόνο με αυτά που του λες, αλλά κυρίως, παρατήρησε την εικόνα που έχεις εσύ για τον εαυτό σου, τις εξαρτήσεις και την εμφάνισή σου. 

Κλείνω με μια στιγμή που θα θυμάμαι..

Όταν είχα επισκεφτεί την πινακοθήκη της Βιέννης, είχα δει αυτή τη σκηνή και την φωτογράφισα επίτηδες γιατί με άγγιξε.



Ένας παππούς και ο μικρός του εγγονός, εξερευνούν τους πίνακες στους τοίχους. Ο παππούς όλο ενθουσιασμό και παραστατικότητα μιλάει για τους πίνακες και δείχνει τριγύρω, ενώ ο μικρός γελάει και βγάζει χαρωπά επιφωνήματα. Το παιδάκι θα μπορούσε να τρέχει γύρω-γύρω μην έχοντας τι να κάνει στο μουσείο. Όμως, όχι, συμμετέχει κι αυτό.

Προφανώς δεν του εξηγεί τα ρεύματα και τις τεχνοτροπίες (αυτό θα γίνει σίγουρα αργότερα), αλλά μοιράζεται μαζί του την αισθητική συγκίνησή της στιγμής. Δεν φαίνεται στο βλέμμα τους;

Επιδιώξτε περισσότερα βλέμματα αυτή τη χρονιά, για να φτερουγίσει ακόμα πιο δυνατά.»


Η Μαρία Αρναουτάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και πέρασε τον τελευταίο χρόνο στην Τσεχία, όπου φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βοημίας. Παράλληλα, δίδασκε Αγγλικά σε παιδιά Δημοτικού, στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus. Την ενδιαφέρουν πολύ θέματα της αναπτυξιακής ψυχολογίας και της νευροψυχολογίας. Ερευνητικά έχει ασχοληθεί με τον σχολικό εκφοβισμό, όπου συμμετείχε στην έρευνα της Ε.Ψ.Υ.Π.Ε, και αυτή τη στιγμή εργάζεται πάνω σε μια συγκριτική μελέτη για την αντίληψη της μοναξιάς από τα παιδιά της Τσεχίας και της Ελλάδας, αντίστοιχα. Περιστασιακά, αρθρογραφεί για το site mamadesmpampades.gr και είναι blogger στο edwkiekei.blogspot.gr, ένα νέο blog, που ήρθε να αντικαταστήσει τον Υπογραμμιστή (ypogrammistis.blogspot.gr). Mιλάει Αγγλικά, Γερμανικά και Πορτογαλικά.