Φτερουγίσματα

Όταν ήμασταν μικρές με την αδερφή μου παίζαμε το εξής παιχνίδι: Σχηματίζαμε με το δάχτυλο, η μία στην πλάτη της άλλης, ένα-ένα τα γράμματα από μία λέξη και κατ’επέκταση μίας φράσης. Η καθεμιά μας λοιπόν έπρεπε να «αναγνωρίσει» τα γράμματα, τις λέξεις και τελικά τη φράση και φυσικά κέρδιζε αυτή που δεν θα «έχανε» κανένα γράμμα, καμία λέξη και καμία φράση! Περνούσαμε πολλές ώρες με αυτή την ασχολία και πολλές φορές ήταν ευκαιρία να «περάσουμε» διάφορα «μηνύματα» η μία στην άλλη! Τώρα λοιπόν που ο μικρός μου έχει μάθει να διαβάζει και δείχνει μάλιστα ιδιαίτερο ζήλο στο να διαβάζει, αποφάσισα να του εξηγήσω το παιχνίδι για να διασκεδάζουμε παρέα! Παρένθεση : διαβάζει τα πάντα -συλλαβιστά-από επιγραφές και συνθήματα στους τοίχους, μέχρι ετικέτες σε συσκευασίες και φυσικά μερικές φορές μας φέρνει σε κάπως δύσκολη θέση, όπως π.χ. όταν διάβαζε το εξής σύνθημα σ’έναν τοίχο: «τώρα που μας τα πήρατε όλα, μπορείτε να πάρετε και τα αρχ...α μας» Γκουχ, γκούχ!!!! Κλείνει η παρένθεση. Αρ...

Εδώ και 3 χρόνια η μητέρα μου έχει και επισήμως διαγνωστεί ότι πάσχει από μικτού τύπου άνοια, τόσο εκφυλιστική ( Alzheimer ), όσο και αγγειακή. Τα πράγματα έχουν αρχίσει ελαφρώς και δυσκολεύουν τον τελευταίο καιρό κυρίως με την έντονη τάση να ξεχνάει, αλλά και με την τάση να θυμώνει έντονα. Έτσι λοιπόν, πριν από ένα μήνα περίπου, είχαμε μια τέτοια κρίση θυμού ενώπιον όλης της οικογένειας. H ώριμη αντίδραση του μικρού μου πρίγκηπα, με έκανε να συνειδητοποιήσω, πόσο καλά έκανα που λίγο καιρό πριν, αγόρασα και διάβασα στο παιδί μου το βιβλίο της Όλγας Λυμπεροπούλου με τίτλο «Γιατί η γιαγιά μου δεν θυμάται το όνομά μου;» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος και την Εταιρεία Νόσου Alzheimer και Συναφών Διαταραχών Αθηνών   και σκοπό έχει να γνωρίσουν τα παιδιά τη νόσο και να μπορούν να χειριστούν εκείνους που την αντιμετωπίζουν. Κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ο Ιάσονας, ένα 8χρονο παιδί που μαθαίνει ότι η αγαπημένη του γιαγιά πάσχει από νόσο Αλτσχάιμερ. Μέσα ...

Φέτος το βλασταράκι μου συνέχισε τα μαθήματα κολύμβησης που είχε ξεκινήσει πέρισυ, στα πλαίσια των προγραμμάτων του δήμου, μαζί με άλλα 2 κορίτσια συν-κολυμβητές. Η μεγάλη διαφορά ήταν πως στα μέσα Δεκέμβρη αποφασίσαμε οι γονείς των 3 συν-κολυμβητών, (για διάφορους λόγους που δεν θα αναφέρω εδώ), να μεταφερθούν από τη μικρή πισίνα σου δήμου, σε κανονικό κολυμβητήριο που συνεργάζεται με το δήμο. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της αλλαγής, συμμετείχαν τα 3 δελφινάκια, στους κολυμβητικούς αγώνες που διοργάνωσε ο δήμος το περασμένο Σάββατο.   Ήταν η πρώτη τους φορά και φυσικά το άγχος μεγάλο. Τα αρχάρια παιδάκια έκαναν απλώς επίδειξη με σανίδα και πήραν όλα τιμητικό μετάλλιο και δίπλωμα για τη συμμετοχή. Όλα τα υπόλοιπα παιδιά συμμετείχαν κανονικά σε αγώνες και μετάλλιο πήραν οι τρείς πρώτοι. Τα δελφινάκια μας λοιπόν, λίγο που ήταν η πρώτη τους συμμετοχή σε κάτι τέτοιο, λίγο που είδαν τα προηγούμενα παιδάκια να βραβεύονται όλα, περίμεναν το μετάλλιό τους! Και φυσικά ότα...