Φτερουγίσματα

Ήταν ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι...για πολλούς και διάφορους λόγους...με κερασάκι στην τούρτα την ραγδαία επιδείνωση της μητέρας μου, που πάσχει από μικτού τύπου άνοια-εκφυλιστική (δηλαδή Altzheimer ) και αγγειακή-από το 2009. Τον τελευταίο χρόνο είχε αργή αλλά σταθερή επιδείνωση. Τον Οκτώβριο πάτησε πια το fast forward και η επιδείνωση έτρεχε με ιλλιγιώδεις ρυθμούς. Οι εξελίξεις μας προλάβαιναν...Ο εκφυλισμός των κυττάρων του εγκεφάλου έφερε καινούργια νευρολογικά προβλήματα (βλέπε Πάρκινσον) που με τη σειρά τους προκάλεσαν μαζί με την οστεοπόρωση, επιπλέον μυοσκελετικά προβλήματα και άλλα πολλά... Εδώ και 5 μήνες περίπου βρίσκεται σε οίκο ευγηρίας. Στο διάστημα αυτό τρέξαμε έναν αγώνα δρόμου, (που η βοήθεια των ανθρώπων στο ίδρυμα οι οποίοι ανέλαβαν αποτελεσματικά την καθημερινή της φροντίδα, μας επέτρεψε να τον διανύσουμε), για να επανεξεταστεί από γιατρούς και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα υγείας της πιο αποτελεσματικά, να κάνει φυσιοθεραπείες και άλλα πολλά, που μας δίνουν τ...

Η Σοφία Ταναΐνη είναι εκπαιδευτικός και σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης. Την γνώρισα πριν από μερικά χρόνια και σήμερα είναι ένας αγαπημένος άνθρωπος, μια φίλη μοναδική, που μου έχει χαρίσει απλόχερα την αγάπη της, την έγνοια της και την στήριξή της. Αναδημοσιεύω με την άδειά της ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της που πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα παιδόραμα «Είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι οι γονείς «διδάσκουμε» αξίες τα παιδιά μας από την πρώτη στιγμή που θα τα φέρουμε στον κόσμο. Το πόσο συνειδητοί είμαστε σ’ αυτό, το πόσο έχουμε αναγνωρίσει εμείς τις δικές μας αξίες και με ποιο τρόπο αποφασίζουμε να τις μεταλαμπαδέψουμε στα παιδιά μας, είναι νομίζω το ζητούμενο. Από τον τρόπο που θα τρέξουμε να ικανοποιήσουμε όλες τους τις ανάγκες, να προλάβουμε πριν ακόμα τις εκφράσουν, μέχρι τον τρόπο που εμείς συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας αλλά και στον ίδιο τον εαυτό μας, γινόμαστε παραδείγματα για μίμηση. Τα παιδιά αποκωδικοποιούν τα μηνύματά μας είτε τα στέλνουμε συνειδητά είτ...

Για τη Μαρία Αρναουτάκη σας έχω ξαναμιλήσει εδώ κι εδώ . Μου κάνει την τιμή να κάνει «ποδαρικό» στα Φτερουγίσματα, μ' ένα υπέροχο κείμενο, τροφή για σκέψη:   «Δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο η στοχο-θεσία της νέας χρονιάς λειτουργεί για όλους.  Μάλλον, οι περισσότεροι από εμάς, ξεχνάμε τι -με τόλμη και θάρρος- υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας πάνω από την βασιλόπιτα, μόλις ευχηθούμε και στον τελευταίο Γιάννη. Γι αυτό που είμαι σίγουρη όμως, είναι η ανάγκη του καθενός από εμάς για έμπνευση και δύναμη, έτσι ώστε να εμπνεύσει και τους άλλους. Και οι "άλλοι", εν προκειμένω, είναι τα παιδιά. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο ίδιος γονιός. Μπορεί να διδάσκεις σε παιδιά, μπορεί να προσέχεις παιδιά, μπορεί να έχεις παιδιά στην οικογένειά σου, μπορεί να συναντάς παιδιά καθημερινά. Μπορεί να θέλεις παιδιά ή να περιμένεις. Σε όποια φάση της ζωής σου κι αν είσαι, μπορείς να σκεφτείς πάνω στο τι είδους έμπνευση δίνεις στα παιδιά.  Δίνεις;  Συνήθως, πάνω στα παιδιά γίνε...