45!
Στις 21 Φεβρουαρίου είχα πάλι(!)γενέθλια. Με ανάμεικτα συναισθήματα και με «περίεργη» διάθεση που μου την έφτιαξαν τα μηνύματα με τις ευχές και τα τηλέφωνα με τα χρόνια πολλά. Η βαφτισιμιά μου τραγούδησε με την οικογένεια των κουμπάρων, (από το τηλέφωνο σε ανοιχτή ακρόαση), χορωδία με την οικογένειά μου, το γνωστό τραγουδάκι. Έσβησα τα 45 κεράκια, (2 ήταν μην τρελλαίνεστε- το 4 και το 5 από τα προηγούμενα γενέθλια του γιόκα μου-«έπεσε» και το σχετικό «δούλεμα» μην τα μπερδέψω και τα βάλω ανάποδα και δείξουν 54!), μαζί με τον Άγγελό μου και μετά κλασσικά χειροκροτήματα, αγκαλιές, φιλιά... Λίγες μέρες πριν σκεφτόμουν σε μία κρίση μελαγχολίας πως αυτά τα γενέθλια θα είναι «άσχημα» λόγω καταστάσεων, αδιεξόδων και έλλειψης φωτός στην άκρη του τούνελ. Μετά θυμήθηκα τα γενέθλια των 23 μου χρόνων που ένιωθα ακριβώς το ίδιο-ένα μήνα πριν είχα χάσει τον πολυαγαπημένο μου πατέρα...- μελαγχολία... Την ημέρα των γενεθλίων μου λοιπόν, είχα όπως προείπα ανάμεικτα συναισθήματα και «περίεργη...