Φτερουγίσματα

Στις 27/05/2006 έγινα μητέρα ενός γλυκύτατου μωρού που το είχα ονομάσει Άγγελο σχεδόν από τη πρώτη στιγμή που σκίρτησε μέσα μου. Ο ερχομός αυτού του παιδιού, που ήταν πολύ συνειδητή επιλογή, έμελλε να με αλλάξει πολύ και εξακολουθεί να με αλλάζει έκτοτε. Εκτός από την τεράστια ευθύνη που νοιώθω, μ' έκανε να θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος και να θέλω να του προσφέρω τα καλύτερα. Αυτό φαντάζομαι είναι κάτι που το θέλουν όλοι οι γονείς. Παρόλα αυτά παρατηρώ γύρω μου ότι σχεδόν όλοι μας, (για να μην βγάλω τον εαυτό μου απέξω), όταν πάμε κάπου με τα παιδιά μας ή όταν κάνουμε κάτι με τα παιδιά μας, συνήθως προτιμάμε να κάτσουμε να πιούμε καφέ και να αναλάβει κάποιος άλλος (π.χ παιδότοποι κλπ.). Για να μην παρεξηγηθώ, ξέρω πολύ καλά την κούραση που βιώνουμε όλοι μας μέσα από την φρενήρη καθημερινότητά μας και δεν μας κατηγορώ. Θα μπορούσαμε όμως όλοι μας να οργανώσουμε τον χρόνο μας καλύτερα, να κάνουμε πράγματα για μας και όταν είμαστε με τα παιδιά μας να ΕΙΜΑΣΤΕ μαζί τους. Εκείν...

Φτερουγίσματα… Την αδερφή μου την ξέρω από τότε που γεννήθηκα! Θα έλεγε κανείς ότι την γνωρίζω πολύ καλά κι εγώ φυσικά θα συμφωνούσα. Αλλά είναι μερικές φορές, που θα μου πει κάτι για το τι της αρέσει και τι όχι, που με εκπλήσσει, που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ για την αδερφή μου. Για να το κάνω ακόμα πιο εντυπωσιακό και να μοιραστείτε ως ένα βαθμό την έκπληξη μου, θα μου πει κάτι που όχι μόνο δεν πίστευα για την αδερφή μου, αλλά πίστευα και ακριβώς το αντίθετο!!!! Έτσι έγινε και με τα «Φτερουγίσματα». Μου είπε ότι της αρέσουν τα παιδιά! Φοβερό; Όχι ότι πίστευα ότι τα μισεί τα παιδιά. Άλλωστε έχει κι ένα παιδάκι, που είναι (αντικειμενικά, όχι επειδή είναι ανιψιός μου) πανέμορφο, πανέξυπνο και γενικά αξιολάτρευτο. Αλλά να, εγώ πάντα με θυμάμαι να ασχολούμαι με τα παιδιά, να παίζω μαζί τους και είχα πάντα την εντύπωση ότι εκείνη δεν ενδιαφέρεται και τόσο. Και ένα ωραία απόγευμα, μου ανακοίνωσε ότι της αρέσουν πολύ τα παιδιά και θέλει να ασχοληθεί με το τι δραστηριότητες μπορε...