Φτερουγίσματα

Επανέρχομαι δειλά δειλά στην ενεργό δράση, μετά από 2 εφιαλτικούς μήνες... Όταν θα είμαι πιο ήρεμη, ίσως να καταφέρω να μοιραστώ, τη δοκιμασία που μου επιφύλασσαν αυτοί οι μήνες ( το υποψιαζόμουν , αλλά η πραγματικότητα ξεπέρασε τη διαίσθησή μου). Προς το παρόν κι ενώ νιώθω σαν να με πάτησε οδοστρωτήρας, προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου και να εστιάσω στα όμορφα, γιατί τα προβλήματα δεν έχουν τελειώσει και αν δεν χαμογελάσουμε λιγάκι, δεν την «παλεύουμε» Στα πλαίσια μιας πιο αισιόδοξης νότας λοιπόν, τα «μαργαριτάρια» που λέει ο γιόκας μου, είναι το καλύτερο φάρμακο: Γυρίζοντας από την προπόνηση με το αυτοκίνητο, μια κυρία λίγο ευτραφής περπατά στην μέση του δρόμου. Με τα πολλά, αντιλαμβάνεται το αυτοκίνητο και κάνει στην άκρη. Μονολογεί: «Άντε, κυρία παχουλούλα! Στη γειτονιά μας έχουμε ένα δρόμο που ονομάζεται Σπάρτης. Φεύγοντας από το σπίτι ένα απόγευμα Σαββάτου, πηγαίνοντας επίσκεψη στα ξαδέρφια του, είναι πολύ χαρούμενος και τραγουδά: «Λα,λα,λα, Σπάρτης, το πάρτυ του Σ»! ...

Στις 20, 21 και 22 Σεπτεμβρίου 2013, στο Αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, για πρώτη φορά προσωπικότητες από τους χώρους της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της πνευματικότητας, της επιστήμης και της τέχνης συναντήθηκαν στην Αθήνα, συνομίλησαν με το κοινό και διαμόρφωσαν μια “νέα ματιά” και ένα νέο όραμα για τον κόσμο, την κοινωνία και το ρόλο μας ως πολίτες. Παρακολούθησα με εξαιρετικό ενδιαφέρον ολόκληρη την εκδήλωση και έφυγα γεμάτη ελπίδα και δύναμη, αλλά και νιώθοντας έντονη την ευθύνη μου/μας ως μέλη της κοινωνίας και του κόσμου μας. Στο ακόλουθο link θα βρείτε πληροφορίες για την εκδήλωση καθώς και όλες τις ομιλίες και τα βιογραφικά των συμμετεχόντων. Παρακάτω παραθέτω μέρος από την ομιλία που έδωσε η οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχαλάκη , η οποία με τιμά με τη φιλία της και όσες φορές και να την ακούσω πάντα αντλώ αρκετή τροφή για σκέψη. Για την Ερατώ έχω γράψει παλαιότερα εδώ κι εδώ : «Όλα τα παιδιά είναι εξαιρετικές εκφ...

Το φετινό καλοκαίρι ήταν ένα δύσκολο καλοκαίρι σε πολλά επίπεδα. Η «πίεση» αφόρητη από παντού, δυσάρεστες εξελίξεις και ανατροπές σε πολλούς τομείς ακόμη και στις διακοπές που καταφέραμε να πάμε. Φυσική και λογική συνέπεια η προσωπική μου εξουθένωση, κυρίως ψυχική. Στον αντίποδα, το μονάκριβο παιδί μου είχε ένα εξαιρετικό καλοκαίρι φέτος, με αποκορύφωμα την οικειοθελή του συμμετοχή για πρώτη φορά σε κατασκήνωση, στην οποία πέρασε εξαιρετικά καλά και η όλη αγωνία της μάνας αποδείχτηκε χωρίς λόγο και αιτία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για ένα γονιό, να βλέπει το παιδί του ν’ανθίζει, ν’ αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να ωριμάζει και να παίρνει τη ζωή του στα χέρια του γεμάτο αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Έχω την υποψία πως αν δεν υπήρχε αυτό το φωτεινό πλάσμα στη ζωή μου, θα είχα μεγάλες πιθανότητες να είμαι αυτή τη στιγμή «αγκαλιά» με μια ωραιότατη καταθλιψούλα... Σκέφτομαι τον χειμώνα που έρχεται με τρόμο, νιώθοντας εντελώς εξουθενωμένη και αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω να τα βγάλω πέρα...