Φτερουγίσματα

Φέτος ο μικρός μου ήθελε να γράψει το γράμμα του στον Άγιο νωρίς νωρίς (και να στολίσουμε δέντρο νωρίς ήθελε, αλλά δεν του έκανα την χάρη η ετοιμόροπη μάνα, μέχρι που με «απείλησε» ότι θα το αφήσουμε στολισμένο μέχρι αρχές Φλεβάρη και έτσι στολίζουμε αύριο...) Τον έχει πιάσει μια ανυπομονησία για τα Χριστούγεννα (χμ, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ανυπομονησία για το δώρο τον έχει πιάσει, αφού με ρωτούσε τις προάλλες αν ο Άγιος έρχεται Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά γενικά στον πλανήτη και όταν του απάντησα ότι σε άλλες χώρες πάει Χριστούγεννα και σε άλλες Πρωτοχρονιά, εξέφρασε φωναχτά την ευχή να έρθει Χριστούγεννα φέτος στην Ελλάδα!) Έτσι το παλικάρι μου χωρίς πολλές πολλές περιστροφές και πολύ επίσημα αφού υπογράφει με ονοματεπώνυμο(!) έγραψε στον Άη Βασίλη: «Αγαπημένε μου Αϊ-Βασίλη. Φέτος ήμουν καλό παιδί. Γι αυτό θα ήθελα να μου φέρεις: ένα tablet ή ένα PSP ή μερικές ακόμα τάπες.. Με πολλή αγάπη Άγγελος Π.» Αφού βεβαιώθηκε ότι δεν έχει κανένα ορθογραφικό λάθος, συ...

Αφότου ξεκίνησαν τα σχολεία, στο παιδάκι μου πολύ του κακοφάνηκε η Τρίτη Δημοτικού! Αυτή η Ιστορία και τα Θρησκευτικά που μπήκαν στο πρόγραμμα από φέτος, του χάλασαν την «μαγιά» που δεν προλαβαίνει να τελειώσει τόσο γρήγορα όσο πέρισυ, έχει επιπλέον γραψίματα και διαβάσματα και κατά συνέπεια η γκρίνια καλά κρατεί! Κρόσια τα νεύρα της ταλαίπωρης μάνας, που δεν φημίζεται για την υπομονή της ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό (να τα λέμε κι αυτά...) Κι έρχεται σαν από μηχανής θεός η θεία Μαρίκα η οποία του έταξε το καινούργιο τεύχος Μίκυ Μάους κάθε Παρασκευής εφόσον είναι συνεργάσιμος και τελειώνει τα μαθήματά του χωρίς να γκρινιάζει κάθε μέρα. Και το βλαστάρι μου ξαναέγινε το παιδί που ήξερα από τα προηγούμενα χρόνια δηλαδή άψογος! Τώρα εγώ που θεωρητικά είμαι κατά της «δωροδοκίας», αλλά στην πράξη «ησύχασε» το κεφάλι μου, τι στάση να κρατήσω, μου λέτε;   Και έρχεται και εκείνη η βραδιά τις προάλλες που αφού έχουμε «φάει τα μουστάκια μας» με τον μαθητή για τους παραπάνω λόγους, ε...

Γράφει η αδερφή μου η Μαρίκα: «Ποιος είπε ότι τα ζώα δεν έχουν αντίληψη; Και δεν μιλάμε για σκύλο ή γάτα. Μιλάμε για ένα πουλί, ένα γλάρο για την ακρίβεια. Ο συγκεκριμένος γλάρος είναι μικρός σε μέγεθος και κουτσός. Ας τον πούμε «Κωνσταντίνο», σύμφωνα με την έμπνευση του ανιψιού μου, όταν με άκουσε να λέω αυτήν την ιστορία. Κάποια μέρα λοιπόν, δεν γνωρίζω πόσο καιρό πριν, ο Κωνσταντίνος είχε κάτσει να ξαποστάσει στο περβάζι του παραθύρου ενός κτιρίου στον Πειραιά. Κάποιος φιλόζωος μέσα στο κτίριο, ας τον πούμε Αλέκο, τον είδε και είπε να του δώσει λίγο από αυτό που έτρωγε. Ο γλάρος λοιπόν το τσίμπησε και το έφαγε! Του έδωσε λίγο ακόμα, το ίδιο σκηνικό. Πάντα άνοιγε το παράθυρο, άφηνε το μεζέ στο περβάζι, έκλεινε το παράθυρο και τότε μόνο ο γλάρος πλησίαζε και έτρωγε τον μεζέ. Την άλλη μέρα ο Κωνσταντίνος ξανάρθε στο περβάζι και πάλι ο Αλέκος του έδωσε μεζέ. Κι αυτό συνεχίστηκε. Ο Κωνσταντίνος επισκεπτόταν καθημερινά τον Αλέκο και ο Αλέκος φρόντιζε να έχει πάντα μεζέ για τον Κωνστα...