Φτερουγίσματα

Photo by NASA on Unsplash Το είχα έτσι κι αλλιώς παρατημένο το blogάκι μου, ήρθε η πανδημία που "έκλεψε" 2 χρόνια από την ζωή μας, έχει περάσει κι ένας ανεμοστρόβιλος από τη ζωή μου που ήταν όλος δικός μου, ήρθε και έδεσε το γλυκό και αστεία ή σοβαρά πάνε 3 χρόνια και κάτι που έχω να καταγράψω εδώ τις σκέψεις μου... Η αλήθεια είναι ότι αραιά και πού περνούσα από εδώ, όμως έμενα να κοιτάω την λευκή σελίδα με τον κέρσορα να αναβοσβήνει και δεν μπορούσα να γράψω λέξη. Κάπως έτσι ξεκίνησε και σήμερα, αλλά παραδόξως άρχισα σιγά σιγά να γράφω χωρίς καλά καλά να ξέρω τι πρόκειται να βγει. Με λίγα λόγια τα τελευταία 3 χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα και απαιτητικά επειδή εκτός από την πανδημία, πέρασε κρίση ο γάμος μου με αποτέλεσμα τον χωρισμό, την ίδια περίοδο χειροτέρεψε η υγεία της μητέρας μου (με τα σχετικά μπες-βγες στα νοσοκομεία) και τελικά τον θάνατό της, ο έφηβος γιος μου δεν αντέδρασε και πολύ καλά στα παραπάνω (συμπεριλαμβανομένης της πανδημίας) και ξεκίνησα καινούργια συν...

18 Οκτωβρίου 2019 Αν ζούσε σήμερα θα έκλεινε τα 89 του χρόνια. Δυστυχώς έφυγε νωρίς μόλις στα 59, μετά από ένα χρόνο ταλαιπωρίας με την καρδιά του. Δεν ήταν από τους τυχερούς να τον «προδώσει» η καρδιά του στον ύπνο του ή έστω να κάνει εγχείριση καρδιάς και να ζήσει αρκετά χρόνια μετά από αυτό. Έπαθε έμφραγμα και αφού διαπιστώθηκε η τεράστια ζημιά στην καρδιά του, αποφασίστηκε να γίνει εγχείριση μερικούς μήνες μετά, αφού ήταν νέος και άξιζε η προσπάθεια να σωθεί (σε διαφορετική περίπτωση οι γιατροί είχαν πει ότι θα «έσβηνε» μερικούς μήνες μετά). Ο ίδιος δεν ήθελε, αλλά τον πείσαμε. Έκανε την εγχείριση, η καρδιά του σταμάτησε 3 φορές κατά την διάρκεια της επέμβασης αλλά τον επανέφεραν, πέρασε ατελείωτες μέρες στην εντατική σε τεχνητό κώμα επειδή έπαθε από τις πιο σπάνιες επιπλοκές, μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο για να αντιμετωπιστεί η επιπλοκή, ξαναμεταφέρθηκε στο αρχικό νοσοκομείο όταν με τα πολλά κατάφερε να συνέλθει, επέστρεψε σπίτι σχεδόν σκελετωμέμος, έμαθε να τρώει και να πε...

«Δεν είναι τίποτα ο θάνατος. Δεν μετράει. Εγώ πέρασα απλά στο διπλανό δωμάτιο. Όλα εξακολουθούν να είναι ακριβώς όπως και πριν. Εγώ είμαι εγώ κι εσύ είσαι εσύ κι η ζωή που με τόση αγάπη ζήσαμε μαζί μένει ανέγγιχτη, απαράλλαχτη. Ό,τι ήμασταν κάποτε ο ένας για τον άλλο, το ίδιο είμαστε και τώρα. Λέγε με όπως μ’ έλεγες παλιά, με το ίδιο χαϊδευτικό μου όνομα. Μίλα μου με την άνεση που μου μιλούσες πάντα. Μην αλλάζεις τον τόνο της φωνής σου. Μην παίρνεις ύφος σοβαρό ή θλιμμένο. Γέλα όπως γελούσαμε πάντα, με τα ίδια αστεία που μας διασκέδαζαν. Παίξε, χαμογέλα, σκέψου με, προσευχήσου για μένα. Ας μείνει για πάντα στ’ αυτιά σου τ’ όνομά μου. Ας το προφέρεις αβίαστα, χωρίς η σκιά της θλίψης να το βαραίνει. Η ζωή έχει πάντα το ίδιο νόημα, δεν το έχασε. Υπάρχει απόλυτη, αδιάκοπη συνέχεια. Τι παραπάνω από ένα ασήμαντο ατύχημα είναι τούτος ο θάνατος; Γιατί πρέπει να χαθώ από τη σκέψη σου, επειδή χάθηκα από τα μάτια σου; Απλά περιμένω, κάπου πολύ κοντά, λίγο πιο κάτω. Όλα είναι καλά.»  Σ...

Πριν μερικές μέρες είχα μια αφυπνιστική εμπειρία  πηγαίνοντας στην δουλειά με το λεωφορείο: Λιοσίων και Ηπείρου γωνία, σωριάστηκε ένας άνθρωπος μπροστά στα μάτια μας...ανακοπή... Βγήκε ο οδηγός του λεωφορείου που ήξερε πρώτες βοήθειες, τον επανάφερε 3-4 φορές αλλά ξανασταματούσε η καρδιά του...ήρθε μετά το ΕΚΑΒ, αλλά δεν πρέπει να τα κατάφερε... Το ακόμη πιο συγκλονιστικό ήταν ότι τον είδε ο οδηγός από την προηγούμενη στάση και μέχρι να φτάσει το λεωφορείο εκεί, δεν είχε πλησιάσει άνθρωπος.....Μόνο όταν κατέβηκε και ξεκίνησε να του κάνει ανάνηψη πλησίασαν κι άλλοι... Τραγικό.. Τραγική η αδιαφορία μας. ..συνηθίσαμε να βλέπουμε γύρω μας σώματα σωριασμένα κάτω και δεν νοιώθουμε... Τις πρώτες μέρες ήταν συνέχεια μέσα στα μάτια μου.... Ευτυχώς έχω το παιδί μου τριγύρω,  που είναι η χαρά της ζωής και συνέρχομαι... Πότε έτσι λοιπόν, πότε αλλιώς...προσπαθώ να το ισορροπώ...κάποιες φορές πιο εύκολα, άλλες δύσκολα... Κι ένα έχω να πω: ας εστιάσουμε ο καθένας σε ό,τι του δίνει χα...

Και ήρθε λοιπόν εκείνη η αποφράδα μέρα (17/4) που το παλικαράκι μας πήγε να παίξει σε αγώνα ποδοσφαίρου όπως κάθε Σάββατο και Κυριακή τα τελευταία τέσσερα χρόνια, (όχι, δεν θα γκρινιάζω που για να κανονίσουμε κάτι σαν οικογένεια κάθε Σαββατοκύριακο τα τελευταία τέσσερα χρόνια, πρέπει να περιμένουμε το πρόγραμμα των αγώνων της ομάδας, γιατί αυτό είναι από μόνο του θέμα για ξεχωριστή ανάρτηση!) και χτύπησε το χέρι του. Και για περίεργή μας τύχη εκείνη την ημέρα έτυχε να δουλεύουμε και οι δύο γονείς και το παλικαράκι είχε πάει στον αγώνα με το αυτοκίνητο μπαμπά συναθλητή του. Στην επιστροφή περίμενε η γιαγιά και ο άρτι αφιχθείς από την εργασία του μπαμπάς και με το που διαπιστώνεται πόνος, πρήξιμο και περίλυπο ύφος, τον βουτάνε και τον πάνε στο νοσοκομείο. Όπου διαπιστώνεται σπάσιμο και το χεράκι μπαίνει σε έναν ωραιότατο γύψο για ένα μήνα. Η μάνα (δηλαδή εγώ) στο σεμινάριο δεν έχει πάρει είδηση (κλειστά τα κινητά γαρ) Σε κάποιο διάλειμμα διαπιστώνω αναπάντητη από το σπίτι ώρες πριν και...

Θα ήθελα να ενημερώσω τους αγαπητούς αναγνώστες αυτού του ιστολογίου ότι εγώ στο σπίτι μου έχω ακόμη στολισμένο ένα χριστουγεννιάτικο (μικρό ευτυχώς) δέντρο! Και εξηγούμαι: Όταν ήρθε η ώρα που ο περισσότερος κόσμος ξεστολίζει τα σπίτια του από τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, δέντρα, καραβάκια, φωτάκια κ.λ.π. ο μονάκριβός μου πρόβαλλε σθεναρή αντίσταση και με «κόλλησε» στον τοίχο με το εξής επιχείρημα: «Και γιατί δηλαδή να μην στολίζουμε το δέντρο ανάλογα με την εποχή; Να βάζουμε δηλαδή σερπαντίνες και μάσκες τις απόκριες, τσαρούχια και σημαιούλες την 25η Μαρτίου, αυγά, κοτοπουλάκια και λαγουδάκια το Πάσχα, κοχύλια το καλοκαίρι κ.ο.κ ;» Χμ... Βρήκα λοιπόν εξαιρετική την ιδέα του, αλλά διαπραγματεύτηκα και κέρδισα την ανταλλαγή του μεγάλου δέντρου (για πρακτικούς λόγους αφού το τοποθετούμε πάνω στο μπαούλο όπου αποθηκεύω χρήσιμα πράγματα και κατά συνέπεια θα με δυσκόλευε, αλλά και για να μην μας «κουράσει» και τελικά το «σιχαθούμε») με ένα μικρό επιτραπέζιο. Έτσι λοιπόν ξεστολίσαμε...

Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι έχω να γράψω πάρα πολύ καιρό για τον Άγγελο και την καθημερινότητά μας μαζί του. Αυτό έχει σαν συνέπεια να «χάνω» αναμνήσεις από την κοινή μας ζωή, αφού αν δεν τις καταγράψω εδώ, έστω και επιγραμματικά, καθώς περνούν οι μήνες κάποιες-αρκετές-τις ξεχνάω... Τα Φτερουγίσματα λειτουργούν σαν επιπλέον μνήμη, αφού διαβάζοντας τις αναρτήσεις ξαναθυμάμαι μεν τις στιγμές που μοιράζομαι μαζί σας, αλλά εμένα και όσους εμπλέκονται στην  εκάστοτε ιστορία, μας κάνουν να θυμηθούμε ολόκληρο το «πακέτο» πίσω από τις λέξεις: τα συναισθήματα, τα γέλια, τα κλάματα, την συγκίνηση, τα νεύρα, τις εκφράσεις, τις γκριμάτσες, τις αγκαλιές, τα γαργαλητά, τα κομμάτια από την ζωή μας που περνά και που δεν ξαναγυρίζει...Πρόσφατα δυστυχώς το νιώσαμε αυτό με πολύ σκληρό τρόπο ... Να μαι πάλι λοιπόν! Για να χρησιμοποιήσω το αραχνιασμένο τον τελευταίο καιρό ιστολόγιο για τον κύριο λόγο ύπαρξής του: την καταγραφή της ζωής μας με τον αγαπημένο ανθρωπάκο που μεγαλώνει γρήγορα. Από ...

Σκούνα που σαλπάρει τ`αργυρό φεγγάρι στην ονειροχώρα το αρμενίζει τώρα. Σε ποιο μονοπάτι στ`ουρανού τα πλάτη ταξιδεύεις γιε μου,  στα φτερά του ανέμου; Νάνι το μωρό μου,  το χιλιάκριβό μου,  σώπασε όλη η φύση μη μου το ξυπνήσει. Άστρα χαμηλώστε και κοντοζυγώστε να το δείτε ελάτε που γλυκοκοιμάται. Μ`απαλό υφάδι  βελουδένιο χάδι νύχτα σκέπασέ το και νανούρισέ το. Κι ώσπου να χαράξει ύπνο από μετάξι στείλε στο μωρό μου το χιλιάκριβό μου. Αφιερωμένο στον μικρό Ακίνδυνο που αποχαιρετήσαμε σήμερα... Καλή συνέχεια στο φως ολόγλυκο μικρό αγόρι.  Εκεί που πας συνέχισε να ομορφαίνεις και να φωτίζεις τα πάντα γύρω σου και  δώσε δύναμη στους γονείς σου και στον αδερφό σου να συνεχίσουν χωρίς την φυσική σου παρουσία... 

18 Οκτωβρίου του 2013 και η αδερφή μου «ανεβάζει» αυτήν την παλιά φωτογραφία του πατέρα μας στο fb με το παρακάτω σχόλιο: « Μου μπήκε η ιδέα, όταν πριν 10 μέρες είδα φωτό θείου και ξαδέρφου… και συγκινήθηκα περισσότερο από ότι θα περίμενα… Βέβαια δεν νομίζω ότι θα συμφωνούσε, είμαι σίγουρη ότι θα είχε αρνητική στάση για το φατσοβιβλίο, αλλά από την άλλη είμαι επίσης σίγουρη ότι θα το χρησιμοποιούσε αν ήταν να επικοινωνήσει με αγαπημένα πρόσωπα… να κάνει και λίγο χιούμορ που τόσο του άρεσε… Κυρ-Λεωνίδα αν ζούσες, σήμερα θα σου λέγαμε «χρόνια πολλά... Λίγο θολή (έως πολύ) αλλά έχει το βλέμα που αγαπώ»  Την αναδημοσίευσα την ίδια μέρα με το παρακάτω σχόλιο:   «Έπεσα» πάνω στη φωτογραφία του πατέρα μου πριν λίγο... Την «ανέβασε» η αδερφή μου με αφορμή τα γενέθλιά του σήμερα 18 Οκτωβρίου αν ζούσε... Φτερούγισε η καρδιά μου... Διαβάζοντας το γλυκό της σχόλιο μπήκαν σκουπιδάκια στα μάτια μου και θόλωσε ακόμη περισσότερο η εικόνα του... 23 χρόνια μετά κ...

Υποσχέθηκα ατάκες του μονάκριβου υιού μου που σημειώνω όταν μπορώ και προλαβαίνω εδώ και ένα χρόνο: Φοράει ένα καινούργιο παντελόνι που ενώ του κάνει, τα μπατζάκια του είναι αρκετά μακρυά: -«Μαμά κοίτα! Δεν χρειάζεται να φορέσω κάλτσες!» Παίζει στο σαλόνι άλμα εις ύψος, παίρνει φόρα, πηδά πάνω από την πλάτη του καναπέ και προσγειώνεται πάνω στον άλλο καναπέ. Βλέποντας το έντρομο βλέμμα μου, μου λέει χαμογελαστός: -«Μαμά, είδες πόσο θεαματικός είμαι;» Βρίσκοντας δικαιολογίες για να μην του κόψω τα νύχια: -«Βρε μαμά, αν μου κόψεις τα νύχια, πώς θα σκαλίζω τη μύτη μου;» Συζητώντας με τον σύζυγο και προσπαθώντας να τον «πιέσω» (τον σύζυγο) να πάει να κουρευτεί, λέω ότι είναι πιο ωραίος όταν είναι κουρεμένος. Επεμβαίνει λέγοντας με έμφαση: -«Κουρεμένος, ξεκουρεμένος ο μπαμπάς μου είναι ωραίος!» Διαλέγει με περισσή προσοχή τα κομμάτια καρπούζι που θα φάει ώστε να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερα κουκούτσια, επειδή βαριέται να τα βγάζει/φτύνει. Δαγκώνοντας όμως ένα κομμά...

Ξέρω, ξέρω έχω εξαφανιστεί... Μια έλλειψη έμπνευσης να το πω, μια αίσθηση ματαιότητας τύπου «τι έχω να πω εγώ που δεν το λένε άλλες μαμάδες καλύτερα από εμένα», μια απογοήτευση, μια απαισιοδοξία σε συνδυασμό με την όλο και πιο δύσκολη καθημερινότητα, με κρατούσε μακρυά από τα Φτερουγίσματα. Βέβαια μ' «έτρωγε» κατά βάθος, αλλά το έσπρωχνα όλο και πιο πίσω βαθιά μέσα στο μυαλό μου. Και ξαφνικά, λες και ήταν συννενοημένες, διάφορες γνωστές και φίλες άρχισαν να μου την «πέφτουν»: «έχεις να γράψεις πολύ καιρό κακούργα» η μία, «άντε στρώσε τον κ...ο σου κάτω και γράψε» η άλλη, «κάθε άνθρωπος έχει το κοινό του» η παράλλη, πολύ θέλει ο άνθρωπος να πάρουν τα μυαλά του αέρα νομίζετε; Έτσι λοιπόν άρχισα να σκέφτομαι πως ίσως να ξεθάψω κάποιες ατάκες του μονάκριβου υιού μου που σημειώνω όταν μπορώ και προλαβαίνω εδώ και ένα χρόνο και να επιστρέψω σιγά-σιγά...στο κοινό μου (η ψωνάρα!) Όμως με πρόλαβε η αγαπημένη φίλη και εξαιρετική οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχαλάκη που...

Που λέτε σήμερα έχω γενέθλια... Και συνήθως στα γενέθλια, όσο κι αν αντιστέκομαι, μια ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε (ή των χρόνων που πέρασαν) την κάνω. Είναι και σχετικά κοντά στην αρχή του καινούργιου χρόνου και απ' όπου κι αν το πιάσω, δεν την γλυτώνω... Σκαλίζω που λέτε στο παρελθόν και σκαλίζοντας βρήκα ένα γράμμα/μέηλ που μου είχε στείλει πίσω στο 2011 το αδερφάκι μου, με αφορμή μια ανάρτησή μου εδώ στα Φτερουγίσματα . Το γράμμα αυτό το φυλάω σαν «κόρη οφθαλμού» γιατί ξεχειλίζει αγάπη, με αυτόν τον τόσο μοναδικό τρόπο που η αδερφή μου έχει για να μου δείχνει την αγάπη της. Διαβάζοντάς το συνειδητοποίησα πόσο πολύ έχω αλλάξει ξανά από τότε (θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο), πόσο ακόμη βαθύτερα αγαπιώμαστε τώρα (αν υπάρχει κάτι τέτοιο σε μια απέραντη αδερφική αγάπη) δεδομένων και των δοκιμασιών που περάσαμε και περνάμε με την μητέρα μας και πόσο πολύ θέλω να το γιορτάσω αυτό. Τι καλύτερος τρόπος λοιπόν, από το να δημοσιεύσω εδώ στο παραμελημένο μου blogάκι, αυτό το πο...

Ας θυμηθούμε λίγο τον αρχικό λόγο που δημιουργήθηκαν τα Φτερουγίσματα. Εχθές Κυριακή καταφέραμε μετά από πολύ καιρό να πάμε σε παιδικό θέατρο. Ανοίγει παρένθεση: Λίγο η μάνα-δηλαδή εγώ-που είχε τις «κλειστές» της, λίγο ή μάλλον πολύ που ο κανακάρης παίζει ποδόσφαιρο και παίζουν σε τουρνουά ΚΑΙ Σάββατο ΚΑΙ Κυριακή ΚΑΘΕ Σ/Κ-λέω τον πόνο μου η δόλια μάνα-κλείνει η παρένθεση. Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Τα παραμύθια το’σκασαν» στο θέατρο Αργώ . Λίγα λόγια για την υπόθεση : Πέντε παιδιά το σκάνε ταυτόχρονα απ’ το σπίτι τους, το καθένα για τους δικούς του λόγους. Άγνωστα μεταξύ τους συναντιούνται στο παραμυθοδάσος, εκεί που τα δέντρα και τα ζώα χορεύουν, περπατούν και μιλούν,  τα ρολόγια ρωτούν, η μάγισσα και ο γίγαντας  παραμονεύουν. Με την βοήθεια ενός παράξενου πιανίστα και του ντράμερ βοηθού του, μεταμορφώνουν την ζωή τους σε παραμύθι και αποφασίζουν να υποδυθούν το ρόλο τους μέχρι τέλους, για να κατανοήσουν καλύτερα την ταυτότητά τους μέσα από τους συμβολικούς χαρα...

Φέτος ο μικρός μου ήθελε να γράψει το γράμμα του στον Άγιο νωρίς νωρίς (και να στολίσουμε δέντρο νωρίς ήθελε, αλλά δεν του έκανα την χάρη η ετοιμόροπη μάνα, μέχρι που με «απείλησε» ότι θα το αφήσουμε στολισμένο μέχρι αρχές Φλεβάρη και έτσι στολίζουμε αύριο...) Τον έχει πιάσει μια ανυπομονησία για τα Χριστούγεννα (χμ, τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ανυπομονησία για το δώρο τον έχει πιάσει, αφού με ρωτούσε τις προάλλες αν ο Άγιος έρχεται Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά γενικά στον πλανήτη και όταν του απάντησα ότι σε άλλες χώρες πάει Χριστούγεννα και σε άλλες Πρωτοχρονιά, εξέφρασε φωναχτά την ευχή να έρθει Χριστούγεννα φέτος στην Ελλάδα!) Έτσι το παλικάρι μου χωρίς πολλές πολλές περιστροφές και πολύ επίσημα αφού υπογράφει με ονοματεπώνυμο(!) έγραψε στον Άη Βασίλη: «Αγαπημένε μου Αϊ-Βασίλη. Φέτος ήμουν καλό παιδί. Γι αυτό θα ήθελα να μου φέρεις: ένα tablet ή ένα PSP ή μερικές ακόμα τάπες.. Με πολλή αγάπη Άγγελος Π.» Αφού βεβαιώθηκε ότι δεν έχει κανένα ορθογραφικό λάθος, συ...

Αφότου ξεκίνησαν τα σχολεία, στο παιδάκι μου πολύ του κακοφάνηκε η Τρίτη Δημοτικού! Αυτή η Ιστορία και τα Θρησκευτικά που μπήκαν στο πρόγραμμα από φέτος, του χάλασαν την «μαγιά» που δεν προλαβαίνει να τελειώσει τόσο γρήγορα όσο πέρισυ, έχει επιπλέον γραψίματα και διαβάσματα και κατά συνέπεια η γκρίνια καλά κρατεί! Κρόσια τα νεύρα της ταλαίπωρης μάνας, που δεν φημίζεται για την υπομονή της ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό (να τα λέμε κι αυτά...) Κι έρχεται σαν από μηχανής θεός η θεία Μαρίκα η οποία του έταξε το καινούργιο τεύχος Μίκυ Μάους κάθε Παρασκευής εφόσον είναι συνεργάσιμος και τελειώνει τα μαθήματά του χωρίς να γκρινιάζει κάθε μέρα. Και το βλαστάρι μου ξαναέγινε το παιδί που ήξερα από τα προηγούμενα χρόνια δηλαδή άψογος! Τώρα εγώ που θεωρητικά είμαι κατά της «δωροδοκίας», αλλά στην πράξη «ησύχασε» το κεφάλι μου, τι στάση να κρατήσω, μου λέτε;   Και έρχεται και εκείνη η βραδιά τις προάλλες που αφού έχουμε «φάει τα μουστάκια μας» με τον μαθητή για τους παραπάνω λόγους, ε...

Γράφει η αδερφή μου η Μαρίκα: «Ποιος είπε ότι τα ζώα δεν έχουν αντίληψη; Και δεν μιλάμε για σκύλο ή γάτα. Μιλάμε για ένα πουλί, ένα γλάρο για την ακρίβεια. Ο συγκεκριμένος γλάρος είναι μικρός σε μέγεθος και κουτσός. Ας τον πούμε «Κωνσταντίνο», σύμφωνα με την έμπνευση του ανιψιού μου, όταν με άκουσε να λέω αυτήν την ιστορία. Κάποια μέρα λοιπόν, δεν γνωρίζω πόσο καιρό πριν, ο Κωνσταντίνος είχε κάτσει να ξαποστάσει στο περβάζι του παραθύρου ενός κτιρίου στον Πειραιά. Κάποιος φιλόζωος μέσα στο κτίριο, ας τον πούμε Αλέκο, τον είδε και είπε να του δώσει λίγο από αυτό που έτρωγε. Ο γλάρος λοιπόν το τσίμπησε και το έφαγε! Του έδωσε λίγο ακόμα, το ίδιο σκηνικό. Πάντα άνοιγε το παράθυρο, άφηνε το μεζέ στο περβάζι, έκλεινε το παράθυρο και τότε μόνο ο γλάρος πλησίαζε και έτρωγε τον μεζέ. Την άλλη μέρα ο Κωνσταντίνος ξανάρθε στο περβάζι και πάλι ο Αλέκος του έδωσε μεζέ. Κι αυτό συνεχίστηκε. Ο Κωνσταντίνος επισκεπτόταν καθημερινά τον Αλέκο και ο Αλέκος φρόντιζε να έχει πάντα μεζέ για τον Κωνστα...

Τα σχολεία ξεκίνησαν και φέτος και με βαριά καρδιά αποδεχτήκαμε μαμά και γιός (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) τη μοίρα μας και ο κανακάρης μου άλλαξε δασκάλα και έχει την κυρία Βάσω στην Τρίτη Δημοτικού. Αναμένουμε τον καιρό που θα περάσει και θα μας δείξει πώς θα κυλήσει η συνεργασία μας αυτή τη χρονιά με την καινούργια δασκάλα και αισιοδοξούμε! http://on.fb.me/1uCGqZb Κατά τη διάρκεια του απαραίτητου ξεκαθαρίσματος των χαρτιών (όχι δεν έχουμε τελειώσει ακόμη, ελπίζω όμως σε ένα καλύτερο μέλλον!) βρήκα ένα φυλλάδιο με συμβουλές για τη μελέτη στο σπίτι, που μας είχε μοιράσει πριν δύο χρόνια στην Πρώτη Δημοτικού η αγαπημένη μας κυρία Πέννυ σε συνεργασία με την κυρία Ειρήνη (την δασκάλα που είχε το άλλο τμήμα της τάξης και με την οποία συνεχίζουν την εξαιρετική τους συνεργασία και φέτος αναλαμβάνοντας ξανά για δύο χρόνια τα πρωτάκια του σχολείου μας). Ακολούθησα τις συμβουλές και πραγματικά είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα, ο Άγγελος διαβάζει εδώ και δύο χρόνια χωρίς βοήθεια σ...

Σκέφτομαι την φίλη μου τη Δέσποινα που μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία με το ένα από τ’ αγόρια της χτυπημένο από τον καρκίνο και την φίλη μου την Άντζυ που μόλις έμαθε ότι ο μικρός της γιος πάσχει από μια σπάνια αρρώστια. Έντρομη τις παρακολουθώ και τις θαυμάζω και τις δύο για το κουράγιο τους, τον τρόπο που το αντιμετωπίζουν, το θάρρος και την ψυχραιμία να λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους… Αναπόφευκτα σκέφτομαι κουνώντας το κεφάλι επιτιμητικά στον εαυτό μου: «Και ισχυρίζεσαι ότι έχεις προβλήματα κι εσύ, κυρά μου...» Κι έπειτα το μυαλό μου τρέχει στη μάνα μου στο γηροκομείο , που αδυνατεί όλο και περισσότερο να θυμηθεί τα απολύτως απαραίτητα και συρρικνώνεται μέρα με την ημέρα. Πιάνω όλο και συχνότερα τον εαυτό μου, να εύχεται να είχε φύγει για το μακρύ ταξίδι μια ώρα αρχύτερα κι ας ξέρω ήδη από πρώτο χέρι, πόσο μεγάλος και αφόρητος πόνος είναι να χάνεις το γονιό σου. Κι έπειτα αναλογίζομαι:«Μα έτσι κι αλλιώς δεν την έχεις χάσει ήδη προ πολλού;» photo via: http://on.fb.me/1qRGL...

Η Ερατώ Χατζημιχαλάκη δεν χρειάζεται συστάσεις, τουλάχιστον από μένα. Έχω φιλοξενήσει επανειλημμένα στα Φτερουγίσματα άρθρα της και επανέρχομαι με ακόμη ένα εξαιρετικά επίκαιρο: «Οι διακοπές αποτελούν για όλους μας το όνειρο. Για κάποιους γίνεται πραγ-ματικότητα και για κάποιους όχι. Γι αυτούς που καταφέρνουν να το υλοποιήσουν πολλές φορές γίνεται ένας εφιάλτης όταν το ζουν. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνότερα για τους γονείς και σχεδόν πάντα για τους γονείς με μικρά παιδιά. Τι είναι αυτό που μπορεί να βοηθήσει ώστε το όνειρο του χειμώνα να γίνει πραγματικότητα; Είναι οι μετρημένες προσδοκίες και ο σωστός προγραμματισμός Μετρημένες προσδοκίες σημαίνει πως όταν ένα ζευγάρι με ένα ή δύο παιδιά ξεκινά να πάει διακοπές δεν μπορεί να περιμένει να περάσει όπως ένα ζευγάρι χωρίς παιδιά. Χρειάζεται να ξέρει πως τα παιδιά δεν μπορούν να προσαρμοστούν αυτόματα στην αλλαγή του ωραρίου, του φαγητού, των συνηθειών. Σωστός προγραμματισμός σημαίνει πως οι λεπτομέρειες της διαμονής καθώς κ...